Корт против Эш ісі: жеке іс шараларын тудыру доктринасы және корпоративтік директорлардың жауапкершілігі
Cort v. Ash
Cort v. Ash ісі (1975) АҚШ Жоғарғы Сотының жеке іс шараларын анықтау тестін ұсынады. Бұл іс, корпоративтік қаржыландыру және жеке құқықтар туралы маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Cort v. Ash, 422 U. S. 66 (1975) ісінде АҚШ Жоғарғы Сотының бірауыздан шешімін жазған судья Уильям Дж. Бреннан федералды соттардың федералды заңнан азаматтық шараны анықтауға болатынын шешетінде қолдануы тиіс төрт факторлы сынақ критерийлерін белгіледі. Бұл заңда азаматтық шара туралы нақты айтылмаған жағдайларда импликациялық доктрина қолданылуын анықтау үшін қажет. Корт критерийлері кейбір төменгі федералды соттар тарапынан импликациялық доктринаны қолдануды тексерудің шектеулі стандарты ретінде қолданылды, соның ішінде 7-ші округ сотының кейіннен Жоғарғы Сот тарапынан күштен шығарылған шешімінде IX тарау бойынша медициналық мектепке қабылдаудан бас тартуды гендерлік дискриминация деп қарастыруға жеке іс қозғау құқығы жоқ екендігі айтылды.
Cort v. Ash, 422 U. S. 66 (1975), was a case in which Justice William J. Brennan writing for a unanimous United States Supreme Court articulated a four factor test for federal courts to apply when deciding whether the implication doctrine allows a cause of action to be inferred from a federal statute that does not clearly state a civil remedy. The Cort criteria were applied by some lower federal courts as a restrictive standard to test applications of the implication doctrine, including a 7th Circuit decision, later reversed by the Supreme Court, which held no private right of action exists under Title IX to challenge a denial of admission to medical school as gender based discrimination.
Өмірбаян
Бейтлехем болат корпорациясының директорлар кеңесінің төрағасы, айыпталушы / өтініш беруші Стюарт С. Корт компанияның зауыттары бар он тоғыз жергілікті газетте, сондай-ақ бірнеше ұлттық басылымдарда (Time, Newsweek және U.S. News & World Report) саяси жарнамалар сериясын жариялады. Жарнамалар бизнес қауымдастығын қолдап, ірі бизнес салықтың әділ үлесін төлемей отыр деген айыптаудың (1972 жылғы президенттік сайлауға кандидат Джордж Макговерн жасайды деп есептелген) шындыққа сай емес екенін және адамдардың осы идеяны тарату үшін «ақиқат отрядтарын» жұмылдыруды ұсынды. Бұл жарнамаларды қаржыландыру Бейтлехемнің жалпы корпоративтік қаражатынан жасалды. Арыз беруші/жауап беруші Бейтлехемнің акционері және сайлау құқығы бар азамат болды. Ол Пенсильвания штатының Шығыс округіндегі АҚШ округтік сотына өзінің және корпорацияның атынан (туынды сот ісі) талап арыз берді. Ол (федералды сайлау науқаны туралы заңға 1976 жылғы түзетулермен күшін жойған, президенттік сайлауға байланысты корпорациялардың жарна немесе шығындар жасауына тыйым салатын қылмыстық заң) және Делавэр штатының корпоративтік заңнамасы бойынша сотқа шағымданып, кейіннен мемлекеттік талапты қайтарып алды, себебі ол талапты қарау үшін 35 000 долларлық кепілдік беруден бас тартты. Аудандық сот федералды заңның қылмыстық санкцияларына жеке іс қозғауға құқық жоқ екенін және айыпталушыға қанағаттандыру шешімі шығарды. Арыз беруші апелляциялық шағым жасады. АҚШ-тың Үшінші апелляциялық округінің соты «§610-ны бұзуды жою үшін азаматтың бұйрық беруді қамтамасыз ету үшін немесе акционердің бұйрық беруді немесе зиянды өтеуді қамтамасыз ету үшін жеке іс қозғауы орынды» деп шешті.
Defendant/petitioner Stewart S. Cort, chairman of the board of directors of Bethlehem Steel Corporation, published a series of political advertisements in nineteen local newspapers where the company had plants, as well as several national publications (including Time, Newsweek, and U. S. News & World Report). The advertisements were in support of the business community, asserting that an allegation (supposedly made by 1972 Presidential candidate George McGovern) that big business was not paying its fair share of taxes was untrue, and suggesting that people mobilize "truth squads" to spread this idea. The funding for these ads came from Bethlehem's general corporate funds. The plaintiff/respondent was a shareholder of Bethlehem, and a qualified voter. He sued in the United States District Court for the Eastern District of Pennsylvania, on behalf of both himself and the corporation (a derivative suit). He sued under both (a criminal statute forbidding corporations from making contributions or expenditures in connection with Presidential elections repealed by the 1976 amendments to the Federal Election Campaign Act), and the corporate law of the state of Delaware. He then amended his complaint to drop the state law claim, after he declined to post $35,000 in security for expenses in order to proceed with the claim. The District Court held that the criminal penalties of the federal statute did not include any private cause of action, and granted summary judgment for the defendant. The plaintiff appealed. The United States Court of Appeals for the Third Circuit reversed, holding that "a private cause of action, whether brought by a citizen to secure injunctive relief or by a stockholder to secure injunctive or derivative damage relief is proper to remedy a violation of §610".
Сұрақ
Сот 18 АҚШ Кодексінің § 610 бабы бойынша корпоративтік директорларға қарсы зиян өтеуі үшін жеке шағымды заңды түрде қарауға құқылы ма?
Could the court properly assume a private cause of action for damages against corporate directors under 18 U. S. C. § 610?