Юта парктері: Брайс Каньон, Зайон, Гранд Каньон және Сидар Брейкс саябасыларында 1920-1972 жж. қызмет көрсеткен Utah Parks Company тарихы. Туризм, көлік, қонақ үйлер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Юта Паркс Компаниясы, Юнион Пасифик Темір жолының еншілес компаниясы, 1920 жылдан 1972 жылға дейін Брайс Каньоны және Сион ұлттық парктерінде, Гранд Каньон ұлттық паргінің солтүстік жағасында және Седар Брейкс ұлттық монументінде мейрамханалар, қонақ үйлер және автобус турларын иеленіп, басқарды. Ұлттық парктер қызметінің концессионері ретінде жұмыс істейтін компания Юта штатының Седар-Сити қаласында орналасқан. Компанияның автобус турлары сол жерде Юнион Пасифик пойыздарымен, сондай-ақ Лос-Анджелес, Сан-Франциско және басқа да Батыс жағалау қалаларынан келген туристік автобустармен байланысты, және Юта Паркс Компаниясының жүргізуші/нұсқаушысымен аймақтың парктері мен монументтерін аралап көруге мүмкіндік берді.
The Utah Parks Company, a subsidiary of Union Pacific Railroad, owned and operated restaurants, lodging, and bus tours in Bryce Canyon and Zion National Parks, the north rim of Grand Canyon National Park, and Cedar Breaks National Monument from the 1920s until 1972. Operating as a concessionaire of the National Park Service, the company operated from a base in Cedar City, Utah. The company's bus tours connected there with Union Pacific trains as well as tour buses from Los Angeles, San Francisco and other west coast cities, and offered a loop tour of the region's parks and monuments, escorted by a Utah Parks Company driver/guide.
Тарих
1916 жылғы Органикалық заң арқылы Ұлттық парктер қызметі құрылғаннан кейін көп ұзамай, Гронвей мен Чонси Перри ағайындар Седар қаласынан Мукунтувеап ұлттық монументіне (кейін Сион ұлттық паркі) туристерді тасымалдауға концессия алуға өтініш білдірді. 1917 жылы олар Уильям Уайлимен бірге «Ұлттық парктер тасымалдау және кемпинг компаниясын» құрды. Парри ағайындары 1915 жылдан бастап Лос-Анджелес және Солтүстік Лейк темір жолынан Юта штатының Сент-Джордж қаласына шаттл қызметін көрсетіп келген. Жаңа тасымалдау концессиясы қолданылған көліктер паркімен жұмыс істеді: жеті орындық «Хадсон», «Форд Модель Т» және үш «Кадиллак». Бұл қарапайым операцияны толығымен екі аға жүргізді, олар компанияны басқарумен осылай айналысып, кіші інісі Уитті 13 жасында туристерді тасымалдауға шақыратын. 1936 жылдан кейін автобус саяхаттары Ұлттық парктер стандартындағы «White Model 706» автобустарында ұсыныла бастады. ХХ ғасырдың дамуымен теміржол жолаушылар тасымалы төмендеді, ал «Юнион Пасифик» ұлттық парктер туризмін қолдауға деген қызығушылығы азайды. Теміржол 1960 жылы Седар-Ситиге жолаушылар пойызын жіберуді тоқтатты, ал 1972 жылы «Юнион Пасифик» өзінің концессиялық инфрақұрылымын Ұлттық парктер қызметіне табыс етті. Cedar Breaks-тегі нысандар, сондай-ақ Брайс және Сиондағы кейбір құрылыстар бұзылды, бірақ қалған жатақханалар бүгінгі күнге дейін пайдаланылуда. 2007 жылдың наурыз айында «Xanterra Parks and Resorts» бұрынғы «Юта Паркс Компаниясы» орналасқан жерлердегі концессияны қабылдады. 2014 жылдың наурыз айында «Forever Resorts» Брайс-Каньон ұлттық паркі ішіндегі концессияны иеленді.
Shortly after the National Park Service was created through the 1916 Organic Act, the brothers Gronway and Chauncey Perry applied for a transportation concession to take tourists from Cedar City to Mukuntuweap National Monument (later Zion National Park), incorporating as the National Park Transportation and Camping Company with William Wylie in 1917. The Parry brothers had previously operated a shuttle service from the Los Angeles and Salt Lake Railroad to St. George, Utah which started in 1915; the new transportation concession operated with a fleet of used vehicles: one seven passenger Hudson, a Ford Model T, and three Cadillacs. The shoestring operation was run entirely by the two brothers, who were often so busy running the company they enlisted their younger brother, Whit, to drive tourists when he was just 13 years old. After 1936, bus tours were offered on the National Parks standard White Model 706. As the twentieth century progressed, railroad passenger traffic declined and the Union Pacific's interest in supporting National Park tourism correspondingly lessened. The railroad ended passenger train service to Cedar City in 1960, and in 1972 the Union Pacific donated its concession related infrastructure to the National Park Service. The facilities at Cedar Breaks were razed, as were some of the developments at Bryce and Zion, but the remaining lodge facilities remain in use today. In March 2007, Xanterra Parks and Resorts took over the concession at the former Utah Parks Company locations. In March 2014, the concession inside Bryce Canyon National Park was taken over by Forever Resorts.
Қасиеттері
Юта Парктер Компаниясы қызмет көрсететін Парк қызметінің әр орнында рустикалық стильдегі тас және ағаш үйлер салды. Басты ғимараттардың көпшілігі белгілі сәулетші Гилберт Стэнли Андервудтың жобасы бойынша салынған. (Андервуд сонымен қатар Йосемити ұлттық паркіндегі Ахвахи қонақ үйін (1925) және Гранд-Тетон ұлттық паркіндегі Джексон Лейк Лоджын жобалаған.) Ереуіл "Эль-Эскаланте" 1960 жылдары, автобуспен саяхаттап парктерге келген Greyhound Bus Lines компаниясының көптеген гидтеріне әсіресе жақсы танымал болды. Бір турда 39 жолаушыға дейін болатын топтар "Эль-Эскаланте" қонақ үйін толығымен басып алатын, онда бар болғаны 23 бөлме болды, сондықтан кейбіреулері дәретхананы бөлісуге мәжбүр болды. Гидтер арасында кең таралған әзіл: "Егер сіз "Эль-Эскаланте" қонақ үйінде толық турмен бірінші түнді аман өткерсеңіз, онда сіз кез келген жағдайға төтеп бере аласыз".
The Utah Parks Company constructed rustic style, stone and log lodges at each of the Park Service locations it served. Most of the major buildings were designed by Gilbert Stanley Underwood, a noted period architect. (Underwood also designed the Ahwahnee Hotel (1925) in Yosemite National Park, and Jackson Lake Lodge in Grand Teton National Park.) The venerable El Escalante was especially well known to escorts in the 1960s, many from Greyhound Bus Lines, arriving via bus for a tour of the Parks. With up to 39 travelers per tour, the groups took over the El Escalante, which offered only 23 rooms, and some were forced to share bathrooms. It was a common joke among escorts that if you could survive that first night at the El Escalante with a full tour, you could survive most anything.