Көне тамил әдебиетіндегі географиялық жіктелу: махаббат өлеңдеріндегі ландшафттар мен олардың символикасы. Тинай түрлері, табиғат пен сезімдер байланысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тамил әдебиетіндегі географиялық жіктеу
Geographical classification in Tamil literature
Сангам пейзажы (тамилше: அகத்திணை "ішкі жіктеу") – классикалық тамил Сангам әдебиетіндегі махаббат өлеңіне тән поэтикалық тәсілдің атауы. Бұл тәсілдің негізі – өлеңдерді олардың сипатына, орналасқан жеріне, көңіл-күйіне және бейнеленген қарым-қатынастың түріне қарай түрлі тиналарға немесе режимдерге жіктеу еді. Әр тинай нақты бір ландшафтпен тығыз байланысты болды, ал сол ландшафтқа тән бейнелер – гүлдері, ағаштары, жануарлары, адамдары, климаты мен географиясы – өлеңге сондай етіп тоқылды, романтикалық қарым-қатынастың бір қырын көрсететін көңіл-күйді жеткізуге мүмкіндік берді.
The Sangam landscape (Tamil: அகத்திணை "inner classification") is the name given to a poetic device that was characteristic of love poetry in classical Tamil Sangam literature. The core of the device was the categorisation of poems into different tiṇais or modes, depending on the nature, location, mood and type of relationship represented by the poem. Each tiṇai was closely associated with a particular landscape, and imagery associated with that landscape—its flowers, trees, wildlife, people, climate and geography—was woven into the poem in such a way as to convey a mood, associated with one aspect of a romantic relationship.
Символизм
Классикалық тамилдік махаббат поэзиясы, сипатталатын адам тәжірибесін, әсіресе осы тәжірибелерге байланысты субъективті тақырыптарды нақты мекендерге жатқызады. Өлеңдердегі әрбір жағдай, уақытты, орынды және әр эпизодтың гүлдік символдарын кодтаған тақырыптар арқылы сипатталады. Бұл кодтаулар әлеуметтік-экономикалық құрылымды, кәсіптерді және мінез-құлық үлгілерін білдіретін символдар ретінде қолданылады, ал олар өз кезегінде нақты флора мен фауна арқылы бейнеленеді. Екінші дәрежелі егжей-тегжейлер де сондай қатаңдықпен кодталған – жыл мерзімі, сағат, құдайлар, музыкалық аспаптар және, ең бастысы, әрбір ландшафттың сезімтал мәндік байланыстары: ғашықтардың кездесуі, шыдамды күту, ғашықтардың дауы, ажырасу және үмітпен күтілген оралу.
Classical Tamil love poetry assigns the human experiences it describes, and in particular the subjective topics that those experiences relate to, to specific habitats. Every situation in the poems is described using themes in which the time, the place and the floral symbols of each episode are codified. These codifications are used as symbols to imply a socio economic order, occupations and behaviour patterns, which, in turn, are symbolized, by specific flora and fauna. Details of secondary aspects are just as rigidly codified—the seasons, the hour a god, musical instruments and, above all, the sentimental connotations of each landscape: lovers' meetings, patient waiting, lovers' quarrels, separation, and the anxiously awaited return.
Географиялық және географиялық емес аймақтар
Осы кодтауға сәйкес, махаббатпен байланысты ішкі әлем жеті режимге немесе тинайға бөлінеді, оның бесеуі географиялық және белгілі бір ландшафттармен байланысты, ал екеуі географиялық емес және ешқандай нақты ландшафтпен байланысты емес. Географиялық ландшафттардың төртеуі Тамил жерінде табиғи түрде кездесетін ландшафттар ретінде сипатталған. Бұл: құрыңшы (குறிஞ்சி) – бірігумен байланысты таулы аймақтар, мұлла (முல்லை) – күтумен байланысты ормандар, марутам (மருதம்) – егістік жерлер, дау-жанжалмен байланысты, және неитал (நெய்தல்) – жағалау, сағынумен байланысты. Бесінші – pālai (பாலை) немесе шөл, ажырасумен байланысты, Толкаппиямда табиғи түрде кездеспейтін ландшафт ретінде сипатталған. Ландшафт пен тақырыптың осы негізгі байланыстарынан әр ландшафтқа сәйкес келетін көптеген нақты тақырыптар туындады. Мысалы, "Ирайянар Акаппорул" туралы түсіндірмеде айтылғандай, құрыңшы ландшафтының бірігумен байланысты болуы салдарынан ол ажырасудан қорқу, сенімділік, кейіпкердің достарымен әңгімелесуі, олардың достарымен қалжыңдасуы немесе мазақталуы, достарына жауап беруі, достарының араласушы рөлі, ғашықтардың кездесуі, қайғы мен күмән және басқа да ұқсас тақырыптармен байланысты болды. "Тамилнери Вилаккам" бойынша, 9 ғасырдағы поэзия туралы мәтін, бес тинай арқылы сипатталған махаббат тақырыптары "тамилдік өмір салтын" немесе "тамилдік махаббат жолын" (tamiḻneṟi) құрайды. Географиялық емес екі режим – кайкилай және перунтинай – қалыпқа келмейтін сезімдермен айналысқандықтан, ешқандай нақты ландшафтпен байланысты емес. Кайкилай – тек бір жақты ғана махаббат, ал перунтинай – "жарамсыз" махаббат немесе әдет-ғұрып ережелеріне қарсы махаббат.
Under this codification, the inner universe associated with love is divided into seven modes, or thinai, five of which are geographical and associated with specific landscapes, and two of which are non geographical and not associated with any specific landscape. Four of the geographical landscapes are described as being landscapes that occur naturally in the Tamil lands. These are: kuṟiñci (குறிஞ்சி)—mountainous regions, associated with union, mullai (முல்லை)—forests, associated with waiting, marutam (மருதம்)—cropland, associated with quarreling, and neital (நெய்தல்)—seashore, associated with pining. The fifth—pālai (பாலை), or desert, associated with separation—is described in the Tolkappiyam as not being a naturally existing landscape. From these basic associations of landscape and subject, a wide range of specific themes suitable for each landscape were derived. Thus, for example, the commentary on the Iraiyanar Akapporul states that as a result of the association of the kuṟiñci landscape with union, it was also associated with the fear of separation, reassurance, the hero's or heroine's discussions with their friends, their being teased or taunted by their friends, their replies to their friends, the friends' role as intermediary, the meeting of the lovers, grief and doubt, and other similar themes. According to the Tamilneri vilakkam, a 9th century text on poetry, the love themes described by the five thinais constitute "the Tamil way of life" or "the Tamil way of love" (tamiḻneṟi). The two non geographical modes—kaikkilai and peruntiṇai—were seen as dealing with emotions that were non conforming, and therefore were not associated with any specific landscape. Kaikkilai, dealt with unreciprocated or one sided love, while peruntiṇai, dealt with 'improper' love or love against the rules of custom.
Географиялық аймағы
Тамил тілінде бес географиялық аймақтың әрқайсысы сол ландшафтқа тән гүлдің атымен аталады. Бірақ ағылшын тіліне аударғанда көбінесе гүлдің есімінен гөрі ландшафттың атын қолдану қалыпты, себебі ағылшын тілінде осы гүлдердің тамил тіліндегідей нақты тілмен мәдени байланысы жоқ.
In Tamil, each of the five geographical thinais are named for a flower that is characteristic of that landscape. In English translation, however, it is customary to use the name of the landscape rather than that of the flower, largely because the flowers lack the cultural association with a specific language in English that they have in Tamil.