Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кинорежиссер, баскетболшы Роберт Риз Пэриш (4 қаңтар 1916 – 4 желтоқсан 1995) – американдық кинорежиссер, монтажшы және бұрынғы бала актер. Ол «Дене мен жан» (1947) фильміндегі жұмысы үшін «Үздік монтаж» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды.
American film director
the basketball player
Robert Reese Parrish (January 4, 1916December 4, 1995) was an American film director, editor and former child actor. He won an Academy Award for Best Film Editing for his work on Body and Soul (1947).
Өмір және мансап
Колумбус, Джорджия қаласында дүниеге келген Пэрриш, Кока-Кола сатушысы Гордон Р. Пэрриш пен актриса Лора Вирджиния (Риз) Пэрриштің ұлы еді. Пэрриштің Беверли мен Хеленді қоса, бауырлары 1920 жылдары отбасы Лос-Анджелеске көшкен кезде актерлік саласына қадам басты.
Born in Columbus, Georgia, Parrish was the son of Coca Cola salesman Gordon R. Parrish and actress Laura Virginia ( Reese) Parrish. The Parrish siblings, including Beverly and Helen, entered into acting in the 1920s when the family moved to Los Angeles.
Актерлік өнер
Парриш өзінің алғашқы фильмінде "Біздің топтың" қысқаметражды фильмі "Олимпиада ойындары" (1927) арқылы танымал болды. Одан кейін ол классикалық "Күн шығу: Екі адамның әні" (1927), "Йель және Гарвард" (1928) – тағы бір "Біздің топтың" қысқаметражды фильмі, Джон Фордтың "Мама Макри" (1928) және "Төрт ұл" (1928), Харольд Ллойдпен түсірілген "Спиди" (1928), Форд үшін түсірілген "Райли полицей" (1928), Дуглас Фэрбенкспен түсірілген "Темір маска" (1929), "Илаһи әйел" (1929), "Рейкетер" (1929), Грета Гарбомен түсірілген "Анна Кристи" (1930), соғысқа қарсы фильм "Батыс майданында бәрі тыныш" (1930), Джон Уэйнмен түсірілген "Ұлы жол" (1930), Форд үшін түсірілген "Өмір сүру құқығы" (1930), Рут Чаттертонмен түсірілген "Сүйіспеншілікке құқық" (1930), Чарльз Чаплиннің "Қала жарықтары" (1931), "Жанжал парағы" (1931), "Мен осы әйелді аламын" (1931), Франк Капра үшін түсірілген "Тыйым салынған" (1932), "Ғажайып адам" (1932) және "Жанжал сатылымда" (1932) фильмдерінде ойнады. Парриш Сесил Б. де Милл үшін "Бұл күн мен дәуір" (1932), "Доктор Булл" (1933), "Судья Прист" (1934), "Бүкіл қала сөйлейді" (1935) және Форд үшін "Ақпарат беруші" (1935), де Милл үшін "Крест жорықтары" (1935), Форд үшін "Бұрылыстағы кеме" (1935) және "Акула аралының тұтқыны" (1936), "Кемеде мәңгі" (1936), "Миллионда бірі" (1936) және Соня Хенимен түсірілген "Жұқа мұз" (1937), Франк Борзаж үшін "Түнде тарих жасалады" (1937), "Өмірдің қуанышы" (1938), "Тамаша уақыт" (1938), "Мистер Дудл қашып кетеді" (1938) және "Драмалық мектеп" (1938) фильмдерінде түсті.
Parrish made his debut film appearance in the Our Gang short Olympic Games (1927). He then appeared in the classic Sunrise: A Song of Two Humans (1927); Yale vs. Harvard (1928), another Our Gang short; Mother Machree (1928) and Four Sons (1928) from John Ford; Speedy (1928) with Harold Lloyd; Riley the Cop (1928) for Ford; The Iron Mask (1929) with Douglas Fairbanks; The Divine Lady (1929); The Racketeer (1929); Anna Christie (1930) with Greta Garbo; the anti war film All Quiet on the Western Front (1930); The Big Trail (1930) with John Wayne; Up the River (1930) for Ford; The Right to Love (1930) with Ruth Chatterton; Charles Chaplin's City Lights (1931); Scandal Sheet (1931); I Take This Woman (1931); Forbidden (1932) for Frank Capra; The Miracle Man (1932); and Scandal for Sale (1932). Parrish was in This Day and Age (1932) for Cecil B. de Mille; Doctor Bull (1933), Judge Priest (1934), The Whole Town's Talking (1935), and The Informer (1935) for Ford; The Crusades (1935) for de Mille; Steamboat Round the Bend (1935) and The Prisoner of Shark Island (1936) for Ford; Shipmates Forever (1936); One in a Million (1936) and Thin Ice (1937) with Sonia Henie; History Is Made at Night (1937) for Frank Borzage; Thrill of a Lifetime (1938); Having Wonderful Time (1938); Mr. Doodle Kicks Off (1938); and Dramatic School (1938).
Бас редактор
Джон Форд Пэришті сахна артында жұмыс істеуге ынталандырды және оны «Информер» фильмінде монтажшының шәкірті ретінде жұмысқа алды. Кейін ол Пэришті «Мэри Шотландияның» (1936) фильміне редактордың көмекшісі етіп тағайындады. Пэриш Фордтың фильмдерінде монтаж және дыбыс салаларында сахна артында жұмыс істеді, оның ішінде «Стайджкоуч» (1939), «Жас мырза Линкольн» (1939), «Мохок бойындағы барабандар» (1939), «Қаһардың жүзімдері» (1940), «Ұзақ сапар» (1940) және «Теміржол» (1941). Форд пен Пэриш екеуі де Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті, және бірге бірнеше деректі және оқу фильмдерін жасады, соның ішінде «Мидуэй шайқасы» (1942), «Дұшпан тылында қалай жұмыс істеу керек» (1943), «Неміс өнеркәсіптік еңбек күші» және «7 желтоқсан: Фильм» (1943). Пэриш Джордж Стивенстің «Әділет орнатылсын» (1945) және «Нацистердің жоспары» (1945) фильмдерін монтаждаушы ретінде де жұмыс істеді. Пэриш әскери қызметтен босатылғаннан кейін Роберт Россеннің «Дене және жан» (1947) бокс драмасын монтаждауға көмектесті. 1947 жылы Пэриш фильмдегі жұмысы үшін Фрэнсис Лайонмен бірге «Оскар» сыйлығын бөлісті. Пэриш Джордж Кукор үшін «Қос өмір» (1947) фильмін, Льюис Майлстоун үшін «Ешқандай ұсақ кемшіліктер жоқ» (1948) фильмін және Макс Офюльс үшін «Ұсталған» (1949) фильмін монтаждады. Пэриштің екінші «Оскар» номинациясы, Ал Кларкпен бөліскен, Россеннің «Барлық патшаның адамдары» (1949) саяси драмасы болды. Алғашқы нұсқаларында фильмді көрермендер мен студия басшылары жақсы қабылдамады. Пэриш «монтаж тәсілінің» әлдеқайда тиімді екенін анықтады, онда әр маңызды оқиғадан белгілі бір уақыт бұрын және кейін кездейсоқ кесілімдер жасалды. Кларк пен Пэриштің монтаж номинациясынан басқа, фильм «Үздік фильм» сыйлығын жеңіп алды және үлкен табысқа ие болды. Ол сондай-ақ «Мен үшін қайғылы әндер жоқ» (1950) және «Ерекше әйел» (1950) фильмдерін, сондай-ақ «Адамдар мен музыка» (1951) деректі фильмін монтаждады.
John Ford encouraged Parrish to work behind the scenes and put him on as an editing apprentice on The Informer. He later hired Parrish as assistant editor for Mary of Scotland (1936). He worked on Ford films behind the scenes in editing and sound capacities, including Stagecoach (1939), Young Mr Lincoln (1939), Drums Along the Mohawk (1939), The Grapes of Wrath (1940), The Long Voyage Home (1940) and Tobacco Road (1941). Both Ford and Parrish served in the U. S. Navy during World War II, and together they also produced a number of documentary and training films, including The Battle of Midway (1942), How to Operate Behind Enemy Lines (1943), German Industrial Manpower, and December 7th: The Movie (1943). Parrish also worked as editor on George Stevens' That Justice Be Done (1945), and The Nazi Plan (1945). When Parrish got out of the navy, he helped edit Robert Rossen's boxing drama Body and Soul (1947). In 1947, Parrish shared the Academy Award, with co nominee Francis Lyon, for his work on the film. Parrish went on to edit A Double Life (1947) for George Cukor, No Minor Vices (1948) for Lewis Milestone, and Caught (1949) for Max Ophüls. Parrish's second Academy Award nomination, shared with Al Clark, was for the political drama directed by Rossen, All the King's Men (1949). In the first versions done by Al Clark, the film was poorly received by preview audiences and studio executives. Parrish discovered that a "montage approach" was much more successful, with arbitrary cuts made a set time before and after each important action. In addition to the editing nomination for Clark and Parrish, the film won the Best Picture Award outright and was a popular success. He also edited No Sad Songs for Me (1950) and A Woman of Distinction (1950), as well as the documentary Of Men and Music (1951).
Режиссерлік
Парриш өзінің режиссерлік дебютын "Қайғылы қасірет" (1951) атты кек алу драмасымен жасады. Одан кейін "Мафия" (1951) және Джоэл МакКреамен "Сан-Франциско тарихы" (1952) фильмдерін түсірді. Парриш Фил Карлсонды "Тапсырма: Париж" (1952) фильмінде ауыстырды және "Жеңіл ерлер" (1952) фильмінде авторлық құқығы көрсетілмеген жұмыстар жасады. Ол "Мей пал Гас" (1952) және "Руф шут" (1953) фильмдерін режиссерлік етті. "Мұқал төбе" (1954) 8-ші Британ академиясының кино сыйлығында "Үздік британдық фильм" номинациясына ие болды. Парриш одан кейін "Люси Галлант" (1955), "Астындағы от" (1957), "Желді елікте" (1958) және "Керемет ел" (1959) фильмдерін түсірді. Ол Джонни Стаккатоның "Поэттің қосымы" атты эпизодын, сондай-ақ "Твайлайт-зонаның" "Ангельдерге арналған", "Уиллоубиде аялдама" және "Қуатты Кейси" эпизодтарын режиссерлік етті. Парриш "In the French Style" (1963) фильмімен қайта оралды. Одан кейін Питер Селлерспен бірге "Up from the Beach" (1965) және "The Bobo" (1967) фильмдерін түсірді. Ол Джеймс Бонд пародиясы "Казино Рояль" (1967) фильмінде Селлерстің кейбір сахналарын режиссерлік етті, ол осы фильмнің бес режиссерінің бірі ретінде көрсетілген. Парриш сонымен қатар "Дэффи" (1968), "Доппельгенгер" (1969), "Бастард деп аталатын қала" (1971) және "Марсель келісімшарты" (1974) фильмдерін де түсірді. Оның соңғы фильмі, Бертран Таверньемен бірлесіп түсірілген "Миссисипи блюз" (1983) болды. Ол "Көк байо" (1990) фильмінде актерлік рөлде ойнады.
Parrish made his directorial debut with the revenge drama Cry Danger (1951). Parrish followed it with The Mob (1951); and The San Francisco Story (1952), with Joel McCrea. Parrish replaced Phil Karlson on Assignment: Paris (1952) and did some uncredited work on The Lusty Men (1952). He directed My Pal Gus (1952) and Rough Shoot (1953). The Purple Plain (1954) was nominated for the Award for Best British Film at the 8th British Academy Film Awards. Parrish followed it with Lucy Gallant (1955), Fire Down Below (1957), Saddle the Wind (1958), and The Wonderful Country (1959). He did an episode of Johnny Staccato, "The Poet's Touch", and did several episodes of The Twilight Zone, "One for the Angels", "A Stop at Willoughby" and "The Mighty Casey". Parrish returned to features with In the French Style (1963). He followed it with Up from the Beach (1965) and The Bobo (1967) with Peter Sellers. He directed some of Sellers' scenes in the James Bond parody Casino Royale (1967), he is credited among its five directors. Parrish also directed Duffy (1968), Doppelgänger (1969), A Town Called Bastard (1971) and The Marseille Contract (1974). His final film, co directed by Bertrand Tavernier, was Mississippi Blues (1983). He had an acting role in the film, Blue Bayou (1990).
Мемуарлары
Парриштің мансабын қорытындылағанда, Аллен Грант Ричардс: "Парриштің тамаша редакциялық жұмыстары мен ерте режиссерлік тәжірибесінен басқа, ол ең алдымен Голливудтағы өмір туралы екі естелік кітабындағы әңгімеші ретінде есте қалуы мүмкін" деді. Кинотарихшы Кевин Браунлоу Париштің "Голливудта өскен күндерім" (1976) атты алғашқы мемуары туралы: "Оның осы фильмдер туралы айтқан әңгімелері өзіндік құндылығымен көзге түсті, сонымен қатар ол көбінесе күтпеген тұрғыдан келді, сондықтан сізді тек соңғы ой ғана емес, жағдайдың өзі де таңқалдырды. Біздің бәріміз одан оларды жазып беруін өтіндік, ол 1976 жылы солай жасады, нәтижесінде кино индустриясы туралы ең тартымды және әзілді кітаптардың бірі жарық көрді [ ] [Голливудта өскен күндерім] осы мерейлі [туылған] жылда қайта басылуға лайық" деп жазды. Ал 1988 жылы "Голливуд енді мұнда жоқ" атты жалғасы жарық көрді.
Summing up Parrish's career, Allen Grant Richards commented that "Other than his excellent editing work and early directing, Parrish may be most remembered as storyteller from his two books of Hollywood memoirs." Film historian Kevin Brownlow wrote of Parrish's first memoir, Growing Up In Hollywood (1976), "His stories about these pictures were marvellous in themselves, and he often came at them sideways, so not only the punchline but the situation took you by surprise. We all entreated him to write them down and in 1976 he did so, producing one of the most enchanting – and hilarious – books about the picture business ever written [ ] [Growing Up In Hollywood] ought to be reprinted in this centenary [birth] year." The sequel, Hollywood Doesn't Live Here Anymore (1988), followed.