Кентербери қаласының ежелгі қақпасы – Westgate. Англиядағы ең үлкен сақталған қақпа, тарихы 1379 жылға дейін барып жетеді. Мұражай мен эскейп-бөлмелер бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вестгейт – Кент, Англиядағы Кентербери қаласындағы ортағасырлық қақпа үйі. Қала қабырғасының батыс қақпасы 18 метр (60 фут) биіктікте, және Англиядағы сақталған ең үлкен қала қақпасы болып табылады. 1379 жыл шамасында Кент тасынан салынған, ол Кентерберидің жеті ортағасырлық қақпасының соңғысы, жақсы сақталған және қаланың ең танымал нысандарының бірі. Қала ішіндегі жол әлі де оның дөңгелек мұнараларының арасынан өтеді. Бұл ескерткіш және І санаттағы архитектуралық ескерткіш Вест-Гейт Тауэрс мұражайына және тарихи тақырыбтасқан эскейп-румдарға үй иесі болып табылады.
The Westgate is a medieval gatehouse in Canterbury, Kent, England. This 60 feet (18 m) high western gate of the city wall is the largest surviving city gate in England. Built of Kentish ragstone around 1379, it is the last survivor of Canterbury's seven medieval gates, still well preserved and one of the city's most distinctive landmarks. The road still passes between its drum towers. This scheduled monument and Grade I listed building houses the West Gate Towers Museum as well as a series of historically themed escape rooms.
4-18 ғасырлар
Кентербери 300 жылы римдіктермен қоршалған. Бұл қала қақпаларының ең маңыздысы саналды, себебі ол Лондон жолына және Кенттің көп бөлігінен қалаға басты кіреберіс болып табылды. Қазіргі мұнаралар – 1380 жылға дейін қайта салынған римдік батыс қақпасының ортағасырлық құрылысы. Нормандтар басып алған кезде осы жерде римдік қақпа болған деген болжам бар. Кейінгі аңглосаксон дәуірінде қақпаның үстінде Киелі Крест шіркеуі орналасқан, бірақ 1379 жылы шіркеу де, қақпа да бұзылып, 1381 жылғы шаруалар көтерілісінде қаза тапқан архиепископ Саймон Садбери оны қайта тұрғызған. Бұл қақпа, негізінен, собордағы Әулие Томас Бекет қабіріне саяхатқа келген қажылар үшін салынған деп есептеледі. Алайда, қорғаныс символы ретінде қайта жаңартуға Садбери және француз шапқыншылығынан қорғану үшін жиналған салықтар бөлінген. 1453 жылы Генрих VI қала әкімі мен қауымға Вестгейтте түрме ұстауға рұқсат берді, сол себепті ғимарат 15-тен 19-ғасырға дейін Кентербери түрмесі ретінде пайдаланылды, ал Кентербери қамалы округтік түрме болды. 1648 жылғы қаңтарда Рождество күнгі бүліктен кейін парламент өкілдері қала қақпаларының барлық ағаш есіктерін өртеп жіберді. Олардың барлығы 1660 жылы жаңаларымен ауыстырылды, бірақ бұл есіктер 18 ғасырдың соңында алынып тасталды. Олар собордағы сақталған ағаштан жасалған Christ Church қақпаларына ұқсас болды. 2009-2010 жылдары Кентербери қалалық кеңесі қазір Вестгейт Тауэрс мұражайы деп аталатын мұражайды жабу мәселесін қарастырды, бұл әлеуметтік дау тудырды. Жобаны жүзеге асыру үшін қосымша қаржы қарастырылып, 2011 жылы мұражай Кентербери археологиялық қорының басқарма төрағасы Чарльз Лэмби тарапынан қайта ашылды. Лэмби 2012 жылы жобаға 1 миллион фунт стерлинг инвестиция салғаннан кейін қайтыс болды, бұл мұражайдың жабылуына және ғимараттың болашағы туралы жаңа сұрақтар тудыруға себеп болды. 2014 жылы кеңес жалға беру құқығын One Pound Lane компаниясына беріп, олар қолданыстағы мұражайды қайта ашуды және ғимаратта мейрамхана мен бар ашуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Вестгейт 2015 жылдың 3 тамызында көпшілікке қайта ашылды. 21 ғасырда Вестгейт Англиядағы ең үлкен сақталған қала қақпасы болып табылады.
Canterbury was walled by the Romans around 300 AD. This has been consistently the most important of the city's gates as it is the London Road entrance and the main entrance from most of Kent. The present towers are a medieval replacement of the Roman west gate, rebuilt around 1380. There was a gate here at the time of the Norman conquest, which is thought to have been Roman. From late Anglo Saxon times it had the Church of the Holy Cross on top, but both church and gate were dismantled in 1379, and the gate was rebuilt by Archbishop Simon Sudbury before he died in the Peasants' Revolt of 1381. It has been suggested that it was built primarily as an entrance for pilgrims visiting the shrine of St Thomas Becket at the cathedral. However the rebuild as a defensive status symbol was paid for partly by Sudbury and partly by taxation for military protection against expected raids by the French. In 1453 Henry VI permitted the Mayor and Commonality to keep a jail at the Westgate, so the building was Canterbury's prison from the 15th to the 19th century, while Canterbury Castle was the county jail. In January 1648, after the Christmas Day riot, Parliamentarians burnt down all the wooden doors of the city's gates. They were all replaced in 1660, but these replacements were removed at the end of the eighteenth century. They were similar to the surviving wooden Christ Church gates at the cathedral. In 2009–10, Canterbury City Council considered closing the museum, now called the Westgate Towers Museum, which proved to be a controversial option. An additional year's funding was made available to give time to examine alternative operating models, and in 2011 the museum was reopened by Charles Lambie, the chairman of the trustees of Canterbury Archaeological Trust, who intended to build an extension to the building focusing on the penal history of Westgate. Lambie died in 2012, having invested £1 million in the project, causing the closure of the museum and generating fresh questions about the building's future. In 2014, the council agreed to assign the lease to the One Pound Lane company, who stated that they intended to reopen the existing museum and develop a restaurant and bar in the premises. The Westgate reopened to the public on 3 August 2015. In the 21st century, Westgate is the largest surviving city gate in England.
Сәулет
Қақпаның сыртқы қабырғасы Кент ағаш тасымен әсемделген. Оның барабан мұнараларында, қамалдарында, махиколяцияларында және он сегіз оқ тесігі бар: қақпа үшін бұл үлкен сан, сонымен қатар Ұлыбританиядағы ең ерте оқ тесіктерінің бірі. Оқ тесіктері XV ғасырдың басына дейін қосылған. Онда Стур өзені үстінен көтерілетін көпір, тор және ағаш есіктер болған. Бұлар әртүрлі танымал мүсіншілер жасаған, және олар Магна Картаға қол қойған адамдарды бейнелейді. Он бес барон мен екі епископтың әрқайсысының аты негізінде жазылған. 1908 жылы үш модель мұражайда көрсетілді, ал екеуі 2013 жылы Вестгейтте қойылды. Қалғандары 1987 жылы солтүстік мұнараның бірінші қабаттағы бөлмесінде бірнеше басқа мұражай экспонаттарымен бірге сақталды, және ғимарат 2008 жылдың мамыр айында су тасқынына ұшырағанда мұражай қызметкерлері оларды қайта тапқанға дейін ұмытылды. Олардың көп бөлігі әлі де сол жерде. 2011 жылдың мамыр айына дейін жертөледегі он модельдің суреті түсірілді; қалған бесеуінің тағдыры белгісіз. Модельдердің мүсіншілері: Стивен Лэнгтонның моделін жасаған Джон Томас, 2013 жылы Кентербери мұра мұражайында және 2021 жылы Биниде көрсетілген; Патрик Макдауэлл; Генри Тимбрелл; Джеймс Шервуд Вестмакотт; Дж. Торникрофт (мүмкін Томас Торникрофт); Фредерик Трупп; Александр Хэндисайд Ричи; және Уильям Фредерик Вуддингтон. 2021 жылға қарай үш модель (Стивен Лэнгтон, Фредерик Трупптың Томас Роберт Фицвальтер және Джеймс Вестмакоттың Сиер де Куинси) қалпына келтіріліп, Кентерберидегі Биниде көрсетілуде.
The gatehouse is expensively faced in coursed ashlar of Kentish ragstone. It has battered plinths to the drum towers, battlements, machicolations and eighteen gunloops: a high number for a gateway, and among the earliest gunholes in Britain. The gunloops would have been added by the beginning of the fifteenth century. It had a drawbridge over the Stour, a portcullis and wooden doors. These were made by various named sculptors, and represent the men who signed Magna Carta. Each of the fifteen barons and two bishops is named at the base. In 1908 three of the maquettes were displayed in the museum, and two remained on show at the Westgate in 2013. The rest were put into storage in the ground floor room of the north tower in 1987, along with several other museum exhibits, where they were forgotten until they were rediscovered by museum staff in May 2008, when the building was flooded. Most of them are still there. As of May 2011, ten of the maquettes in the basement had been photographed; the fate of the remaining five was unknown. The sculptors of the maquettes are as follows: John Thomas who made the maquette of Stephen Langton, as of 2013 in Canterbury Heritage Museum and as of 2021 in The Beaney; Patrick MacDowell; Henry Timbrell; James Sherwood Westmacott; J. Thorneycroft (possibly Thomas Thornycroft); Frederick Thrupp; Alexander Handyside Ritchie; and William Frederick Woodington. As of 2021, three of the maquettes (Stephen Langton, Thomas Robert Fitzwalter by Frederick Thrupp and Sieur de Quincy by James Westmacott) have been restored and are displayed in The Beaney, Canterbury.