1980-ші жылдардағы "Guinness" акцияларымен жасалған ірі қаржылық алаялық
Guinness share-trading fraud
1980-жылдардағы ірі Guinness акциялық алаялығы: нарықты манипуляциялау, Distillers компаниясын сатып алу, қылмыстық іс-қимылдар, айыппұлдар мен түрме жазасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1980 жылдардың ірі бизнес-дауы
Major business scandal of the 1980s
Гиннес акцияларымен сауда жасау алаяқтығы 1980 жылдардың ірі бизнес-дауы болды. Ол шотланд сусындары компаниясы Distillers-ті 4 миллиард фунт стерлингке сатып алуға жасалған Гиннес компаниясының ұсынысына көмектесу үшін Гиннес акцияларының бағасын көтеру мақсатында Лондон қор нарығын манипуляциялауды қамтыды. Төрт бизнесмен манипуляцияға қатысқандары үшін қылмыстық құқық бұзушылыққа кінәлі деп танылды. Бұл дау АҚШ қор трейдері Иван Боэскидің айыптау келісімі аясында берген куәлігі арқылы ашылды. Эрнест Сондерс, Джеральд Ронсон, Джек Лайонс және Энтони Парнс, «Гиннес төрттігі» деп аталды, оларға ірі айыппұл салынды және Лайонс денсаулығына байланысты басқаша болмаса, қалғандары түрмеге жазасын өтеді. Іс Жалғандықпен күрес басқармасы тарапынан қозғалды.
The Guinness share trading fraud was a major business scandal of the 1980s. It involved the manipulation of the London stock market to inflate the price of Guinness shares to thereby assist Guinness's £4 billion takeover bid for the Scottish drinks company Distillers. Four businessmen were convicted of criminal offences for taking part in the manipulation. The scandal was discovered in testimony given by the US stock trader Ivan Boesky as part of a plea bargain. Ernest Saunders, Gerald Ronson, Jack Lyons and Anthony Parnes, the so called Guinness four, were charged, paid large fines and, with the exception of Lyons, who was suffering from ill health, served prison sentences. The case was brought by the Serious Fraud Office.
Қылмыс
Айыпталушылар Guinness plc акцияларын сатып алып, Guinness компаниясына (акция бағасын қолдау арқылы) Distillers компаниясын – одан әлдеқайда ірі компанияны – сатып алуға мүмкіндік берді. Distillers басқармасы серіктес ретінде Guinness компаниясын жақтады және Argyll компаниясының қарсы ұсынысына тап болды. Guinness басшылары айыпталушылардың акция құны төмендесе, шығындарына шексіз кепілдік берді; бұл айыпталушыларға әділ нарықта теңсіз артықшылық берді. Сот мүдделері жаңа заңға сүйенді; ал айыпталушылар акция бағасын кепілдікпен қолдау – бұл ерекше, бірақ ұзақ жылдардан бері қалыптасқан нарықтық тәжірибе деп мәлімдеді. Саундерс 100 миллион АҚШ долларын американдық арбитраж сарапшысы Иван Боэскиге акцияларға инвестициялау үшін берді; Боэски бұл соманы басқару үшін алған ақысының Гиннес акцияларының бағасын қолдауға тиіс екенін айтты. Боэски Нью-Йоркте басқа да бір мәселе бойынша айыпталып, жауап беру кезінде осы төлем туралы мәлімдеді. Бұл ақпарат Лондондағы DTI корпоративтік инспекциясына жеткізіліп, Саундерстің басқа құпия акция бағасын қолдау схемаларын ашып көрсеткен тергеуге әкелді. Сондай-ақ, Саундерстің келісімдері Гиннес басқармасына ұсынылмағаны және мақұлданбағаны анықталды. Саундерс бұл соманы Гиннес есептерінде дұрыс көрсетпегені айтылды, бірақ кейбіреулер оның баланстан тыс актив екенін сенді. Ол кезде 100 миллион доллар Гиннес компаниясының жылдық табысының өте үлкен бөлігін құрады. Барлығында, Гиннес кемінде алты елдегі 11 компанияға 300 миллион долларлық Гиннес акцияларын сатып алу үшін 38 миллион доллар төледі. Акцияның жартысын Bank Leu сатып алды. Саундерс бұрын швейцариялық Nestlé компаниясының жоғары лауазымды қызметкері болған. Distillers компаниясын сатып алу аяқталғаннан кейін, Guinness plc американдық заңгер Том Уордқа, Guinness директорына 5,2 миллион фунт стерлинг табыс ақысын төледі, бірақ бұл ақшаның Саундерске Уорд арқылы Ұлыбританиядан тыс жерде көп сомада төленгені айтылды. Бұл мәселе қылмыстық істерден өзгеше, Ұлыбритания компаниялар құқығындағы Guinness plc v Saunders ісінде қаралып, Уордқа ақыны Guinness plc-ге қайтаруға бұйрық берілді.
The defendants bought shares in Guinness plc to enable Guinness (by supporting its share price) to take over Distillers, a much larger company. The Distillers board favoured Guinness as partners and were facing a hostile bid by Argyll. The Guinness executives guaranteed without limit the defendants' losses if the value of their Guinness shares dropped; this gave the defendants an unfair advantage in what should be a fair market. The prosecution relied on a new law; the defendants claimed that supporting a share price with a guarantee was an unusual but longstanding market practice. Saunders had invested US$100 million with an American arbitrage expert, Ivan Boesky, to invest in shares; Boesky stated that the fee for managing this amount was his reward for supporting the Guinness share price. Boesky was charged in New York on another matter and mentioned this payment under questioning. This information was passed on to the DTI corporate inspectorate in London, leading to an investigation in which Saunders' other secret share price support arrangements were unveiled. It also emerged that Saunders' arrangements had not been revealed to, nor sanctioned by, the Guinness board. Saunders was said to have misdescribed this sum in Guinness's accounts, though some believed that it was properly an off balance sheet item. At that time, $100 million was a very large percentage of Guinness's annual profits. In total, Guinness paid $38 million to 11 companies in at least six countries to buy $300 million of Guinness stock. Half of the stock was bought by Bank Leu. Saunders had formerly been a senior executive at the Swiss firm Nestlé. When the Distillers takeover was completed, Guinness plc also paid a £5.2 million success fee to a Guinness director, American lawyer Tom Ward, but this was paid in such a way that it was alleged that Saunders had himself been secretly paid much of the fee outside Britain by Ward. The matter was examined in Guinness plc v Saunders, a UK company law case distinct from the criminal cases, and Ward was ordered to return the fee to Guinness plc.
Апелляциялық шағымдар
1991 жылдың мамырында Сондерс және оның бірге айыпталушылары сот шешіміне шағымданып, апелляция жасады. Кінәлі деп танылған үкімдер күшінде қалды, бірақ оның денсаулығының нашар екенін көрсететін медициналық сараптаманы Апелляциялық сотқа ұсынғаннан кейін жазасы екі есеге азайтылды. Апелляциялық сот ерте сақталған Альцгеймер ауруының диагнозын қабылдады. Альцгеймер ауруы – мидың емделмейтін, прогрессивті дегенеративті ауруы, бірақ Сондерс кейіннен денсаулығын толыққанды қалпына келтірді. Апелляцияда сарапшы куәгер ретінде тартқан сот патологоанатомы доктор Патрик Галлвей 1996 жылы бұл ауруды бастапқыда "диагностикалау өте қиын" екенін түсіндіріп, "сондықтан біз диагноз қоймадық, тек алаңдаушылығымызды білдірдік" деді. Парнс пен Ронсонның адвокаттары SFO-ның басқа да қолдау операцияларына қатысты жүргізген тергеулері туралы материалдарды тауып, олардың сотқа дейін жариялануы керек екенін айтқаннан кейін екінші апелляциялық отырыс өтті; апелляциялық сот бұрынғы үкімдерді қолдады.
In May 1991, Saunders and his co accused appealed against their convictions. The guilty verdicts were upheld, though his sentence was halved after medical evidence was produced at the Court of Appeal that suggested he was suffering from serious illness. A diagnosis of pre senile Alzheimer's disease was accepted by the Appeal Court. Alzheimer's is an incurable, progressive degenerative disease of the brain, but Saunders subsequently made a full recovery from his medical condition. Dr Patrick Gallway, a forensic pathologist who was an expert witness at the appeal, explained in 1996 that a diagnosis for the condition is initially "very difficult" and said "so we did not make one; we expressed worries about it." After work by lawyers for Parnes and Ronson in unearthing material about SFO investigations into other support operations, which they said should have been disclosed before the trial, a second appeal hearing was granted; the appeal court upheld the convictions.
Екінші сынақ
"Гиннесс төртеуі" ісінде айыпталған мамандар: Патрик, 3-ші барон Спенс, сол кезде Генри Ансбахер & Компания банкінің директоры, ал бұрын Морган Гренфелл & Co. директоры – төрт құқық бұзушылықпен айыпталды; Роджер Силиг, Морган Гренфелл & Co. компаниясының бұрынғы корпоративтік қаржы директоры – он екі құқық бұзушылықпен, және Морган Гренфелл & Co. компаниясының кіші листинг брокері Дэвид Грин – он екі құқық бұзушылықпен айыпталды. Кейзенов компаниясының қосымшаландыру жөніндегі кеңесшісі Дэвид Мейхьюға қарсы айыптаулар сотқа жетпеді. 1992 жылы Спенс пен Силигке қарсы қозғалған іс тоқтатылып, оның адвокаттары сотқа дейінгі шағымдарынан кейін Мейхьюға қарсы айыптаулар алынып тасталды. Тағы бір айыпталушы Уорд Британияға қайтып келіп сотқа тартылды және қандай да бір адалдықсыздыққа қатысты айыптардан ақталды. Ақталғандарына қарамастан, айыпталушылар адвокаттардың еңбекақысын төлеуге міндетті болды.
The professionals accused in "Guinness Four" were Patrick, 3rd Baron Spens, at the time a director of Henry Ansbacher & Company, a bank, and previously a director of Morgan Grenfell & Co. charged with four offences; Roger Seelig, former corporate finance director at Morgan Grenfell & Co., charged with 12 offences and David Green, junior listing broker at Morgan Grenfell & Co., charged with 12 offences. Charges against David Mayhew of Cazenove, a takeover advisor, never came to trial. The case against Spens and Seelig collapsed in 1992 and charges against Mayhew were dropped after pre trial challenges by his lawyers. Another defendant, Ward, returned to Britain to stand trial and was acquitted of any dishonesty. Though acquitted, the defendants had to pay lawyers' fees.
Ресми есеп
Сауда және өнеркәсіп департаменті 1997 жылы он жыл бұрын басталған тергеудің есебін жариялады. Ол Гиннес акцияларын қолдау мақсатымен ең көп сатып алған компанияның J Rothschild Holdings, сол кезде лорд Ротшильд басқарған инвестициялық топ екенін анықтады. Оның компаниясы жұмсаған 28,7 миллион фунт стерлинг Джеральд Ронсонға тиесілі компаниялардың 25,1 миллион фунт стерлингтік қолдауынан басым түсті, бірақ Ронсон өз рөлі үшін түрмеге қамалды, ал Дж. Ротшильдке ешқандай сын танытылмады. Басты себебі, басқа қолдау көрсетушілерге көмектері үшін ақы төленді және шығынға өтемақы берілді, бірақ Дж. Ротшильд ешқандай төлем алмады. Есептің инспекторлары фирманың мақсаты – Гиннесс компаниясының қалалық кеңесшілері, биржалық брокерлер Cazenove және Morgan Grenfell коммерциялық банкінен болашақта бизнес алу үшін жағдай жасау болғанын айтты. Сол кезде Morgan Grenfell-ге қатысты сын бірнеше отставкаға, соның ішінде Morgan компаниясының бас директоры Кристофер Ривстің отставкаға кетуіне әкелді. J. Rothschild компаниясы мәлімдеме жасап, есептің соңғы күні жарияланғанына қуанғанын және фирманың есепте анықталған бұзушылықтарға қатысы жоқ екенін білдірді. Мәлімдемеде былай делінген: "Гиннес акциялары дұрыс коммерциялық мақсаттармен сатып алынды. J Rothschild акцияларды сатып алу туралы ақпаратты жариялауға міндетті емес. Бұл шара сол кезде толығымен қалыпты деп есептелді."
The Department of Trade and Industry finally released in 1997 the report of their investigation started a decade earlier. It clarified that the biggest buyer of Guinness shares to support the bid was J Rothschild Holdings, the investment group then headed by Lord Rothschild. The £28.7 million spent by his company exceeded the £25.1 million support from companies owned by Gerald Ronson, who was jailed for his role, but there was no criticism of J Rothschild. The main reason was that other supporters were paid for their help and were given indemnities against losses, but J Rothschild received no payment. The Report's inspectors said that the firm's motive was to create a favourable climate for obtaining future business from Guinness's City advisers, the stockbrokers Cazenove and the merchant bank Morgan Grenfell. Criticism of Morgan Grenfell at the time had led to several resignations including that of Morgan's chief executive Christopher Reeves. J. Rothschild issued a statement saying it was pleased that the report had at last been published and making clear that the firm was not a party to the wrongdoings identified in the report. It read: "Guinness shares were purchased for proper commercial motives. J Rothschild was subject to no obligation to disclose the share purchases. The arrangements were, and were regarded as, perfectly normal at the time."
Қаржылық нәтижелер
Сатып алудан кейін Guinness plc акцияларының бағасы өсіп, сатып алуға дейінгі құнынан шамамен үш есеге дейін бекітілді. Сондерс өзінің акционерлері алдындағы міндетін орындағанын айта алады. Бұл Гиннес отбасына зор пайда әкелгенімен, жаңадан құрылған компаниядағы олардың үлесі шамамен 6%-ға дейін төмендеді және соңғы директоры 1992 жылы қызметтен кетті. Guinness plc 1988 жылы сатып алу кезінде Distillers акцияларын ұстағандарға арналған өтемақы туралы да келісім жасады, ол қабылданды. АҚШ-тағы ірі инсайдерлік сауда жеңілінен әлі де әсерленген Bank Leu 1990 жылы Crédit Suisse-пен бірігуге мәжбүр болды.
After the takeover the Guinness plc share price increased and settled to about three times its value before the takeover. Saunders could argue that he had discharged his duty to his shareholders. While this benefited the Guinness family enormously, their percentage of shares in the reformed company dropped to about 6% and their last director retired in 1992. Guinness plc had also negotiated a compensation package in 1988 for those who owned Distillers shares at the time of the takeover, which was accepted. Bank Leu, still reeling from its role in a massive insider trading scandal in the United States, was ultimately forced to merge with Crédit Suisse in 1990.
Ақырғы шағымдар 200002
"Гиннесс бір" ісінің сотталушылары апелляцияда жазалары жеңілдетілгеннен кейін, 1997 жылғы DTI есебі мен Ұлыбританияның 1998 жылғы Адам құқықтары туралы заңын пайдаланып, өздеріне тағылған айыптарды жоюға тырысты. 2000 жылы Еуропалық адам құқықтары соты 1990 жылғы сот процесінің әділ болмағанын, себебі DTI инспекторлары мен прокуратура органдары арасында заңсыз сөз байласып әрекет еткенін анықтады. 1998 жылғы Адам құқықтары туралы заңды кері күшпен қолдануды сұраған және сот присяжныйларының құрамына әсер етілгенін мәлімдеген тағы бір апелляция 2001 жылы қабылданбады. 2002 жылы Лордтар палатасына жасалған соңғы апелляция да сәтсіз аяқталды.
Having had their sentences reduced on appeal, the "Guinness One" trial defendants also tried to reverse their convictions by using the 1997 DTI report and the UK Human Rights Act 1998. In 2000 the European Court of Human Rights ruled that the 1990 trial had been unfair because there had been improper collusion between the DTI inspectors and the prosecuting authorities. A further appeal to the Court of Appeal Criminal Division that sought to have the Human Rights Act 1998 applied retroactively, and claimed that the trial jury had been nobbled, failed in 2001. A final appeal to the House of Lords failed in 2002.