Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс католик епископы және шығыстанушы Даниэль Бонифаций фон Ханеберг (16 маусым 1816, Кемптен қаласына жақын Таннеде туған – 31 мамыр 1876, Шпейерде қайтыс болған) – неміс католик епископы және шығыстанушы.
German Catholic bishop and orientalist
Daniel Bonifacius von Haneberg (16 June 1816 in Tanne near Kempten – 31 May 1876 in Speyer) was a German Catholic bishop and orientalist.
Алғашқы оқулары мен мансабы
Ол Кемптенде классикалық курсын бастады, онда оқу бағдарламасымен сәйкес оқуды жалғастырып, бірнеше семит тілдерін (иврит, араб, сирия, парсы және эфиопия) меңгерді. Содан кейін Мюнхенге барып, гимназиядағы негізгі білімін аяқтады, ал университетте философия және теология курстарын тыңдады. Теологиялық білім алған кезінде ол санскрит және қытай тілдерін де үйренді, кардинал Вайсманның бірнеше еңбегін аударды, түрлі неміс мерзімдік басылымдарына эсселер мен өлеңдер жазды және католик дін қызметкері болуға дайындалды. 1839 жылы Мюнхен университетінде теология докторы ғылымын қорғап, сол жылдың 29 тамызында Аугсбургте дін қызметкеріне бекітілді. Келесі қарашада «De significationibus in Veteri Testamento præter literam valentibus» (Мюнхен, 1839) тақырыбындағы диссертациясын қорғап, Мюнхен университетінде Privatdozent атағын алды, ал желтоқсанда Ескі Жазбаны оқытушы ретінде отыз үш жылдық еңбек жолын бастады. 1841 жылы ол сол университетте еврей тілінен және Киелі кітаптан ерекше профессор, ал 1844 жылы – жалпы профессор болды. Оның лекцияларында берілген терең білім, салмақты мінез және шын ниет студенттердің үлкен қызығушылығын тудырып, Бавариядан ғана емес, басқа неміс мемлекеттерінен де студенттердің санын арттырды, осылайша ол замандас католик профессорларының бірі ретінде танылды. Ол дін қызметкерінің міндеттерін – уағыз айту, күнәһарларды тыңдау, науқастарға көмек көрсету және т.б. атқарды. Оның білімі және, әсіресе, ізгіліктері Бавария сарайында оған үлкен құрмет әкелді, ол герцог Максимилиан мен принц Леопольд отбасыларында тәрбиеші болып жұмыс істеді. 1850 жылы ол Сент-Бенедикт орденіне қосылды, ал бірнеше жылдан кейін (1854) Мюнхендегі Сент-Бонифаций бенедиктиндік монастырының аббаты болып сайланды. Ол Жоғарғы Бавариядағы Андексте реформа мектебін құрды, сондай-ақ Алжир мен Шығыста орденінің миссионерлік қызметін құруға тырысты, бірақ бұл әрекеттері толыққанды нәтиже бермеді.
He began his classical course at Kempten, where he pursued the studies prescribed by the curriculum, and mastered several Semitic languages (Hebrew, Arabic, Syriac, Persian, and Ethiopic). He next went to Munich, where he completed his elementary studies in the gymnasium, and followed the courses of philosophy and theology in the university. While a theological student, he cultivated Sanskrit and Chinese over and above the Semitic languages with which he was already acquainted, translated a few works of Cardinal Wiseman, contributed several essays and poems to various German periodicals, and prepared for the Catholic priesthood. He took his degree of Doctor of Theology at the University of Munich in 1839, and was ordained priest at Augsburg, on 29 August of the same year. The following November he qualified for a Privatdozent in the University of Munich by his thesis "De significationibus in Veteri Testamento præter literam valentibus" (Munich, 1839), and began in December his career of thirty three years as a lecturer of the Old Testament. In 1841, he became extraordinary professor of Hebrew and of Holy Scripture in the same university, and in 1844 ordinary professor. His lectures, wherein he displayed a solid learning, a constant discretion, and a deep piety, were attended with great profit and delight by an increasing number of students not only from Bavaria, but also from the other German States, and soon caused him to be regarded as one of the most prominent Catholic professors of his day. He carried out the duties of his priestly calling, such as preaching, attendance at the confessional, answers to sick calls, etc. His learning and still more his virtues, secured for him great favor at the Bavarian court, and he acted as tutor in the families of the Duke Maxmilian and Prince Leopold. In 1850, he joined the Order of St. Benedict, and a few years afterwards (1854) was chosen abbot of the Benedictine monastery of St. Boniface at Munich. He soon founded the Reform School at Andechs in Upper Bavaria, and a little he tried, but with small success, to establish missions of his order in Algiers and in the Orient.
Епископ ретінде
Ватикандық собор жақындаған кезде оны Папа Пий IX осы жиналысқа дайындық жұмыстарына қатысуға шақырды. Папаның қатесіздігі туралы догманы Кеңес салтанатты түрде жариялағаннан кейін (18 шілде 1870 ж.), ал Фулдада жиналған неміс епископтары оны ашық қабылдағаннан соң (1870 ж. тамыз айының соңында), Ханнеберг осы доктринаға қатысты бұрынғы көзқарастарынан қарапайымдылықпен бас тартып, Шіркеудің билігіне шын ниетпен мойынсұнды. 1864 жылдан бастап оған бірнеше епископтық орын ұсынылды, бірақ ол олардың бәрінен де бас тартты. Бірақ, Бавария королінің ұсынуымен және Рим Папасының тілегімен, қарапайым аббат бұл орынды қабылдады және 1872 жылдың 25 тамызында киеліленді. Оның осы дін аймағын басқарудағы ынтасы мен жетістіктері оның епископтық дәрежеге таңдалуын толық ақтады. Германияда католицизмге қарсылық күш алған шақта – Фалк заңдарының (1872-1875 жж.) жасалу және қолданылу кезеңінде – ол азаматтық биліктің шіркеулік юрисдикцияға тікелей араласуына қарсы күресті. Сондай-ақ ол сол кездегі Ескі католиктердің ықпалына қарсы белсенді түрде, бірақ әрдайым сәтті болмаса да, күресті. Ол өзінің миссионерлік сапарларында өзін аямады, бірақ осының салдарынан дене шаршағы оның денсаулығының нашарлауына одан әрі септі. Бірнеше күн ауырғаннан кейін, ол пневмониядан қайтыс болды (31 мамыр 1876 ж.), осы епископтық сапарлардың бірінде жұқтырған, және оны дін қызметкерлері де, оны қасиетті санаған халық та қайғымен еске алды.
At the approach of the Vatican Council he was invited by Pope Pius IX to share in the labours preparatory to that assembly. After the dogma of papal infallibility had been solemnly proclaimed by the Council (18 July 1870), and publicly accepted by the German Bishops assembled at Fulda, (end of August, 1870), Hanneberg humbly gave up his former views concerning this point of doctrine, and sincerely submitted to the authority of the Church. From 1864 onwards, several episcopal sees had been offered him, but he had declined them all. At length, however, on his presentation by the King of Bavaria for the Bishopric of Spires and at the instance of the Sovereign Pontiff, the humble abbot accepted that see, and was consecrated 25 August 1872. His zeal and success in the government of this diocese fully justified his selection for the episcopal dignity. In days of opposition to Catholicism in Germany — the days of the framing and application of the Falk Laws (1872 1875) — he fought against the encroachments of the civil power on the ecclesiastical jurisdiction. He also strenuously, though not always successfully, combated the influence of the Old Catholics of the time. He was most unsparing of himself in his confirmation tours, although the bodily fatigues thus entailed were far too much for his failing strength. After a few days of sickness he succumbed (31 May 1876) to pneumonia, which he had contracted in one of those episcopal tours, and was lamented by both clergy and people who revered him as a saint.