Кіріспе
Американдық музыкант, саяси белсенді және жазушы Роберт "Боб" Остертаг (19 сәуір 1957 жылы туған) – Сан-Францискода тұратын американдық музыкант, жазушы және саяси белсенді. Ол жеті кітап, бір көркем фильм, DVD, жиырма алты альбом жариялаған және көптеген музыканттармен ынтымақтастық еткен. Музыкалық тұрғыдан ол табылған дыбыстардан жасалған саяси туындыларымен (Sooner or Later, All the Rage), 45 жылдан бері синтезаторлармен жұмыс істеген тәжірибесімен (1978-1983 жылдардағы Боб Остертаг Сержді ойнайды, 2016 жылғы Сіз мұнда болғаныңызды тілеймін) және көптеген әріптестерімен (Антони Бракстон, Джон Зорн, Фред Фрит, Джастин Вивиан Бонд, Шелли Хирш және Роско Митчелл, басқалардың арасында) белгілі. Ол өзінің жазбаларында, фильмдерінде және подкасттарында ЛГБТ мәселелерін, кедейлікті, климаттың өзгеруін және технологияны белсенді, бірақ идеологиялық емес көзқараспен қарастырған. 2006 жылдың 25 наурызында Остертаг өзінің құқықтарына ие барлық жазбаларын Creative Commons Attribution NonCommercial 2.5 лицензиясы бойынша цифрлық жүктеуге қолжетімді етті.
Robert "Bob" Ostertag (born April 19, 1957) is an American musician, writer, and political activist based in San Francisco. He has published seven books, one feature film, a DVD, twenty six albums, and collaborated with numerous musicians. Musically, he is known for his politically charged compositions created from found sound (Sooner or Later, All the Rage), his work with synthesizers over 45 years (from Bob Ostertag Plays the Serge 1978 1983 to Wish You Were Here in 2016), and his many collaborations (Anthony Braxton, John Zorn, Fred Frith, Justin Vivian Bond, Shelley Hirsch, and Roscoe Mitchell to name just a few). In his writing, films, and podcasts, he has addressed LGBT issues, poverty, climate change, and technology, from a militant yet non ideological perspective. On March 25, 2006, Ostertag made all of his recordings to which he owns the rights available as digital downloads under a Creative Commons Attribution NonCommercial 2.5 license.
Ерте мансап
Альбукеркиде, Нью-Мексико штатында туып, Колорадода өскен Остертаг Оберлин музыка консерваториясында оқыды. Оберлинде ол Buchla 200 синтезаторымен жұмыс істеді. Отыз алты жыл өткен соң, Остертагтың Buchla синтезаторымен студенттік жұмысы техно DJ RRose-тың ремиксі болып, «The Surgeon General» деген атпен жарық көрді. Оберлинде оқып жүргенде ол Serge синтезаторын құрастырып, онымен импровизациялық өнер көрсетулер жасады, оған Нед Ротенберг қамыстан, ал Джим Катзин скрипкада қосылды. 1979 жылы бұл жұмысы Parachute Records компаниясымен «Early Fall» деген атпен шығарылды. 1978 жылы Остертаг Оберлинді тастап, Энтони Бракстонның «Creative Music Orchestra» тобымен бірге Еуропаға гастрольдік сапарға шықты, ол 1977 жылы «DownBeat Critics' Poll» жүлдесінде «Жыл альбомы» атанды. Остертагтың Бракстонмен Serge синтезаторында ойнаған жұмысы «Creative Orchestra (Köln) 1978» альбомында тіркелген. Сол жылдың соңында Остертаг Нью-Йорк қаласына көшіп, Джон Зорн, Фред Фрит, Зина Паркинс, Икуэ Мори, Уэйн Хорвиц, Тошинори Кондо және көптеген музыканттармен дос болып, бірлескен импровизациямен қызығушылық танытты. Остертаг клавиатурасыз модульді синтезатормен тікелей эфирде өнер көрсеткен алғашқы музыкант болмаса да, ол еркін импровизациялық музыка контекстінде оны негізгі аспабы еткен алғашқы адам болды. 1980 жылы Остертаг гитарист Фред Фрит және перкуссияшы Чарльз К. Нойеспен бірге «Getting a Head» атты альбомын шығарды. Мұнда Остертаг өзі жасаған үш катушкалы магнитофон, дыбыс араластырғышы және алты гелий шардан тұратын «құрал» ойнатты. Бұл құрал аналогтық скульптуралық семплер болды, ол сол кездегі стандартты семплерлерге мүмкін емес, тікелей эфирде жазылған дыбысты өңдеуге мүмкіндік берді. «Getting a Head» альбомынан кейін Остертаг өзінің жұмысын Нью-Йорк қаласындағы жаңа музыканың алғашқы өкілі болып саналатын «The Kitchen» сахнасында ұсынған өзінің буынындағы алғашқы музыкант болды. Сонымен қатар, Остертаг сол кездегі телефон жауап беру машиналарын пайдаланған, үлкен мөлшерде жиналған арзан портативті кассета магнитофондарында ойнатылған, олардың әрқайсысы әртүрлі түрде бұзылуға бейімделген кассеттік таспаларды пайдаланып импровизация жасаумен тәжірибе жасады. Бұл 1981 жылы Фред Фрит және вокалист Фил Минтон қатысқан Нью-Йорк пен Лондон концерттерінде жазылған «Voice of America» альбомына әкелді. Остертагтың саяси мазмұнды жаңалықтар фрагменттерін пайдалануы сол онжылдықтың соңында хип-хоп музыкасында осындай материалды кеңінен қолдануға себепкер болды.
Орталық Америка
Оның кенеттен табысқа жетуі саясатқа, әсіресе 1980 жылдардағы Орталық Америкадағы қақтығыстар мен контрреволюцияларға белсенді қатысуына әкелді. Остертаг мұндай саяси мәселелерге көбірек араласып, музыка индустриясына наразылығы күшейгенде, Сальвадордағы әскери диктатураны құлатуға бар күшін салды және шамамен он жыл бойы мүлдем музыкадан қол үзді. Остертаг ақырында Орталық Америкадағы саяси дағдарыс туралы сарапшыға айналып, Pensamiento Propio (Никарагуа), Pensamiento Critico (Пуэрто-Рико), The Guardian (Лондон), Weekly Mail (Оңтүстік Африка), Mother Jones және NACLA Report on the Americas (АҚШ), AMPO (Жапония) және тіпті Филиппиндегі Жаңа Халық Армиясының құпия теориялық журналы сияқты алуан түрлі басылымдарда жарияланды. Орталық Америкадағы уақытын АҚШ-та ұйымдастыру және қоғамдық сөздермен ауыстырды, Гарвард, Йель, Принстон, Ратгерс және басқа да көптеген мектептер мен институттарда лекциялар оқыды. Оның Сальвадордағы көтерілісшілер бақылап отырған аймақтарды бомбалау туралы жазған мақаласы Project Censored ұйымының "Жылдың ең цензураланған жаңалығы" сыйлығына ие болды. Оливер Стоунның "Сальвадор" (1986) фильмінде Джеймс Вудс Ел-Сальвадордағы Тынық мұхиты жаңалықтары қызметінің тілшісі рөлінде ойнады, бұл Остертагтың қызметі болған. Орталық Америкадағы жазбаларының бір бөлігі оның 2009 жылғы эсселер жинағына енді, "Шығармашылық өмір: Музыка, саясат, адамдар және машиналар".
Музыкаға оралу
Остертаг 1988 жылы Фрит оны Фриттің тобы Keep the Dog-қа қосылуға көндіргенде музыкаға оралды. Ол сондай-ақ Николас Хамберт пен Вернер Пензельдің 1990 жылы түсірген Фрит туралы деректі фильмінде, "Шекарадан асып өту" ("Step Across the Border") фильмінде де пайда болды. Остертаг 1990 жылы "Attention Span" альбомын шығарды, онда гитарада Фрит, ал саксофонда Джон Зорн ойнады. Сальвадордағы тәжірибесі оның "Ерте ме, кеш пе" ("Sooner or Later") композициясын жасауына себеп болды – бұл музыкалық конкрет шедевр, Сальвадорда әкесін жерлейтін жас баланың жазбасынан құралған. Неміс газеті Die Zeit былай деді: "Боб Остертаг тек саяси туынды ғана емес, музыкалық шындықты жасады, онда үлгі алу технологиясы алғаш рет маңызды рөл атқарады. Музыка шындықты қоршап, оны музыкаға бөліп, қайта құрастырады, содан кейін шындық одан қашуға мүмкіндік таппайды. Осы айқындық "Ерте ме, кеш пе" әнін ұлық етеді, оны қайтадан өмірге қайтарған музыкаға айналдырады". 1992 жылы "Кронос" квартеті Остертагқа жаңа шығарма тапсырды. Бұл тапсырыс "All the Rage" атты маңызды туындыны дүниеге әкелді. Остертаг бұл шығарманы Сан-Францискодағы AB101 Veto наразылығының жазбасын пайдаланып жазды. Остертаг бастапқыда композицияны жазушы, суретші, фотограф және режиссер Дэвид Войнаровичпен бірлесіп жасауды жоспарлаған, бірақ Дэвид СПИД-тен ауырған еді. Дэвид ынтымақтастыққа қол жеткізбей қайтыс болғаннан кейін, Остертаг наразылық жазбаларынан екінші, жеке туындысын жасады – "Burns Like Fire" және оны Войнаровичке арнады. Альбомның мұқабасында Войнаровичтің суреті бейнеленген. 1993 жылы "Кронос" квартеті "All the Rage" әнінің әлемдік премьерасын Линкольн орталығында өткізді. New York Times сыншысы Бернард Холланд былай деп жазды: "Боб Остертагтың "All the Rage" кешті гей ашу-ызасының күйрететін шуымен басынан аяғына дейін өзгертіп жіберді. СПИД туралы соңғы концерттік шығармалардың ішінде "All the Rage" ең күшті мысал болып көрінеді. Остертагтың қатал, тазалайтын көзі жанрдағы танымал композицияларды құлатқан сезімталдық пен мелодраманы жойды". 1993 жылы "The Kronos Quartet" "All the Rage" альбомын бір атаумен CD ретінде шығарды. Мұқабасында да Войнаровичтің суреті болды. Остертаг Дэвид Войнаровичтің соңғы жазбасын музыкаға қойған "Spiral" шығармасын жазды. Мәтінде Войнарович өзінің өлімін шыныға айналу сезімі ретінде сипаттайды. Остертаг Оливер ДиСиккодан тапсырыс алған шыны аспаптардан тұратын камералық ансамбль үшін шығарма жазды. Көптеген аспаптар Швейцариядағы концерттен кейін жойылып кетті, сондықтан "Spiral" ешқашан жаздырылмады. 1993 жылы Остертаг вокалист Фил Минтон, бассист Марк Дрессер және перкуссионист Джерри Хемингуэйден квартет құрды. Музыка жаңа әдіспен жазылды: Минтон, Дрессер және Хемингуэй Остертагтың нұсқауларысыз жеке импровизациялар жазды; ең алғашқы цифрлық аудио жұмыс станциясының бағдарламалық жасақтамасын пайдаланып, Остертаг жазбаларды фрагменттерге бөліп, оларды ансамбль композициялары ретінде біріктірді, ол 1993 жылы "Say No More" деп жарияланды, мұқабасында тағы да Войнаровичтің суреті қолданылды. Остертаг кейін музыканттарды жинап, компьютерлік жазбаны "ноталар жинағы" ретінде пайдаланып, музыканы репетициялады және гастрольдік тур жасады, ақырында 1994 жылы ORF радиосы "Say No More In Person" деп шығарған тікелей эфирдегі орындауды жазды. Остертаг кейін сол жазбаны алып, оны бөліп, 1996 жылы "Verbatim" деп шыққан жаңа композицияда қайтадан жинады, ал оның тікелей эфирдегі жазбасы 2000 жылы "Verbatim Flesh & Blood" деп жарық көрді. The All Music Guide былай делінген: "Say No More" арқылы Остертаг сэмплерді музыкалық аспап деңгейіне көтерді және назардан тыс қалмайтын нағыз көреген ретінде танылды. Импровизация мен музыкант музыкасының арасындағы шекара ешқашан бұрынғыдай болмайды. Авангард музыкасының кез келген жанкүйері осыны тыңдауы керек, өйткені бұл – көркемдік аргументтердің маңыздылығы нәтижелердің маңыздылығымен тең болатын сирек авангард альбомдарының бірі". 2012 жылы Остертаг жазылған импровизацияның фрагменттерімен композициялаудың осы әдісін "Сағаттар кітабы" ("A Book of Hours") арқылы одан әрі дамытты. WDR 3 open: Köln-дегі akustische kunst студиясының тапсырысы бойынша бұл жұмыс Тео Блекман, Шелли Хирш және Фил Минтон (вокал) және Роско Митчелл (қамыс аспаптары) бірлесіп жасады. Британдық музыка журналы The Wire "A Book of Hours" эксперименталды музыканың барынша жақсы, бірақ сирек орындалатын нұсқасын ұсынды. 50 минут ойлау, таңғаларлық және формальды дәлдік. Остертагтың барлық жобаларының ішіндегі ең күмәндісі – "PantyChrist", Токиодағы ди-джей және гитарист Отомо Йосихиде мен трансгендер кабаре иконасы Джастин Вивиан Бондтан тұратын толығымен импровизацияланған трио. 1990 жылдардың соңында Остертаг өзінің музыкалық және мультимедиялық туындыларын халықаралық журналистикасымен біріктіріп, бұрынғы Югославияның азаматтық соғыстарына жауап ретінде "Югославия сюитасы" ("Yugoslavia Suite") туындысын жасады. Оның соғыс аяқталғаннан кейін Югославиядағы концерттік тур туралы қызықты жазбасы алдымен The Wire журналының басты мақаласы ретінде жарияланды, содан кейін "Creative Life: Music, Politics, People, and Machines" кітабына енгізілді.
Of all Ostertag's project, perhaps the most unlikely was PantyChrist, a completely improvised trio featuring Tokyo based DJ and guitarist Otomo Yoshihide and transgender cabaret icon Justin Vivian Bond. At the end of the 1990s, Ostertag combined his music and multi media work with his international journalism in the creation of Yugoslavia Suite, his reaction to the civil wars that broke up former Yugoslavia. His journal of his harrowing concert tour of Yugoslavia Suite in ex Yugoslavia shortly after the fighting ended was published first as a cover story of The Wire, and then included in his book Creative Life: Music, Politics, People, and Machines.
Жазу
Остертагтың алғашқы кітабы 2004 жылы анонимді түрде жарық көрген «Иә, ерлер: Дүниежүзілік сауда ұйымының соңы туралы нағыз оқиға» болды. 2006 жылы ол АҚШ-тағы радикалдық журналистика тарихына арналған «Халық қозғалыстары, халық баспасөзі: әлеуметтік әділет қозғалыстарының журналистикасы» кітабын жариялады. 2009 жылы музыка, саясат және технология туралы эсселерден құралған, жартылай автобиографиялық «Шығармашылық өмір: музыка, саясат, адамдар және машиналар» жинағы жарық көрді. 2012 жылы ол Джейн МакАлвимен бірлесіп «Күтілімді көтеру (және қиындықтарға қарсы тұру): Еңбек қозғалысы үшін күрес жолым» кітабын жазды. Бұл кітап The Nation журналымен «2012 жылғы ең құнды кітап» деп танылды. 2016 жылы «Секс, ғылым және өзілік: эстроген, тестостерон және сәйкестіктің әлеуметтік тарихы» кітабы жарық көрді. 2020 жылы, Covid пандемиясының ең жоғары нүктесінде, «Үйдегі йога серігі: жаһандық пандемия кезінде үйде қалып, қауіпсіз түрде йогамен шұғылдануға арналған нұсқаулық» кітабын шығарды. Кітап PM Press баспасынан тегін электрондық кітап ретінде жарияланды. 2021 жылдың ақпан айында оның «Раджа Ампаттағы антропоценді Facebook-та: XXI ғасырдағы техника және өркениет» атты жаңа кітабы жарық көрді. Ол көп жыл бойы The Huffington Post сайтында блог жазды.
Ұзақ метражды фильм
2019 жылы Боб Остертаг суретші және белсенді Хэнк Уилсонның өмірі туралы «Хэнкке алғыс» атты деректі фильмінің тұсаукесерін жасады. Фильмде Kronos Quartet, Carla Kihlstedt және The Tin Hat Trio музыкасы, сондай-ақ Джереми Рурк салған анимация бар.
Подкасттар
Остертаг екі подкаст жүргізеді. "What's Been Done and What's Been Won" (Не жасалды және не жеңістікке жетті) АҚШ-тағы, әсіресе подкаст әріптесі Морин Тейлордың туған қаласы Детройттағы кедейлік туралы айтады. Морин Тейлор – Мичиган әл-ауқатты қорғау ұйымының төрағасы. "You Make Me Real: Queer Lives of the San Francisco Bay" ("Менің шындығымды сезіндірдің: Сан-Франциско шығанағының квир өмірі") Сан-Франциско шығанағында ұзақ жылдар бойы тұрған ЛГБТ тұрғындарының жеке басынан өткен оқиғаларын қамтиды.
Оқыту
Остертаг – Калифорния университеті Дэвис қаласындағы техномәдени зерттеулер зейнеткер профессор.