Кіріспе

Айнкурунуру (бес жүз қысқа өлең деген мағынаны білдіреді) – классикалық тамил поэзиясының шығармасы және Сангам әдебиетіндегі Сегіз антологияның (Эттутокай) үшіншісі болып саналады. Ол 3-6 жолдан тұратын 100 қысқа шумақтан тұратын бес топқа бөлінген, әр жүздігі 10-ға немесе паттқа бөлінеді. Бес топтың негізі – танай (ландшафттар): өзендік, теңіз жағалауы, таулы, шөлейт және мал өсіру аймақтары. Тамил әдебиетін зерттеуші Таканобу Такахашинің пікірінше, бұл өлеңдер тілдік деректерге сүйене отырып, шамамен 300-350 жылдар аралығында жазылған, ал Камил Звелебил – тағы бір тамил әдебиетін зерттеуші – Айнкурунуру өлеңдері 210 жылға дейін жазылғанын айтады.

Айнкурунуру антологиясының қолжазбасында колофон бар, онда бұл шығарма Пандия патшалығына қарағанда, Чера (Керала) мәтіні екендігі көрсетілген. Бұл антологиядағы өлеңдер Акавал ырғағында жазылған. Өлеңдер кейіпкер мен басты кейіпкер арасындағы махаббаттың түрлі жақтарын қамтиды. Өлеңдер әртүрлі ландшафттарда (Танай திணை) орын алады. Әр өлең паттқа немесе ондықтарға бөлініп, форматына келтіріледі, бұл стиль Тамил әдебиетінің көп бөлігінде кездеседі, мысалы Тируккурал, Бхакти қозғалысы поэзиясы және басқа да шығармаларда. Звелебилдің сөзіне сәйкес, бұл санскрит әдебиетінің (сатака стилі) ықпалы болуы мүмкін. Дегенмен, поэзияда санскриттен алынған сөздердің саны салыстырмалы түрде аз. Айнкурунуру 17 тарихи оқиғаға сілтеме жасайды және ерте тамил қоғамын тануға мүмкіндік береді. Мысалы, онда кутуми, яғни «брахман балаларының шошқасы» туралы айтылады.

Жарияланымдар мен түсініктемелер

Мәтін У. В. Свамината Айяр жариялаған, сонымен қатар егжей-тегжейлі түсіндірмемен бірге. Айнкурунуру жинағына қысқаша түсіндірме орта ғасырда авторсыз жарияланды.