Кіріспе

Вирджиния Вулфтың "Ауру жайында" эссесі – Вирджиния Вулфтың махаббат, қызғаныш және соғыс сияқты әдебиеттегі маңызды тақырыптармен қатар ауруды да маңызды тақырып ретінде орнатуға тырысатын эссесі. Вулф аурудың тудыруы мүмкін оқшалану, жалғыздық және осалдық туралы, сондай-ақ ең есейген ересектерді де қайта балаша сезінуге мәжбүр ететіні туралы жазады. 1930 жылы бұл эссе Вулфтың «Хогарт» баспасында 250 данадан тұратын жеке том ретінде, Вулфтың өзі баспаға шығарылған шағын басылымда жарық көрді. Кейіннен ол «Момент және басқа эсселер» (1947) және «Жинақталған эсселер» (1967) атты екі эссе жинағына енгізілді. Дегенмен, 2001 жылға қарай ол 70 жылдан бері қайта басылмаған еді. 2001 жылы ғалымдар Вулфқа арналған алдағы конференция үшін қайта қарауға болатын Вулфтың аз танымал туындыларын іздеп, Смит колледжінің сирек кітаптар қорынан іздестірулер жүргізді. Осы іздестірулер оларды «Хогарт» баспасынан шыққан «Ауру жайында» эссесіне жеткізді. Эссе 2002 жылы «Париж Пресс» баспасында қайта жарық көрді.

Қорытынды

Вулф эсседе өзінің ауру кезеңдерін күнделікті өмірмен салыстыруға көп көңіл бөледі. Оның туындысы, ол күнделікті өмірден гөрі ауруды артық жақсы көретінін көрсетеді; ішкі дүниесінде, ауырғанда оның шығармашылық қабілеті артып, ешқандай алаңдатушы жайттар мен жауапкершіліктер болмағандықтан, кітап оқу сияқты сүйікті әрекеттерімен шұғылдануға немесе тіпті аспанға қарап тұруға мүмкіндік алатын. Ол оған қарап тұруды осыншалықты жақсы көргендіктен, эсседегі екі толық бет оның көтеріліп қарағанда көргендеріне арналған. Ол не істесе де, ешкімнің сынға түсінбеуіне риза болды. Вулфтың пікірінше, аурудың тағы бір артықшылығы – балалық шақпен байланысы. Ауырғанда ол күтушілерден анасының баласына көрсеткендей толыққанды қамқорлықты алады, бұл оған әрқашан армандаған қорғаныш сезімін сыйлайды.

Талдау

Вулфтың сана мен дене туралы сипаттамалары, екісінің бөлек екенін айтқан картезиандық көзқарас оған ұнамағанын көрсетеді. Ол, ұзақ жылдар бойы сана мен оның қызметтері туралы жазып, бірақ денеге немқұрайлы қарағандарға күдікпен қарайды, тіпті олар бір-біріне "құл" болса да. Бұл оның екеуінің біртұтас екеніне және оларға әдебиетте ғана емес, мәдениетте де осылай қарау қажеттігіне сенгенін көрсетеді. Бұл, сондай-ақ, тілдің ауру кезінде дененің сезіміне толыққанды түсініктеме бере алмайтындығы туралы ойымен де үйлеседі. Оның аурудың әкелетін беймәнізділікке ризашылығы, осы жағдайдың адамдарға өмірдің қарбаласынан және қоғамға жататындық сезімінен, тіпті бір сәт болса да, қашықтауға мүмкіндік беретінін, сондай-ақ көпшілік көзден тыс қалған әлемнің ұсақ-түйектеріне назар аударуға бастайтынын көрсетеді. Ол мұндай сәттерді тіпті "болу сәттері" деп атайды. Оның ойынша, бұл адамдарға нәрсенің жаңа мағынасын беруге мүмкіндік беретін, дерлік мистикалық қабілетті сыйлайды, себебі олар беткейден асып, өмірдің толыққанды жаңа түсінігін дамыта алады.