Кіріспе

Судың әсерінен ойылып жасалған, бетінде жоғалаулар бар Айдың арналары. Тау беткейлерінің геоморфологиясында суағар – жер бетінде ағатын судың эрозиялық әсерінен топыраққа қазылған, тереңдігі бірнеше дюйм/дециметрден аспайтын жайма арна. Оған ұқсас, бірақ кішірек ойыстар микросуағарлар, ал үлкен ойыстар – арықтар деп аталады. Жасанды суағарлар – алыс су көзінен су жеткізу үшін салынған арналар. Ландшафтты жобалауда немесе бақта жасалған суағарлар – судың эстетикалық сұлулығын көрсететін элементтер болып табылады.

Эрозиядан пайда болған тесіктер

Құрлар – бұл тау беткейлерінен ағып түсетін судың әсерінен қорғалмаған топыраққа пайда болатын тар және беткейлі арналар. Ауыл шаруашылығы жұмыстары кезінде топырақ көбінесе ашық қалғандықтан, осы сезімтал кезеңдерде егістік жерлерде құрлар пайда болуы мүмкін. Орманды кесуден кейін немесе құрылыс жұмыстары кезінде топырақ ашық қалғанда да құрлар қалыптасуы мүмкін. Құрлар алғаш пайда болғанда жақсы көрінеді, сондықтан олар эрозия мәселесінің бастапқы белгісі болып табылады. Егер топырақты қорғау шаралары қолданылмаса, үнемі эрозияға ұшыраған жерлердегі құрлар ақырында үлкен эрозиялық нысандарға, мысалы, шатқалдарға немесе тіпті (жартылай шөлейт аймақтарда) құнарсыз жерлерге айналуы мүмкін.

Қалқаның басталуы

Өрт тау беткейлеріндегі топырақ бетінің эрозиясына ұшырағанда пайда болады, сондықтан маусымдық ауа райы үлгілеріне елеулі әсер етеді. Олар көбінесе жаңбырлы айларда жиірек кездеседі. Сырғалар пайда болуы үшін беткі ағынның серпімділік күші, яғни беткі ағынның топырақ бөлшектерін бөліп алу қабілеті, топырақтың серпімділікке қарсы тұру қабілетінен – топырақтың бетіне параллель күшке қарсы тұру қабілетінен – асып түсуі керек. Осы кезде эрозия процесі басталады, себебі су топырақ бөлшектерін босатып, оларды төмен қарай ағызады. Осы күштер құмды, құмақ топырақтардың сырғалар пайда болуға бейім екенін, ал тығыз саз топырақтардың сырғалар пайда болуына қарсы тұратынын түсіндіреді. Барлық беткейлерде сырғалар пайда бола бермейді, олардың пайда болуы тау беткейінің тіктеп тұруымен тығыз байланысты. Тартылыс күші судың күшін анықтайды, ол сырғалардың пайда болуы үшін қажетті эрозиялық ортаны құруға қажетті қуатты қамтамасыз етеді. Сондықтан, сырғалардың пайда болуы негізінен тау беткейінің еңістігімен бақыланады. Еңіс сырғалардың тереңдігін анықтайды, ал еңістің ұзындығы мен топырақтың су өткізгіштігі – аймақтағы сырғалардың санына әсер етеді. Топырақтың әр түрі үшін белгілі бір шекті мән болады, яғни судың жылдамдығы топырақ бөлшектерін сырғалардың пайда болуы үшін жеткілікті мөлшерде ығыстыра алмайтын еңіс бұрышы. Мысалы, көптеген байланыссыз еңістерде бұл шекті мән 2 градус шамасында, ал серпімділік жылдамдығы 3-3,5 см/с аралығында болады. Сырғалар пайда бола бастағаннан кейін, олар олардың мөлшерін және су шығымын арттыратын әртүрлі эрозиялық күштерге ұшырайды. Сырғалардың көптеген жерлерінде эрозияның 37%-ға дейін сырғалардың қабырғаларының массалық қозғалысынан немесе құлауынан туындауы мүмкін. Су ағып өткенде, қабырғаларды ойып, олардың құлауына себеп болады. Сонымен қатар, су қабырғалардың топырағына сіңіп, оларды әлсіретіп, қабырғалардың құлау мүмкіндігін арттырады. Осы күштердің эрозиясы сырғалардың мөлшерін ұлғайтады және олардың су шығымын арттырады. Кемдеу жағдайларда, аздап қышқыл жаңбыр мен ағын судың әсерінен әк тас және басқа да ерігіш тау жыныстарының еріп кетуі тау жынысының бетінде сырғаларға ұқсас нышандардың пайда болуына әкеледі.

Түлкі эрозиясының маңызы

Құйындар кішкентай болса да, жыл сайын көп мөлшерде топырақ тасымалдайды. Кейбір есептеулерге сәйкес, құйын ағынының тасымалдау қабілеті құйын емес, немесе құйын аралық аймақтардан шамамен он есе артық. Орташа жауын-шашын кезінде құйын ағыны 9 см-ге дейін диаметрі бар тас сынықтарын төмен қарай апаруы мүмкін. 1987 жылы ғалым Ж. Позен Бельгиядағы Хулденберг даласында тәжірибе жүргізіп, орташа жауын-шашын кезінде құйын эрозиясы су астындағы салмақта 200 кг-ға дейін тас алып тастағанын анықтады. Алайда, құйындардың ландшафтқа тигізетін маңызды әсері көбінесе адам қызметіне кері әсер етеді. Археологиялық ескерткіштердің құйынмен шайылып кеткен жағдайлары байқалған. Дұрыс егіс шаруашылығы басқаруымен құйындар кішкентай болады және топырақты контурлы өңдеу арқылы оңай жөнделеді. Бұл, кем дегенде, құйындардың өсіп, ландшафтты уақыт өте келе жылдам тозуына алдын алады.