Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Ранхофер (7 қараша 1836, Франция, Сен-Дени – 9 қазан 1899, Нью-Йорк) 1862 жылдан 1876 жылға дейін және 1879 жылдан 1896 жылға дейін Нью-Йорктегі «Делмонико» мейрамханасының аспазшысы болды. Ранхофер 1894 жылы жарық көрген «Эпикурей» кітабының авторы, бұл 1000-нан астам беттен тұратын энциклопедиялық аспаздық кітап, көлемі жағынан Эскофьедің «Кулинарлық нұсқаулық» кітабымен салыстыруға болады.
Charles Ranhofer (November 7, 1836 in Saint Denis, France – October 9, 1899 in New York) was the chef at Delmonico's Restaurant in New York from 1862 to 1876 and 1879 to 1896. Ranhofer was the author of The Epicurean (1894), an encyclopedic cookbook of over 1,000 pages, similar in scope to Escoffier's Le Guide Culinaire.
Мансап
Ранхофер 12 жасында кондитерлік өнерді үйрену үшін Парижге жіберілді, ал 16 жасында Альзас графы, д’Энен принцінің жеке аспазшысы болды. 1856 жылы ол Ресей консулының аспазы болу үшін Нью-Йоркке көшіп барды, содан кейін Вашингтон, округ Колумбия және Нью-Орлеан қалаларында жұмыс істеді. 1860 жылы ол қысқа мерзімге Францияға оралды, онда Тюильри сарайында Наполеон III сарайы үшін кештер ұйымдастырды, бірақ кейін Нью-Йоркке қайтып келді, ол кезде танымал орын болған Maison Dorée мейрамханасында жұмыс істеді. 1862 жылы Лоренцо Дельмонико оны Дельмоникоға жұмысқа алды, және сонда Ранхофер нағыз даңққа ие болды, алайда кейбіреулер оның мейрамхананың даңқын өсіргенін айтады. Сол кезде Дельмонико Америка Құрама Штаттарындағы ең жақсы мейрамхана саналды. Ол 1896 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Дельмонико мейрамханасының аспазшысы болды, бірақ 1876-1879 жылдар аралығында ол Энгиен-ле-Бендегі «Америка» қонақ үйінің иесі болды.
Ranhofer was sent to Paris at the age of 12 to begin his training by studying pastry making, and at 16 became the private chef for the Prince d'Hénin, Comte d'Alsace. In 1856 he moved to New York to become the chef for the Russian consul, and later worked in Washington, D. C., and New Orleans. He returned to France in 1860 for a short time, where he arranged balls for the court of Napoleon III at the Tuileries Palace, but then came back to New York to work at what was then a fashionable location, Maison Dorée. In 1862, Lorenzo Delmonico hired him for Delmonico's, and it was there that Ranhofer made his real fame, though others say that he made the fame of the restaurant as well. At that time, Delmonico's was considered the finest restaurant in the United States. He was the chef at Delmonico's until his retirement in 1896, except for a short hiatus from 1876 to 1879 when he owned the Hotel American at Enghien les Bains.
Өлім
Ранхофер мен оның әйелі Розаның бес баласы болды: үш ұлы (Шарльз Леон, Александр Эстен және Марсиал Рауль) және екі қызы (Долет, Бланш Александрин Олимп, Маргарита Люси Женевьев, Роза Жоржетта Констанс және Роза Жанна). Ол 1899 жылғы қазан айында үйінде Брайт сырқатынан қайтыс болды және Нью-Йорк қаласындағы Бронкс ауданындағы Вудлон зиратына жерленді.
Ranhofer and his wife Rose had five children: three sons (Charles Leon, Alexandre Estene, and Martial Raoul) and two daughters (Dolet, Blanche Alexandrine Olympe, Marguerite Lucie Genevieve, Rose Georgette Constance, and Rose Jeanne). He died at home of Bright's Disease in October, 1899 and was buried at Woodlawn Cemetery in The Bronx, New York City.