Австралияның Тынық мұхиты еңбекшілері заңы және депортациясы
Pacific Island Labourers Act 1901
Австралияның 1901 жылғы «Тынық мұхиты еңбекшілері» заңы – «Ақ Австралия» саясатының бөлігі. 7,5 мыңдай Тынық мұхиты азаматы депортацияланды. Тарих, миграция.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралия заңнамасы
Australian legislation
Тынық мұхиты аралдарының жұмысшылары туралы 1901 жылғы (Cth) заңы – Австралия Парламентінің қабылдаған заңы. Бұл заң Австралияда, әсіресе Квинсленд қант өнеркәсібінде жұмыс істейтін Тынық мұхиты аралдарының тұрғындары, немесе "Канакалардың" жаппай депортациясын жеңілдету мақсатында жасалды. Алты күннен кейін қабылданған 1901 жылғы Иммиграцияны шектеу туралы заңмен бірге, ол Ақ Австралия саясатының маңызды бөлігін құрады. 1901 жылы Австралияда шамамен 10 000 Тынық мұхиты аралдарының тұрғыны жұмыс істеді, олардың көпшілігі Квинсленд және Жаңа Оңтүстік Уэльстің солтүстігіндегі қант құмырасы өнеркәсібінде, соның ішінде көптегендері келісімшарт бойынша жұмыс істеді. Нәтижесінде бұл заң Тынық мұхиты аралдарының шамамен 7 500 тұрғынының депортациясына әкелді.
The Pacific Island Labourers Act 1901 (Cth) was an Act of the Parliament of Australia which was designed to facilitate the mass deportation of Pacific Islanders, or "Kanakas", working in Australia, especially in the Queensland sugar industry. Along with the Immigration Restriction Act 1901, enacted six days later, it formed an important part of the White Australia policy. In 1901, there were approximately 10,000 Pacific Islanders working in Australia, most in the sugar cane industry in Queensland and northern New South Wales, many working as indentured labourers. The Act ultimately resulted in the deportation of approximately 7,500 Pacific Islanders.
Өмірбаян
1860 жылдары Тынық мұхиты аралдарының ондаған мыңдаған адамдары Австралияға арзан жұмыс күші ретінде әкелінді. 1890 жылдардың басына қарай Квинслендке 46 000 жұмысшы келді, ал барлығы 62 000-ға дейін жетті. Осы адамдардың көпшілігі "қара құс" деп аталатын процесте, яғни арал тұрғындарының қашқындап немесе алданып Австралияға саяхаттауы арқылы өз үйлерінен күшпен шығарылды. Олар қант өнеркәсібіндегі арзан жұмыс күшінің өсіп келе жатқан қажеттілігін қанағаттандыру үшін әкелінді, себебі ақ жұмыс күші жеткіліксіз және қымбат болды. Мұндай жұмысшылардың көп бөлігі шартты еңбекке алынды, оларға жалақы төленбеді немесе өте аз төленді. 1880 жылға қарай Квинсленд заңнамасы Тынық мұхиты аралдарының тұрғындарына қант фабрикаларында және басқа да өнеркәсіптік аймақтарда жоғары жалақымен жұмыс істеуге тыйым салды және оларды қолмен ауыл шаруашылығы жұмысына шектеді.
Beginning in the 1860s, tens of thousands of Pacific Islanders were brought to Australia as low paid labourers. By the early 1890s, 46,000 labourers had arrived in Queensland, and up to 62,000 such labourers arrived in all. Many of these people had been forcibly removed from their homes, in a process called "blackbirding", by which Islanders were either kidnapped or deceived into traveling to Australia. They were brought in to meet the growing need for cheap labour in the sugar industry, since white labour was scarce and expensive. The majority of such labourers were employed under indentured labour arrangements, whereby they received either no pay or extremely small amounts of pay. By 1880, Queensland legislation prevented Pacific Islanders from working in higher paid jobs in sugar mills and other industrial areas, and limited them to manual agricultural labour.
Заң
Бұл заңға сәйкес, Тынық мұхитының аралдарынан келген адамдар 1904 жылдың 31 наурызынан кейін Австралияға кіруге тыйым салынды, ал оған дейін кіргендердің барлығы лицензия алуға міндетті болды. 1902 жылы берілетін лицензиялардың максималды саны 1901 жылы Австралиядан шығып кеткен Тынық мұхитының аралдарынан келген адамдар санының үштен екі бөлігімен шектелді. 1903 жылы бұл лицензиялық квота 1902 жылғы жалпы шығынның жартысына дейін төмендетілді. Тынық мұхитының аралдарынан келген адамды заңға қайшы түрде елге кіргізгендерге 100 фунт стерлинг айыппұл салынды. Тынық мұхитының аралдарынан келген адамды еңбек шарты бойынша жұмысқа алмаған жағдайда жұмысқа алу қылмыс саналды және 100 фунт стерлинг айыппұлмен жазаланды. Заңның ең күшті бөлігі – 8-тарау болды. Онда 1906 жылдың 31 желтоқсанынан кейін Австралияда табылған Тынық мұхитының аралдарынан келген кез келген адам Сыртқы істер министрінің бұйрығымен дереу депортациялануы мүмкін екені, ал осы күнге дейін Австралияда болған, алдыңғы айда еңбек шарты бойынша жұмыс істемеген кез келген аралдан келген адам тез арада судьяның бұйрығымен депортациялануы мүмкін екені қарастырылды. 7-тарауда Тынық мұхитының аралдарынан келген жұмысшылармен жасалған барлық еңбек шарты 1906 жылдың 31 желтоқсанынан бастап күшін жойды. Заңның нақты әсері сол болды, бұл мерзімге дейін Тынық мұхитының аралдарынан келген адамдар Австралияда еңбек шартын жасасудан заңды түрде тыйым салынды және нәтижесінде өз елдеріне қайтуға мәжбүр болды. Депортациядан босатуға неке қию, мысалы, Австралия азаматымен үйлену сияқты түрлі себептер болды. Robtelmes v Brenan (1906) 4 CLR 395 ісі, Австралияның Жоғарғы соты алғаш рет қараған депортация ісі, заңның қалай жұмыс істейтінін көрсетеді.
The Act prohibited any Pacific Islanders from entering Australia after 31 March 1904, and required all those entering before then to have a licence. During 1902, the maximum number of licences that could be issued was limited to three quarters of the number of Pacific Islanders who left Australia in 1901. During 1903, this licence quota was lowered even further, to half of the total departures in 1902. Any person who brought a Pacific Islander into the country contrary to the Act could be fined £100. It was an offence to employ a Pacific Islander in any other way than an indentured labour agreement, punishable by a fine of £100. The most forcible component of the legislation was section 8. It provided that any Pacific Islander found in Australia after 31 December 1906 could be deported immediately by order of the Minister for External Affairs, and any Islander found in Australia before that date, who had not been employed under an indentured labour agreement at any time in the preceding month, could be deported immediately by order of a Magistrate in summary proceedings. Section 7 provided all labour agreements made with Pacific Islander labourers no longer remained in force from 31 December 1906. The practical effect of the legislation was that by this date, Pacific Islanders were legally barred from undertaking labour contracts in Australia and ultimately compelled to return to their country of origin. There were various grounds for exemption from deportation, including marriage to an Australian. The case of Robtelmes v Brenan (1906) 4 CLR 395, the first deportation case to come before the High Court of Australia, provides an illustration of the Act's operation.