Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сегіз антология, әдебиетте Eṭṭuttokai немесе "Сегіз жинақ" деп аталады, бұл Сангам әдебиетінің Он сегіз үлкен мәтіндерінің (Patiṉeṇmēlkaṇakku) антология сериясының бір бөлігі болып табылатын классикалық тамил поэзиясының туындысы. Сегіз антология және оның серігі, Он идилл (Pattuppāṭṭu) – қол жетімді ең көне тамил әдебиеті. Тамил әдебиеті мен тарихын зерттеуші Камил Звелебилдің сөзіне сәйкес, осы Сегіз антологияны немесе олардың шамамен мерзімін анықтау қиын, бірақ қазігіге дейінгі зерттеулер ең ерте қабаттар б.з.б. I ғасырда және б.з. II ғасырында жазылса, соңғы қабаттар б.з. III-V ғасырлары аралығында аяқталғанын көрсетеді.
The Eight Anthologies, known as Eṭṭuttokai or "Eight Collections" in the literature, is a classical Tamil poetic work that forms part of the Eighteen Greater Texts (Patiṉeṇmēlkaṇakku) anthology series of the Sangam Literature. The Eight Anthologies and its companion anthology, the Ten Idylls (Pattuppāṭṭu), is the oldest available Tamil literature. According to Kamil Zvelebil, a scholar of Tamil literature and history, dating these Eight Anthologies or their relative chronology is difficult, but the scholarship so far suggested that the earliest layers were composed sometime between the 1st century BCE and 2nd century CE, while the last layers were completed between 3rd and 5th century CE.
Күні
Тамил дәстүрі мыңдаған жылдар бұрын, біздің дәуірімізге дейін классикалық әдебиет жазған ақындар академияларынан айтады, бірақ ғалымдар мұны миф деп санайды. Кейбір ғалымдар Сангам әдебиетін шамамен б.з.д. 300 және б.з. 300 жылдары аралығында датейді, ал басқалары бұл ерте классикалық тамил әдебиетінің кезеңін аздап кейінірек және қысқарақ, бірақ көбінесе б.з. 300 жылға дейін жатқызады. Тамил әдебиеті мен тарихының ғалымы Камил Звелебилдің пікірінше, мәтіндер мен колофондардағы тілдік, поэтикалық және жартылай тарихи сілтемелерге сүйене отырып, Сангам әдебиетінің көп бөлігі үшін ең қабылданған кезең – б.з.д. 100-ден б.з. 250 жылдары аралығы. Сангам әдебиетінің кейінірек қабаттарының, оның ішінде Сегіз жинақ шамамен біздің заманымыздың 3-ші – 5-ші ғасырларына жатады.
Tamil tradition mentions academies of poets that composed classical literature over thousands of years before the common era, a belief that scholars consider a myth. Some scholars date the Sangam literature between c. 300 BCE and 300 CE, while others variously place this early classical Tamil literature period a bit later and more narrowly but mostly before 300 CE. According to Kamil Zvelebil – a Tamil literature and history scholar, the most acceptable range for the majority of Sangam literature is 100 BCE to 250 CE, based on the linguistic, prosodic and quasi historic allusions within the texts and the colophons. Some of the later strata of the Sangam literature, including the Eight Anthologies, is approximately from the 3rd to 5th century CE.
Қайта табу
Эттттокай және басқа Сангам әдебиетінің көп бөлігі біздің заманымыздың 2-мыңжылдығында ұмытылып, индуизм монастырьларында, әсіресе Кумбаконам маңындағы Шайвизммен байланысты монастырьларда сақталған және қайта жаңғырылған. Бұл қайта табылған пальма жапырақтарынан (тамил: олай, санскрит: талапатра) жасалған қолжазбалар колониялық дәуірдегі ғалымдар 19 ғасырдың соңында жарияланды.
The Ettuttokai along with other Sangam literature had fallen into oblivion for much of the 2nd millennium of the common era, but were preserved by and rediscovered in the monasteries of Hinduism, particularly those related to Shaivism near Kumbhakonam. These rediscovered palm leaf (Tamil: olai, Sanskrit: talapatra) manuscripts were published by the colonial era scholars in late 19th century.
Авторлары
470 ақын өздерінің нақты есімдерімен немесе туындыларынан шығарылған лақап есімдерімен белгілі. Жүз өлеңнің авторлары анықталмаған. Ақындар Тамил Надудың түрлі аймақтарынан және әртүрлі кәсіптерден шыққан. Олардың ішінде Кәбилар, Нақырар және Әувайяр сияқты кең танымал болғандары да бар, ал кейбіреулерінің есімдері көбінесе еске түспейді. Бірақ осы сегіз антологияда жалпы үйлесім сақталады. Олардың барлық өлеңдерінде сол заманның рухы мен мінезі ерекше айқындылықпен көрінеді. Олар Сангам дәуірінде қалыптасқан белгілі бір әдеби нормалар мен дәстүрлерге сәйкес жазылған. Дегенмен, олар оларды жазған ақындардың жеке дарындылығын ашып көрсетеді.
There are 470 poets known either by their proper names or by causal names deduced from their works. The authors are unidentified in the case of a hundred stanzas. The poets belonged to different parts of Tamil Nadu and to different professions. Some of them were very popular like Kabilar, Nakkirar and Avvaiyaar and some others are rarely remembered by their names. Yet a general harmony prevails throughout these eight anthologies. The tone and temper of the age is reflected in all their poems with a singular likeness. They were moulded according to certain literary conventions or traditions that prevailed in the Sangam age. Yet they reveal the individual genius of the poets who sang them.
Акавал метр
Сегіз антологияның бесеуі Ағам, екеуі Пурам, ал біреуі осы екеуінің де тақырыбын қамтиды. Олардың алтауы "ағавал" өлең өлшемімен жазылған, ол – әдемі әуенділік пен ұйқасқа толы өлең түрі. Ағам мен Пурам тақырыбындағы өлеңдер де осы өлшеммен жазылған, оның реттелген және нәзік музыкасы поэзияның көркемдігін арттырады. Бұл өлшем қарапайым, бірақ тамаша құрал, ол ақынның ойын еркін жеткізуіне кедергі келтірмейді. Ол ақындардың бағалы тәжірибесін жеткізу үшін тиімді және табиғи құрал болып табылды.
Of the eight anthologies five are on Agam, two on Puram, and one on both. Six of them are in 'agaval' metre which is a kind of verse, interspersed with alliterations and rhymes. The poems on Agam as well as Puram theme are written in this metre and its regulated and subtle music adds to the poetic beauty. This metre is a simple but wonderful instrument, which causes no impediment to the freedom of expression of the poet. It has been found to be an appropriate and natural medium for the expression of the valuable experience of the poets.
Калиметрлер
Ағавал өлеңімен жазылмаған тағы екі антология – "Калитхогай" және "Парипатал". "Калитхогай" өлеңдері драмалық және лирикалық ерекшеліктерімен белгілі, ал "Толкаппиям" бойынша, олар ғашықтардың сезімдерін жеткізуге өте ыңғайлы. Белгілі бір тармақтар мен тіркестер қайталанып тұрады, бұл, өлеңнің әсерлі музыкасына қосылғанда, тым тартымды.
The other two anthologies that are not written in agaval metre are Kaliththogai and Paripaatal. The poems of Kaliththogai are in Kali metre which is known for its dramatic and lyrical qualities and which, according to Tolkappiyam is well suited to express the emotions of the lovers. There is repetition of certain lines and phrases and this, added to the haunting music of the metre, is very appealing.
Парпаадл метрі
Парипадал – ырғақ пен музыкаға толы өлшем. Осы атпен белгілі антология осы өлшемде жазылған әндер жинағы. Мұнда діни өлеңдермен қатар, махаббат тақырыбындағы өлеңдер де бар. Махаббат тақырыбы шомылу тойларының фонында ашылады. Бұл әндер әртүрлі әуенмен орындалған, осы әндердің соңындағы музыкалық жазбалардан көрініп тұр. Бұл әндерге әуен жазған музыканттардың есімдері де көрсетілген.
Paripaadal is a metre full of rhythm and music and the anthology known by this name consists of songs composed in this metre. There are religious poems as well as those on love themes. The love theme is worked against the background of bathing festivities. These songs were sung in different tunes as is evident from the notes on the music at the end of these. The names of the musicians who set tunes to these songs are also mentioned therein.
Сегіз антологиядағы дін
Жалпы алғанда, мәтіндер діни сипатта емес, көбінесе махаббат, сағыныш, патшаны, басшыны немесе демеушіні жырлау және осы сияқты тақырыптарды қамтиды. Олар кейде құрмет көрсетуге немесе индуистік құдайларға (әсіресе Муруганға), қасиетті әйелдерге, Ведаларға, Пураналардағы аңыздарға және храмдарға сілтеме жасайтын шумақтарды қосады. Алайда, Парипатал ерекше жағдай. Бұл – музыкаға қойылған және негізінен Тирумал (Вишну), Муруган және Вайгай өзені туралы жазылған құлшылық өлеңдерінен (бхакти) тұратын жинақ.
In general, the texts are non religious, mostly about love, longing, bardic praise of the king, chieftain or patron and such topics. They occasionally mention reverence or include lines alluding to Hindu gods (particularly Murugan), goddesses, Vedas, Puranic legends and temples. The Paripaatal is a notable exception. This is a collection of devotional poems (bhakti), which are set to music and written primarily about Thirumal (Vishnu), Murugan and the river Vaigai.