Кіріспе

Португалиялық дворян және дипломат (1781–1850)

Педро де Соуза Холштейн, Фаиал мен Пальмеланың 1-ші герцогы (8 мамыр 1781 – 12 қазан 1850) – 19 ғасырдың бірінші жартысындағы Португалияның ең маңызды дипломаттары мен мемлекет қайраткерлерінің бірі. Ол елдің алғашқы заманауи премьер-министрі ("Министрлер кеңесінің төрағасы" атағымен) қызметін де атқарды.

Ерте өмір және мансап

Ол Туринде дүниеге келген, португалдық де Соуза әулетінің ұрпағы, Кальхариздің иелері. Оның тегіндегі 'Гольштейн' атауы оның әкесінің анасы, Шлезвиг-Гольштейн-Зондербург-Бек ханшайымы Мария Анна Леопольдинадан келген, ол Шлезвиг-Гольштейн-Зондербург-Бек герцогы Фредерик Вильгельм I-нің қызы болған. Оның туысы португалдық Үндістанның губернаторы қызметін атқарған. Ол 1808 жылы Байоннадағы конференцияда Наполеонға португалдықтар француз императорының тілегімен "испандықтарға айналуға келіспейтінін" айтып, ерте жасында танымал болды. 1814 жылы Вена конгресінде Португалияның Оливенцаға қойған талаптарын, ал 1815 жылы Париж конгресінде Португалияның толық өкілі болды. Осыдан кейін ол қысқа мерзімге Лондонға елші болып тағайындалды, бірақ кейін Бразилияда сыртқы істер министрі болды. 1820 жылғы Либералды революциядан кейін революциялық хунта оған король Жоао VI-ға болған жағдайды жеткізіп, Бразилиядан Португалияға оралуын сұрау міндетін тапсырды. 1823 жылы ол маркиз атағын алды және сыртқы істер министрі болды, сондай-ақ жаңа конституциялық хартаны жасау үшін Д. Жоао тағайындаған комиссияның төрағасы болды. Нәтижесінде шыққан құжат, король келісе алмаған, соншалықты либералды болды, ол Пальмелаға елдегі консервативті күштердің, әсіресе королева мен 1824 жылы оны тұтқындаған ханзада Дом Мигелдің ашуын тудырды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол мемлекеттік министр болып тағайындалды және елші ретінде Лондонға қайта оралды.

Либералды соғыс

1828 жылы Дом Мигель Португалия тағын басып алғанда, Пальмела Портудағы оппозиция тарапына қосылып, көптеген адамдармен бірге Англияға қашуға мәжбүр болды. 1828 жылғы маусымда "Белфастада" деп аталған Портуға қайта оралу әрекеті сәтсіз аяқталды. Гревилл 1828 жылғы 16 тамыздағы күнделігінде былай деп жазды: "Естерхази кешке маған Пальмеланың күн сайын жиырмадан отызға дейін отандастарын кешкі асқа шақыратынын айтты, Лондонда олардың жүздегені бар, бәрі де жақсы отбасылардан шыққан, бірақ мүлдем жандарда." Мигель оны қасынан табылмағандықтан өлім жазасына кесті және оның мүлкін тартып алды, бірақ Бразилия императоры Дом Педро Пальмеланы өзінің қызы, заңды королева Мария II-нің қамқоршысы етіп тағайындады, және ол британдық сарайдағы елші ретінде қызмет етті. 1830 жылы ол Азор аралдарындағы Терсейрада жас королеваның регенттігін құрды; осы кезде ол либералдық флотты басқаруға ең лайықты деп есептеген капитан Чарльз Непьермен танысты. 1832 жылы Педро регенттікті жеке басқара бастағанда, Пальмеланы сыртқы істер министрі етіп тағайындады, осы қызметте ол Лондоннан Мигельге қарсы күресті. 1833 жылы ол Чарльз Непьермен бірге Португалияның Порту қаласын қоршаудан құтқару үшін жалдамалы әскерлерді әкелді, содан кейін Непьер мен Терсейра герцогының Алгарвеге жасаған келесі жорығына қатысты. Непьердің Сент-Винсент мүйісіндегі теңіз жеңісі Педроға Лиссабонды басып алуға мүмкіндік бергеннен кейін, Пальмела лауазымынан кетті.

Конституциялық монархия

Ол Португалияда жаңадан құрылған конституциялық монархияның тұңғыш премьер-министрі болып 1834 жылдың 24 қыркүйегінен 1835 жылдың 4 мамырына дейін қызмет етті. Ол 1842 жылдың ақпанында (екі күнге, «Шроветайд кабинеті» деп аталатын үкіметте) және 1846 жылдың наурыз айынан қазан айына дейін (Мария да Фонте революциясының қақ бөлігінде) қайтадан қысқа мерзімге премьер-министр болды. Дом Педро тікелей Пальмела графы (Мария I патшайым, 1812 жылдың 11 сәуірінде), Пальмела маркизі (Иоанн VI патша, 1823 жылдың 3 шілдесінде) және Фаиал герцогі (Мария II патшайым, 1836 жылдың 4 сәуірінде) атағын алды. Соңында, 1850 жылдың 18 қазанында Мария II Фаиал герцогтігін Пальмела герцогы деген жаңа атаққа алмастырды.