Катценбах против Морган ісі: Конституцияны қолдану және сайлау құқығын қорғау
Katzenbach v. Morgan
Катценбах против Морган ісі (1966) – АҚШ Конституциясының 14-ші түзетуіне сәйкес, Конгрестің сайлау құқығын қорғау заңдарын қабылдау өкілеттігі. Сайлаушылық тесттер, сайлау құқығы туралы заң.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каценбах против Морган, 384 U.S. 641 (1966) – АҚШ Жоғарғы Сотының Конституцияның ережелерін күшіне енгізуге және түсіндіруге бағытталған заңдар қабылдауға Конгрестің 14-ші түзетудің 5-тарауына сәйкес өкілеттігі туралы маңызды шешімі болды.
Katzenbach v. Morgan, 384 U. S. 641 (1966), was a landmark decision of the Supreme Court of the United States regarding the power of Congress, pursuant to Section 5 of the 14th Amendment, to enact laws that enforce and interpret provisions of the Constitution.
Өмірбаян
1960 жылға дейін АҚШ-тың көптеген штаттары мен муниципалитеттері азшылықтардың сайлау құқығын шектеу үшін сауаттылық тестілерін пайдаланды. 1959 жылы АҚШ Жоғарғы Соты "Ласситерге қарсы Нортгемптон округінің сайлау комиссиясы" ісінде сауаттылық тестілерінің 14-ші түзетудің тең қорғау ережесін немесе 15-ші түзетуді міндетті түрде бұзбайтынын мәлімдеді. 1965 жылы Конгресс 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заңды қабылдады, ол сайлау құқығынан айырылған азшылықтардың дауыс беру құқығын қорғауға бағытталған. Бұл заңның басқа қағидаларымен қатар, кейбір сауаттылық тестілеріне тыйым салынды. 4(е) бөлімі Нью-Йорк қаласының көптеген пуэрторикалық халқының сайлау құқығын қамтамасыз етуге арналған және "Пуэрто-Рикодағы мемлекеттік немесе аккредиттелген жеке мектепте алтыншы сыныпты бітірген, оқыту тілі ағылшын тілінен өзгеше болған адамдардың ағылшын тілін оқу және жазу білімі жеткіліксіздігіне байланысты сайлау құқығынан айырылуына жол берілмейді" деп белгілейді. Нью-Йорк штатында тіркелген сайлаушылар Конгресс 14-ші түзетуге сәйкес өкілеттіктерін асырып кеткенін және 10-шы түзету бойынша штаттарға тиесілі құқықтарды бұзғанын айыптап, сотқа шағымданып арыз түсірді.
Prior to the 1960s, many US states and municipalities used literacy tests to disenfranchise minorities. In 1959, the Supreme Court of the United States held, in Lassiter v. Northampton County Board of Elections, that literacy tests were not necessarily violations of the Equal Protection Clause of the 14th Amendment, nor of the 15th Amendment. In 1965, Congress passed the Voting Rights Act of 1965, which sought to safeguard the voting rights of disenfranchised minorities. Among other provisions, the Voting Rights Act made some literacy tests illegal. Section 4(e) was aimed at securing the franchisement of New York City's large Puerto Rican population and "provides that no person who has completed the sixth grade in a public school, or an accredited private school, in Puerto Rico in which the language of instruction was other than English shall be disfranchised for inability to read or write English." Registered voters in the state of New York brought suit by alleging that Congress exceeded its powers of enforcement under the 14th Amendment and alleging that Congress infringed on rights reserved to states by the 10th Amendment.
Шешім
7–2 дауыспен Жоғарғы Сот Бас прокурор Николас Каценбахтың жағына шығып, Аудандық соттың шешімін жойды және 4-тараудың конституциялық екенін мәлімдеді. Көпшілік пікірін жазған судья Бреннан, түзетудің 5-тарауы «Конгреске 14-ші түзетудің кепілдіктерін қамтамасыз ету үшін заң шығару қажеттілігі мен мәнін анықтау үшін өз дискрециясын пайдалануға уәкілеттік беретін, заң шығару билігінің тікелей берілген құқығы» екенін атап өтті. Бреннан судья, заңның конституциялық талаптарға сай келуін анықтау үшін МакКаллок пен Мэриленд штаты (1819) ісіндегі орындылық стандартын қолданды. 4(e) тарауы соттың Ласситер ісінде мойындағаннан асып түсетін құқықтарды кеңейтуге ұсыныс жасады, бірақ Бреннан 4(e) тарауын орынды деп шешті. Осылайша, ол жиі 5-тарау бойынша қабылданған конгресс заңдары үшін «рачет теориясын» енгізген деп есептеледі. Ол Конгресс сот танығаннан асып түсетін азаматтық құқықтарды арттыруға құқылы, бірақ сот таныған құқықтарды төмендетуге құқылы емес деп мәлімдеді. «Рачет теориясы» негізінен сот арқылы танылған құқықтарды, Конгресс қаласа кеңейте алатын негіз ретінде белгіледі. Теорияға сәйкес, Бреннанның пікірі 14-ші түзетутің бірнеше түсіндірушілеріне, тек сот жүйесіне ғана емес, мүмкіндік берді. Ол «рачет теориясын» және 14-ші түзетутің бірнеше түсіндірушілерінің болуын сынға алды. Харлан судья, Конгреске 14-ші түзетуді түсіндіруге рұқсат беру сот билігінің құзырын әлсіретеді деп дәлелдеу үшін биліктердің бөлінуі принципіне сүйенді. Ол Конгрестің 14-ші түзетуді мазмұндық тұрғыдан түсіндіруге (жаңа құқықтар құруға) ие болуына қарсы болды. Харлан 5-тараудың өкілеттігін тиімді пайдалану сот арқылы танылған 14-ші түзету құқықтарын іске асыру екенін айтты.
By a 7–2 decision, the Supreme Court sided with Attorney General Nicholas Katzenbach, reversed the District Court, and held that Section 4(e) was constitutional. Writing the majority opinion, Justice Brennan stressed that Section 5 of the amendment is "a positive grant of legislative power authorizing Congress to exercise its discretion in determining the need for and nature of legislation to secure Fourteenth Amendment guarantees." Justice Brennan applied the appropriateness standard of McCulloch v. Maryland (1819) to determine whether the legislation passed constitutional muster. Section 4(e) arguably expanded rights beyond what the Court had recognized in Lassiter, but Brennan ruled that Section 4(e) was appropriate. In doing so, he has often been credited with introducing the "ratchet theory" for congressional legislation enacted under Section 5. It held that Congress could ratchet up civil rights beyond what the Court had recognized, but Congress could not ratchet down judicially recognized rights. The "ratchet theory" essentially set judicially recognized rights as a support on which Congress could expand if it so chose. According to the theory, Brennan's opinion allowed for multiple interpreters of the Fourteenth Amendment, as opposed to just that of the judiciary. In dissent, Justice Harlan criticized the "ratchet theory" and the idea of multiple interpreters of the 14th Amendment. Harlan relied on the separation of powers doctrine to argue that allowing Congress to interpret the 14th Amendment undercut the power of the judiciary. He objected to Congress having the power to interpret the 14th Amendment substantively (to create new rights). Harlan argued that the appropriate use of Section 5 power was the enforcement of judicially recognized 14th Amendment rights.
Маңыздылығы
Морганға қарсы Каценбах – Конгресс билігіне соттың құрмет көрсетуінің көрнекті мысалы. Ол Конгресске 5-тарауды қолдануда кең мүмкіндік берді. Жоғарғы Сот Каценбах ісінен кейін 31 жыл өткен соң, Боерн қаласы Флоресқа қарсы (1997) ісінде «ратчет» түсіндірмесін қайта қарастырып, «Бұл қажетті түсіндірме емес, тіпті ең дұрысы да емес» деп мәлімдеді. 1993 жылғы Діни бостандықты қалпына келтіру туралы Актінің штаттық қолданысын жойған арқылы, ол Харланның бұрынғы биліктің бөлінуіне қатысты көтерген алаңдаушылықтарын шешті.
Katzenbach v. Morgan is a prime example of judicial deference to Congressional authority. It allowed Congress great latitude in use of Section 5. The Supreme Court, 31 years after Katzenbach, revisited the "ratchet" interpretation, in the case of City of Boerne v. Flores (1997) and stated, "This is not a necessary interpretation, however, or even the best one." By striking down the state application of the Religious Freedom Restoration Act of 1993, it addressed the separation of powers concerns that had been voiced earlier by Harlan.