Канадалық мүсінші Мюррей Фавроның шығармашылығы

Кіріспе

Канадалық мүсінші Мюррей Фавро (24 желтоқсан 1940 жылы туған) – Канаданың Лондон қаласында тұратын суретші. Оның туындыларына сурет салу, мүсін жасау, перформанс және инсталляциялар кіреді, олар көбінесе слайдтар мен фильмдерді көрсету, жарық эффектілері, компьютерлік және электрондық технологияларды қамтиды. Ол Лондондық аймақтық бағытпен байланысты.

Өмір және жұмыс

Фавроның шығармалары қабылдау, шындық және өнердің өзінің мәнін, сондай-ақ машиналық ортаның тұрақты қатысуын зерттейді. Ол 1960 жылдардың басында осы қалада белсенділік танытқан және Лондон облыстық мектебінің суретшілері ретінде ұлттық назар аударған маңызды суретшілер буынының (соның ішінде Джек Чемберс, Грег Кёрно және Рон Мартин) ішіндегі маңызды тұлға. Ол сондай-ақ Нигилистік спазм тобының негізін қалаушы мүшесі ретінде танымал. Фавро жасөспірім шағында Лондонға көшіп келді, онда 1958 жылдан 1962 жылға дейін Х. Б. Биль техникалық және коммерциялық мектебінде оқыды, содан кейін Бильдегі мамандандырылған өнер сыныптарына қабылданды (сол кезде Канададағы суретшілерді даярлаудың санаулы мектептерінің бірі). Ол ерте кезден-ақ барлық түрдегі машиналарға қызығушылық танытты, бұл қызығушылықты ойлап табуға бейім және өнертапқыш болған туысы ынталандырды. Фавро мансабын масонтаға жарқын түсті суреттер салудан бастады. 1970 жылы Канада Кеңесінің өнер стипендиясы оған сурет салудан бас тартқаннан кейін басқа қызығушылықтарына – гитараларға, машиналарға, ұшақтарға және фильмдік бейнелермен, өнертабыстармен тәжірибелерге толыққанды берілуге мүмкіндік берді. Сол жылы ол алғашқы табысты "проекцияланған реконструкциясын" жасады, онда слайдтағы кескіндер ағаштан жасалған, ақ, нақты өлшемдегі нұсқаларына проекцияланып, оларға түс, егжей-тегжейлілік және жекелік береді. Фавроның 1960 жылдардағы шығармашылық жолының қалыптасу кезеңі өнер мен өмір арасындағы шекараны жоюға ұмтылысымен ерекшеленді. Энди Уорхолдың Фабрикасы сол кезеңдегі американдық поп-арт қозғалысына жетекшілік еткенімен, Фавро жаппай өндірілген кескіндер мен заттарға қарсы тұрды. Ол қолдағы материалдардан өз "заттарын" жасауға, тіпті көшіруге, дайын заттарды қайта пайдалануға және зат пен жасаушы арасындағы байланысты қайта орнатуға бекінді. Оның көп қырлы мансабындағы маңызды жұмыстарға "проекцияланған суреттер" – "Ауылдық жол" (1971–72), "Жалған көл" (1972–73) және "Ван Гогтың бөлмесі" (1973–74), "Стол мен едендегі күн сәулесі" (1990) және "Гидробаған" (1995–96) сияқты реконструкциялар, сондай-ақ "Sabre Jet, 55% өлшем" (1979–83) және "Компрессор және турбина" (1996–97) сияқты ұшу машиналарын, олардың бөліктерін және қол құралдарын бейнелейтін суреттер мен механикалық импровизацияланған құрылыстар кіреді. 1997 жылы ол мансаптық жетістіктері үшін Гершон Исковиц сыйлығын алды. 2007 жылы ол Көркем және медиа өнер саласындағы генерал-губернатор сыйлығына ие болды. Ол Канада Корольдік өнер академиясының мүшесі. Фавро Торонтодағы Кристофер Каттс галереясымен өкілдік етіледі.

Favro's work deals with the nature of perception, reality and art itself, as well as with the insistent presence of the machine environment. He is an important figure among a significant generation of artists – Jack Chambers, Greg Curnoe and Ron Martin among them – who became active in that city in the early 1960s and drew national attention as the London Regional School of artists. He is also well known as a founding member of the Nihilist Spasm Band. As a teenager he moved to London where, from 1958 to 1962, he studied at H. B. Beal Technical and Commercial School, after which he enrolled in the specialized art classes offered at Beal (at the time, one of the few training schools for artists in Canada). Early on, he showed an interest in machines of all kinds, an interest that was encouraged by an uncle who was a tinkerer and inventor. Favro began his career painting brightly coloured works on masonite. A Canada Council Arts Bursary in 1970 allowed him to devote himself to quit painting to pursue his other interests – guitars, machines, airplanes, and experiments with film images and inventions. That year he developed his first successful
"projected reconstruction", in which images on a slide are projected onto their wooden, white, life sized counterparts, giving them colour, detail and identity. The formative years of Favro’s practice in the 1960s were marked by a growing desire to collapse the boundaries between art and life. In contrast to Andy Warhol’s Factory led the American Pop Art movement of the period, Favro resisted the mass produced image and object. He was determined instead to build, even replicate, his own 'things' from the materials at hand, repurposing the readymade and reasserting the relationship between object and maker. Significant works over the course of his eclectic career include "projected paintings" such as Country Road (1971–72), Synthetic Lake (1972–73) and Van Gogh’s Room (1973–74), reconstructions such as Sunlight on Table and Floor (1990) and Hydro Pole (1995–96), and a series of drawings and mechanically improvised constructions of flying machines, their parts and hand tools, that include Sabre Jet, 55% Size (1979–83) and Air Compressor and Turbine (1996–97). In 1997, he received the Gershon Iskowitz Award for career achievement. He is a 2007 recipient of the Governor General's Award in Visual and Media Arts. He is a member of the Royal Canadian Academy of Arts. Favro is represented by the Christopher Cutts Gallery in Toronto.