Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші және мүсінші (1918–1986)
American painter and sculptor (1918–1986)
Джейн Шентал Франк (туған Джейн Бабетт Шентал; 25 шілде 1918 – 31 мамыр 1986) – американдық көп салалы суретші, суретші, мүсінші, аралас техникада сурет салатын, иллюстратор және тоқыма суретшісі ретінде танымал. Оның пейзажға ұқсас, аралас техникадағы абстракті суреттері Corcoran өнер галереясы, Балтимор өнер мұражайы және Смитсонов американдық өнер мұражайы сияқты қоғамдық коллекцияларға енген. Ол Ханс Хофман және Норман Карлберг суретшілерінен оқыған.
Jane Schenthal Frank (born Jane Babette Schenthal; July 25, 1918 – May 31, 1986) was an American multidisciplinary artist, known as a painter, sculptor, mixed media artist, illustrator, and textile artist. Her landscape like, mixed media abstract paintings are included in public collections, including those of the Corcoran Gallery of Art, the Baltimore Museum of Art, and the Smithsonian American Art Museum. She studied with artists, Hans Hofmann and Norman Carlberg.
Жұмыс
Джейн Франк суретші Ханс Хофманның шәкірті болды. Оны стильдік тұрғыдан абстрактты экспрессионист деп санауға болады, бірақ ол негізгі шабытты табиғат әлемінен, әсіресе ландшафттан алады. Оның кейінгі туындылары көбінесе әуеден көрініс беретін пейзаждарға сілтеме жасайды, ал мүсіндері минимализмге ұмтылады. Хронологиялық және стильдік жағынан Джейн Франктің туындылары заманауи және қазіргі (жаңашыл) дәуірлердің арасында орналасады. Ол өзінің жұмыстарын жиі "ішкі пейзаждар" деп атаған.
Jane Frank was a pupil of the painter, Hans Hofmann. She can be categorized stylistically as an abstract expressionist, but one who draws primary inspiration from the natural world, particularly landscape. Her later painting refers more explicitly to aerial landscapes, while her sculpture tends toward minimalism. Chronologically and stylistically, Jane Frank's work straddles both the modern and the contemporary (even postmodern) periods. She referred to her works generally as "inscapes".
Коммерциялық өнер бойынша оқыту
Джейн Франк (әлі Джейн Шентал болған кезде) прогрессивті Парк мектебінде оқыды және Мэриленд өнер және ғылым институтында (қазір Мэриленд өнер институтының колледжі деп аталады) алғашқы көркемдік білімін алды, 1935 жылы коммерциялық өнер және сән суреті саласында диплом алды. Одан кейін Нью-Йорк қаласында қазіргі Парсонс дизайн мектебінде (бұрын Нью-Йорк сәндік және қолданбалы өнер мектебі деп аталған) оқуын жалғастырды және 1939 жылы бітірді. Нью-Йоркте ол сондай-ақ Нью-Театр мектебінде оқыды. Білімі аяқталғаннан кейін, ол жарнама дизайнында жұмыс істеді және жазғы театрларда актерлік танысты. Көздерден оның осы салаларда Нью-Йоркте әлі жұмыс істегені ме, әлде Балтиморға оралғаннан кейін барып жұмыс істегені ме, белгісіз. Бірақ ол 1940 жылы сурет салуға толыққандай берілгенін білеміз.
Jane Frank (when she was still Jane Schenthal) attended the progressive Park School and received her initial artistic training at the Maryland Institute of Arts and Sciences (now known as the Maryland Institute College of Art), earning in 1935 a diploma in commercial art and fashion illustration. She then acquired further training in New York City at what is now the Parsons School of Design (then called the New York School of Fine and Applied Art), from which she graduated in 1939. In New York, she also studied at the New Theatre School. Her schooling complete, she began working in advertising design and acting in summer stock theatre. From the sources, it is unclear whether she worked in these fields while still in New York, or only after returning to Baltimore. We do know, however, that she began painting seriously in 1940.
Суретші болу
Томас Йоселовқа жазған хатында (Йоселовтың ретроспективасында келтірілген, 1975 ж., 34-бет) "1940 жылға дейін менің өнерімнің барлығы коммерциялық өнер саласында болды" және ол сурет салуды қалысқанда, "мектепте мұқият үйренгенімнің бәрін ұмытуға тура келді" деп жазды. Ол сурет тарихын зерттеуді бастады және "үңгір суреттерінен Ренессанс дәуіріне дейін кеңістік туралы түсініктердің қадамдарынан өтті", содан кейін Сезанн, Пикассо және Де Кунингке ден қойды. Жана Франктың иллюстрацияларымен бірге, суретшінің өзі жазған, толығымен өлең түріндегі әңгіме, онда (Англия тілі мұғалімдерінің ұлттық кеңесі жариялаған шолуда айтылғандай) "қалысқан және ойланбаған" Моника Минкке "барлық Минк аналары дұрыс біледі" екені соңында үйретіледі. Томас Йозелоффтың "Тилл Эуленспигельдің одан әрі оқиғалары" (1957, Нью-Йорк) кітабында Джейн Франктың линогравюралары орналасқан, олар коллажға бейімділік, текстуралық үйлесімдер және күшті диагональдық композицияны көрсетеді. Джейн Франктың 1986 жылы Балтимор Сан газетінде жарияланған некрологында ол үшінші балалар кітабын – "Еади, қызғылт піл" атты кітабын, суреттері мен мәтіні суретшінің өзіне тиесілі екені айтылады, бұл Publishers Weekly-дің онлайн қолжетімді үзіндісінде де расталады.
In a letter to Thomas Yoseloff, she wrote (quoted in Yoseloff's Retrospective, 1975, p. 34) that "prior to 1940 my background had been entirely in commercial art" and that when she began painting seriously, she had to "put behind me everything I had so carefully learned in the schools". She began a study of the history of painting and "went through a progression of spatial conceptions" from cave painting through the Renaissance, then concentrating on Cézanne, Picasso, and De Kooning. featured along with Jane Frank's illustrations, a whimsical text by the artist herself, entirely in verse, relating a tale in which (according to the review published by the National Council of Teachers of English) "In rhyme the obstreperous Monica Mink 'who wouldn't listen and didn't think' is finally taught that 'all Mother Minks know best'." Thomas Yoseloff's The Further Adventures of Till Eulenspiegel (1957, New York City), featured Jane Frank's block prints, which already show a penchant for collage like textural juxtapositions and strong diagonal composition. Jane Frank's 1986 obituary in the Baltimore Sun mentions that she published a third children's book, entitled Eadie the Pink Elephant, with both text and pictures by the artist, and this is confirmed in an excerpt from Publishers Weekly available online .
Денсаулыққа зиянды апаттар мен қалпына келтіру
Джонс Хопкинс университетінің өнер тарихы профессоры, профессор Феби Б. Стэнтон Джейн Франк 1947 жылдан кейінгі 20 жылда екі рет "ұзақ мерзімге жұмысын тоқтатқан" ауруларға шалдыққандығын айтты. Нью-Йорктегі Бодли галереясы (1963) және Гучер колледжі (1963) сияқты орындарда жұмыстарын көрсетті. Ол сондай-ақ 1962 жылы (кейбір дереккөздерде 1961 жыл деп көрсетілген) Ринехард стипендиясын жеңіп алып, Мэриленд институтының өнер колледжіндегі Ринехард мүсін мектебінде Норман Карлбергпен оқуға мүмкіндік алды. Бұл кескіндеме саласынан кенеттен және кештен бұрылыс жасағандай көрінуі мүмкін, бірақ бұл логикалық қадам еді: 1962 жылғы Коркоран көрмесіндегі "Crags and Crevices" және "Rockscape II" сияқты туындыларында қалың гипс (немесе Стэнтон атап айтқандай, "шпатлевка") үйінділерімен мүсіндік "құрылым" байқалады. Джейн Франк кеңістікке деген қызығушылығы оның суреттері аралас техниканы пайдалану арқылы айқын "мүсіндік" сипатқа ие болғанға дейін де көрініс берген. 1962 жылғы Коркоран галереясындағы суреттер туралы ол Фиби Стэнтонға былай деді: "Мен массаны бос кеңістікке қарсы қойып, оны тереңге бойлап кеткен жолдар бардай етіп көрсетуге тырыстым. Сондықтан көптеген атауларында "жарық" сөзі бар" (Стэнтон, 15-бет). Шындығында, 1961 жылы аяқталған "Crags and Crevices" (70"x 50", май және шпатлевка жағылған холст) көрменің басты туындысы болды.
Art history professor emerita, Phoebe B. Stanton of Johns Hopkins University mentioned that twice in the 20 years after 1947, Jane Frank suffered from illnesses which "interrupted the work for long periods". the Bodley Gallery in New York (1963) and Goucher College (1963), among others. She also, in 1962 (1961 according to some sources), won a Rinehart Fellowship, enabling her to study with Norman Carlberg at the Rinehart School of Sculpture at Maryland Institute College of Art. This might seem a sudden and late detour away from painterly pursuits, but it is a logical step: the canvases in the 1962 Corcoran show, such as "Crags and Crevices" and "Rockscape II", already feature passages that are sculpturally "built up" with thick mounds of gesso (or "spackle", as Stanton tends to call it). Jane Frank's preoccupation with space was evident even before her paintings became overtly "sculptural" in their use of mixed media. Of the paintings in the 1962 Corcoran Gallery show, she tells Phoebe Stanton: "I was trying to pit mass against void and make it look as though there were passages that went way back – that's why 'crevice' is in so many of the titles" (Stanton, p. 15). Indeed, "Crags and Crevices" (70"x 50", oil and spackle on canvas), completed in 1961, dominated the show.
Түрлі материалдар мен әдістерді біріктіру
Бір айға созылған Коркоран галереясының жеке көрмесінен кейін Джейн Франк тек шпакловка ғана емес, теңіздің әсерінен тозған немесе сынған шыны, күйген ағаш бұтақтары, ұсақ тастар, ұнтақталған графит немесе кремний тозаңы сияқты әртүрлі материалдарды қолдана бастады, тіпті жеке боялған және қабыршақталған кенептен жасалған жапсырмаларды (кенеп коллажы) өзінің бұрышты, абстрактты экспрессионизм суреттеріне жабыстырды. "Мен суретшілдікпен жасалған, бірақ нақты үш өлшемді кеңістігі бар жұмыс жасағым келді", - деп кейін жазды ол (Yoseloff 1975, 37–39-беттер). Джейн Франктың Нью-Йорк қаласындағы Бодли галереясындағы алғашқы жеке көрмесі (1963) және Балтимордағы Халықаралық галереядағы (1965) жеке көрмесінде осы радикалды түрде тығыз және әртүрлі аралас техникада салған көптеген суреттері көрсетілді.
Soon after the month long Corcoran Gallery solo exhibition, Jane Frank began to apply not just spackle but a variety of other materials – sea weathered or broken glass, charred driftwood, pebbles, what appears to be crushed graphite or silica, and even glued on patches of separately painted and encrusted canvas (canvas collage) – to her jagged, abstract expressionist paintings. "I wanted work that was painterly but with an actual three dimensional space", she later wrote (Yoseloff 1975, pp. 37–39). Jane Frank's first solo show at New York City's Bodley Gallery (1963), as well as her 1965 solo show at Baltimore's International Gallery, featured many of these radically dense and variegated mixed media paintings.
"Апертуралы", бірнеше панелдік суреттер
Кейіннен ол кенептерде ("апертуралар", деп атаған – ең алғашқы мысалы "Қысқы терезелер", 1966–1967 жж.), астындағы боялған кенептің терең қабаттарын ашты (осылай аталған "қос кенептер", кейде үштік кенептер), "жалған көлеңкелер" және т.б. салған. Осы арқылы үшінші өлшемді күшейтіп, қолмен сезілетін, мүсіндік әсерлер туғызды, бірақ шеңберлі, тікбұрышты майлы сурет салу дәстүрінде қалып отырды. Апертуралар сондай-ақ қандай да бір психологиялық кеңістікке терезедей көрінеді, егер екінші кенеп алдыңғы кенептегі тесіктен жартылай ғана көрінсе, ол жартылай жасырылған құпия сияқты, мүмкін, біз ешқашан көре алмайтын толыққанды картина. Стэнтон (24-бет) Джейн Франк апертуралардың көбінесе тік жиектерін қатайтудың белгілі бір әдісін тапқандығын да айтады, осылай олар пішінін және жазықтығын сақтайды. Бұл туындылар "формаланған кенептердің" бір түрі, бірақ Франк Стелла және осы терминмен көбірек байланыстырылған басқа суретшілердің формаланған кенептерінен мүлдем өзгеше. 1960 жылдардың аяғына дейінгі көптеген жұмыстарында Франк түске қарағанда тон мен текстураға көбірек мән беретін секілді, көбінесе сұр түстің көмегімен жарықтан қараңғыға дейін тереңдік немесе қозғалыс сезімін туғызады, бұл көбінесе диагональ бойынша жүреді ("Қыс соңы", 1958 ж.), ал кейде бір ғана негізгі түс қолданады ("Плюм Пойнт", 1964 ж. – жерлі қызыл түстер). Дегенмен, кейінірек "терезелі" суреттерде жарқын түстердің үйлесіміне қызығушылық артады: шындығында, Йоселов (20-бет) кейінірек суреттерде "ол батыл түстерге көшті" деп атап көрсетеді. Бұл әсіресе оның айтуынша, "әуелік" суреттерде көрінеді, олардың ерте және монументалды мысалы – "Әуе көрінісі № 1" (1968 ж., 60 дюйм x 84 дюйм, Джонс Хопкинс университетінің Джонс Хопкинс медицина мектебіндегі Тернер аудиториясы кешенінің қоры). Балтимор округінің әйелдері [төмендегі мәліметтерді қараңыз] бойынша, бұл суретшінің өте сүйікті туындыларының бірі болған.
Later she began making irregular holes in the canvases ("apertures", as she called them: the earliest example is "Winter Windows", 1966–1967), disclosing deeper layers of painted canvas underneath (so called "double canvases" – and sometimes triple canvases), with painted on "false shadows", etc. – increasingly invoking the third dimension, creating tactile, sculptural effects while remaining within the convention of the framed, rectangular oil painting. The apertures also suggest a view into some sort of psychological interior, as though the second canvas – seen only partially, through the hole in the forward canvas – were some half concealed secret, perhaps even another whole painting that we will never see. Stanton (p. 24) also notes that Jane Frank worked out a method – unspecified – of stiffening the apertures' often jagged edges so that they held their shape and flatness. These creations are a type of "shaped canvas", though very different from the shaped canvases of Frank Stella and others more commonly associated with this term. In much of her output before the late 1960s, Frank seems less interested in color than in tonality and texture, often employing the grayscale to create a sense of depth or motion from light to dark, this frequently moving in a diagonal (as in "Winter's End", 1958), and otherwise employing one basic hue (as with the earthy reds in "Plum Point", 1964). However, the later, "windowed" paintings show a sharper interest in vivid color relationships: indeed, Yoseloff (p. 20) notes that with the later paintings "she has gone to bolder colors". This is especially true, as he notes, in the "aerial" paintings, of which an early and monumental example is "Aerial View no. 1" (1968, 60 inches by 84 inches, collection of the Turner Auditorium complex at the Johns Hopkins School of Medicine, Johns Hopkins University). This was one of the artist's favorites, according to Baltimore County Women [see below].