Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландиядағы еврейлердің тарихы
History of Jews in the Scotland
Шотландиядағы еврейлердің тарихы кем дегенде 17 ғасырға дейін барады. Еврейлердің Шотландияға алғаш рет қашан келгені белгісіз, Шотландияда еврейлердің болуы туралы ең алғашқы нақты тарихи деректер 17 ғасырдың соңына қарай жазылған. Бүгінгі күні шотландтық еврейлердің көпшілігі – ашкенази текті, олар негізінен Эдинбургте, содан кейін 19 ғасырдың ортасында Глазго қаласында қоныстанды. 2013 жылы Эдинбург еврей зерттеулері желісі Шотландия Ұлттық кітапханасының мұрағаттық қорлары мен карталарына негізделген онлайн көрме ұйымдастырды, ол қоғамның қалаға тигізген әсерін зерттейді. 2011 жылғы халық санауы бойынша, Шотландияда 5 887 еврей тұрды; бұл көрсеткіш 2001 жылғы халық санауынан 8,7%-ға төмендеді. Бұл Англияда еврейлерге қарсы тәртіпсіздіктер болған шаққа сәйкес келді, сондықтан еврейлер Шотландияға босқындар ретінде келген болуы мүмкін, немесе бұл шотландтардан ақша қарыз алған Англияда тұратын еврейлерге қатысты болуы да мүмкін. Орта ғасырларда Шотландияның саудасының көп бөлігі Континенттік Еуропамен жүргізілді, ал Фландрия мен Төмен елдерге экспортталатын басты тауар – шекарадағы аббаттықтардың жүні болды. Абердин және Данди қалаларының шотланд саудагерлері Польша мен Литваның Балтық портымен тығыз сауда байланыстарында болды. Сондықтан еврейлер шотландтық әріптестерімен сауда жасау үшін Шотландияға келген болуы мүмкін, бірақ мұны растайтын тікелей дәлел жоқ. 18 ғасырдың соңындағы автор Генри Маккензи Эдинбург маңындағы Морнингсайд ауылының айналасындағы жер-су аттарының көп болуы орта ғасырларда осы аймаққа еврейлер қоныстанғанын көрсетеді деп болжады. Алайда, бұл пікір дұрыс емес екені дәлелденді, атаулардың шығу тегі 16 ғасырдың тарихи құжаттарында айтылған «Египет» деген аттас ферманың болуымен байланысты, және бұл рома халқының болғанын көрсетеді деп саналады.
The history of the Jews in Scotland goes back to at least the 17th century. It is not known when Jews first arrived in Scotland, with the earliest concrete historical references to a Jewish presence in Scotland being from the late 17th century. Most Scottish Jews today are of Ashkenazi background who mainly settled in Edinburgh, then in Glasgow in the mid 19th century. In 2013 the Edinburgh Jewish Studies Network curated an online exhibition based on archival holdings and maps in the National Library of Scotland exploring the influence of the community on the city. According to the 2011 census, 5,887 Jews lived in Scotland; a decline of 8.7% from the 2001 census. This was around the time of anti Jewish riots in England and so it is possible that Jews may have arrived in Scotland as refugees, or it may refer to Jews domiciled in England from whom Scots were borrowing money. In the Middle Ages, much of Scotland's trade was with Continental Europe, with wool of the Borders abbeys being the country's main export to Flanders and the Low Countries. Scottish merchants from Aberdeen and Dundee had close trading links to Baltic ports in Poland and Lithuania. It is possible, therefore, that Jews may have come to Scotland to do business with their Scottish counterparts, but no direct evidence of that exists. The late 18th century author Henry Mackenzie speculated that the high incidence of biblical place names around the village of Morningside near Edinburgh might indicate that Jews had settled in the area during the Middle Ages. This belief has, however, been shown to be incorrect, with the names originating instead from the presence of a local farm named "Egypt" mentioned in historical documents from the 16th century and believed to indicate a Romani presence.
17-19 ғасырлар
Эдинбургте тұңғыш рет еврей деп аталатын Дэвид Браун 1691 жылы қалада тұрып, сауда жасау үшін өтініш берген. Еврейлердің көпшілігі индустрияландырудан кейін және 1707 жылдан кейін иммиграциялаған көрінеді, сол кезде Шотландиядағы еврейлер Британияға тұтастай қатысты түрлі еврейге қарсы заңдарға бағынды. Оливер Кромвель 1656 жылы еврейлерді Англияның одақтастығына қайта қабылдады және олардың шекарадан солтүстікке қарай тұра алатынына ықпал еткен болар еді. Шотландия 1753 жылы қабылданған, бірақ келесі жылы жойылған еврейлердің азаматтығын алу туралы заңның құзырына кірді. Шотландияға келген кейбір еврейлер тез ассимиляцияланып, кейбіреулері христиан дінін қабылдады деген теория бар. Шотландияда университетте оқитын студенттерге, ағылшын студенттерінен айырмашылығы, діни ант беру талап етілмеді. Нью-Йоркте туған Джозеф Харт Майерс Шотландияда медицинаны оқыған алғашқы еврей студенті болды; ол 1779 жылы Эдинбург университетін бітірген. Глазго университеті бойынша еврей екені ашық белгілі болған алғашқы түлек Леви Майерс болды, 1787 жылы. 1795 жылы Герман Лион есімді стоматолог пен аяқ-қол дәрігері Эдинбургте жерлеу орнын сатып алды. Ол 1764 жылы Германияның Могендорф қаласынан шығып, Лондонға келгенге дейін Голландияда біраз уақыт өткізді. Ол 1788 жылы Шотландияға көшіп барды. Калтон төбесіндегі жердің болуы қазір айқын емес, бірақ ол 1852 жылғы Орданс Survey картасында "Жүдейлердің жерлеу күмбезі" деп белгіленген. Шотландияға алғашқы еврейлердің көпшілігі шотланд қалаларының сауда экономикасына тартылған голландиялық және неміс саудагерлері болды. Глазго қаласындағы шапқышы Исаак Коэн 1812 жылы 22 қыркүйекте қала бургері болып қабылданды. Глазго некрополісінде алғашқы жерлеу 1832 жылы 12 қыркүйекте жерленген Джозеф Левидің, қалам саудагерінің және холераның құрбаны болған. Бұл жерлеу орны ресми түрде ашылмас бұрын бір жыл бұрын болды, оның бір бөлігі еврей қауымына алдын ала жүз гинеяға сатылды. Глазго қаласында туған Ашер Ашер (1837-1889) - дәрігерлік мамандыққа түскен алғашқы шотландтық еврей. Ол "Сүндеттелудің еврейлік рәсімі" (1873) атты еңбегінің авторы болды. Оның отбасылық тәжірибесі туралы әңгіме Джек Рондердің "The Lost Tribe" атты кітабында және телесериалда бейнеленді, оның басты рөлдерін Мириам Марголиес және Билл Паттерсон ойнады. 1878 жылы еврей Ханна де Ротшильд (1851-1890), сол кездегі Ұлыбританияның ең бай әйел, шотландтық аристократ Арчибальд Примроузға, 5-ші Розебери графына, соттың және аристократияның антисемиттік сезімдеріне қарамастан, үйленді. Олардың төрт баласы болды. Олардың ұлы Гарри 1945 жылы Уинстон Черчилльдің соғыстан кейінгі уақытша үкіметі кезінде Шотландияның мемлекеттік хатшысы болды. 1880 жылдары Ресей империясындағы қуғын-сүргін мен погромдардан аулақ болу үшін көптеген еврейлер Ұлыбританияның ірі қалаларына, соның ішінде Шотландияға, әсіресе Глазгоға қоныстанды (әсіресе қаланың кедей бөлігі, Горбаль, ирланд және итальян иммигранттарымен бірге). Кішігірім топтар Эдинбургте, ал одан да кішігірім топтар Дундиде (алғашқы синагога 1878 жылы құрылды және зират 1888 жылы сатып алынды) және Абердинде (синагога 1893 жылы құрылды) қоныстанды. Шағын қауымдар бір уақыт бойы Айр, Данфермлин, Фолкирк, Гринок және Инвернессте де болды. Ресей еврейлері империяның батысындағы Pale of Settlement деп аталатын жерлерден, әсіресе Литва мен Польшадан келген, олардың көбі Шотландияны Солтүстік Америкаға бара жатқанда аялдама ретінде пайдаланған. Бұл олардың Глазго қаласын таңдағанын түсіндіреді. Алайда Атлантиканы кесіп өтуге ақша таба алмағандар қалада тұрып қалды. 1897 жылы, ағыл-тегіл келгеннен кейін, Глазгодағы еврей халқының саны 6500 адам болды. Бұл екінші еврейлер ағыны біріншіге қарағанда айтарлықтай үлкен болды және Германия мен Нидерланды сияқты Батыс Еуропа елдерінен айырмашылығы Шығыс Еуропадан келді. Бұл шотланд қоғамына сіңісіп, орта тапқа жататын Батыс еврейлер мен Шығыс Еуропадағы погромдардан қашып келген кедей идиш тілінде сөйлейтін үлкен шығыс еврейлер қауымы арасындағы бейресми айырмашылыққа әкелді. және Шотландияның еврей мұрасы орталығы. Ал Ост-Юдендер көбінесе Горбалдағы ыдыс-аяқтарға қоныстанды. Бұл 1901 жылы Оңтүстік Портленд көшесіндегі синагоганың құрылысына әкелді, ол әр түрлі уақытта Оңтүстік жағындағы синагога, Ұлы синагога және Ұлы орталық синагога ретінде белгілі болды. Ол 1974 жылы жабылғанға дейін көптеген жылдар бойы еврей қауымының діни орталығы ретінде қаралды.
The first recorded Jew in Edinburgh was one David Brown who made a successful application to reside and trade in the city in 1691. Most Jewish immigration appears to have occurred post industrialisation, and post 1707, by which time Jews in Scotland were subject to various anti Jewish laws that applied to Britain as a whole. Oliver Cromwell readmitted Jews to the Commonwealth of England in 1656, and would have had influence over whether they could reside north of the border. Scotland was under the jurisdiction of the Jewish Naturalisation Act, enacted in 1753, but repealed the next year. It has been theorised that some Jews who arrived in Scotland promptly assimilated, with some converting to Christianity. Unlike their English contemporaries, Scottish university students were not required to take a religious oath. Joseph Hart Myers, born in New York, was the first Jewish student to study medicine in Scotland; he graduated from the University of Edinburgh in 1779. The first graduate from the University of Glasgow who was openly known to be Jewish was Levi Myers, in 1787. In 1795, Herman Lyon, a dentist and chiropodist, bought a burial plot in Edinburgh. Originally from Mogendorf, Germany he left there around 1764 and spent some time in Holland before arriving in London. He moved to Scotland in 1788. The presence of the plot on Calton Hill is no longer obvious today, but it is marked on the Ordnance Survey map of 1852 as "Jew's Burial vault". Much of the first influx of Jews to Scotland were Dutch and German merchants attracted to the commercial economies of Scottish cities. Isaac Cohen, a hatter resident in Glasgow, was admitted a burgess of the city on 22 September 1812. The first interment in the Glasgow Necropolis was that of Joseph Levi, a quill merchant and cholera victim who was buried there on 12 September 1832. This occurred in the year before the formal opening of the burial ground, a part of it having been sold to the Jewish community beforehand for one hundred guineas. Glasgow born Asher Asher (1837–1889) was the first Scottish Jew to enter the medical profession. He was the author of The Jewish Rite of Circumcision (1873). The story of his own family's experience was immortalised in Jack Ronder's book and TV series called The Lost Tribe, starring Miriam Margolyes and Bill Paterson. In 1878, Jewish Hannah de Rothschild (1851–1890), the richest woman in Britain at the time, married Scottish aristocrat Archibald Primrose, 5th Earl of Rosebery, despite strong antisemitic sentiments in court and the aristocracy. They had four children. Their son, Harry, would become Secretary of State for Scotland in 1945 during Winston Churchill's postwar caretaker government. To avoid persecution and pogroms in the Russian Empire in the 1880s, many Jews settled in the larger cities of Britain, including Scotland, most notably in Glasgow (especially the poorer part of the city, the Gorbals, alongside Irish and Italian immigrants). Smaller numbers settled in Edinburgh and even smaller groups in Dundee (first synagogue founded in 1878 and cemetery acquired in 1888) and Aberdeen (synagogue founded 1893). Small communities also existed for a time in Ayr, Dunfermline, Falkirk, Greenock, and Inverness. Russian Jews tended to come from the lands in the west of the empire known as the Pale of Settlement, in particular Lithuania and Poland, many using Scotland as a stopping post en route to North America. This explains why Glasgow was their favoured location. However, those who were not able to earn enough to afford the transatlantic voyage ended up settling in the city. In 1897, after the influx, the Jewish population of Glasgow was 6,500. This second influx of Jews was notably larger than the first, and came from Eastern Europe as opposed to Western European countries like Germany and the Netherlands. This led to the informal distinction between the Westjuden, who tended to be middle class and assimilated into Scottish society, and the much bigger Ostjuden community, consisting of poor Yiddish speakers who fled pogroms in Eastern Europe. and Scottish Jewish Heritage Centre. The Ostjuden in contrast mostly settled in slums in the Gorbals. This led to the building in 1901 of the South Portland Street Synagogue, also known at various times as the South Side Synagogue, the Great Synagogue and the Great Central Synagogue, regarded for many years as the religious centre of the Jewish community until its closure and demolition in 1974.
20 және 21 ғасырлар
Иммиграция 20 ғасырда да жалғасты, 1901 жылы 9 000-нан астам еврей, ал 1911 жылы 12 000-ға жуық болды. Гласгоудағы Горбалдағы еврей өмірі бастапқыда дәстүрлі штетл өмірін бейнеледі; алайда, бұл антисемитизмнің өсуіне себеп болатын фактор екендігі туралы алаңдаушылық еврей қауымының босқындарға көмек көрсету, оның ішінде шотланд қоғамына сіңісуге қолдау көрсету мақсатында түрлі қайырымдылық және әлеуметтік ұйымдар құруына әкелді. Сол сияқты Эдинбург еврей әдеби қоғамы 1888 жылы Эдинбургтің еврей иммигрант халқына британдық мәдениетті оқыту мақсатында құрылды және басқа бағытқа назар аударса да, бүгінгі күні де белсенді. 1905 жылы шетелдіктер туралы заңның қабылдануы мен Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы Шотландияға келген еврей босқындардың санының едәуір азаюына әкелді. Эдинбургте 1918 жылы раввин доктор Салис Дайчестің тағайындалуы бірнеше түрлі қауымдардың бір Эдинбург еврей қауымына бірігуіне себепші болды. Бұл қауым ағылшыншаланған яһудилерге де, шығыс еуропалық иммигранттарға да қызмет етті. Дайчес еврей қауымы мен кең мағынадағы зайырлы қоғам арасындағы жақсы қарым-қатынастарды дамытуға да күш салды. Оның ықпалымен қалада бір ғана мақсатты синагога - Эдинбург синагогасын салу үшін қаржы жиналды. Шотландияның еврей қауымы нацистік Германиядан және Екінші дүниежүзілік соғыстан қашқан босқындармен одан әрі өсті, ол 20 ғасырдың ортасында 20 000-нан астамға жетті деп есептелген. Салыстыру үшін айта кетейік, Ұлыбританиядағы еврей халқының саны 500 000-ға жетті, бірақ 2008 жылға қарай сол санның жартысынан астамына дейін төмендеді. Уиттингем фермалық мектебі 1939 жылдан 1941 жылға дейін Ұлыбританияға Kindertransport миссиясының бір бөлігі ретінде келген 160 бала үшін баспана ретінде жұмыс істеді. Ол Шығыс Лотиандағы Уиттингем үйінде, Балфур графының отбасылық үйінде және Балфур декларациясының авторы Артур Балфурдың туған жерінде құрылды. Соғыстан кейін Палестинаға қоныстану үшін балаларды ауыл шаруашылығы техникасына үйретті. Шотландияда діни яһуди халқының саны азайып келеді, өйткені көптеген жас яһудилер немесе дінсіз болды, немесе басқа діндермен үйленді. Шотландиялық яһудилер де көптеген шотландтар сияқты Англияға, АҚШ-қа, Израильге, Канадаға, Австралияға және Жаңа Зеландияға экономикалық себептермен көшіп кетті. 2001 жылғы санақ бойынша Шотландияда 6 448 яһуди өмір сүрді. 2011 жылғы санақ бойынша Шотландияда 5 887 яһуди өмір сүрді; 2001 жылдан бастап 8,7% төмендеу. Шотландиялық яһудилердің 41% (2 399) Шығыс Ренфруширдің жергілікті билік аймағында, Үлкен Глазго қаласында тұрады, бұл халықтың 2,65% құрайды. Шотландиялық еврейлердің 25%-ы тек Ньютон-Мирнс деген үлкен Глазго маңындағы қалашықта тұрады. Көптеген еврей отбасылары ұрпақтар бойы Глазгоның орталық аудандарынан солтүстікке қарай Үлкен Глазгодағы гүлденген қала маңындағы аудандарға көшіп кетті. Глазгодағы Хабад раввині Мендел Джейкобс үшін және Шотландияның Тартан өкілдігімен сертификатталған. Тартанның түстері - көк, ақ, күміс, қызыл және алтын. Джейкобс: "Көк және ақ түсті шотландтық және Израиль туларының түстері бейнеленеді, ал орталық алтын сызық Киелі кітаптағы киелі шатырдағы алтын, Келісім сандығы және көптеген салтанатты ыдыстарды, күміс - Заң шиыршығын безендіретін әшекейлерді, ал қызыл - дәстүрлі қызыл кидуш шараптарын бейнелейді". Шотландиядағы еврей қауымдастықтарын Шотландияның еврей қауымдастықтары кеңесі ұсынады.
Immigration continued into the 20th century, with over 9,000 Jews in 1901 and around 12,000 in 1911. Jewish life in the Gorbals in Glasgow initially mirrored that of traditional shtetl life; however, concerns around this being a contributing factor to a rise in anti semitism led to the established Jewish community establishing various philanthropic and welfare organisations with the goals of offering assistance to the refugees, including support in assimilating into Scottish society. Similarly the Edinburgh Jewish Literary Society was founded in 1888 for the purpose of teaching British culture to the Jewish immigrant population of Edinburgh and is still active today, albeit with a different focus. The passing of the Aliens Act 1905 and the onset of World War I led to a substantial decrease in the number of Jewish refugees arriving in Scotland. In Edinburgh, the appointment of Rabbi Dr. Salis Daiches in 1918 was the catalyst for the unification of several disparate communities into a single Edinburgh Hebrew Congregation serving both the established anglicised Jews and the more recent Yiddish speaking Eastern European immigrants. Daiches also worked to foster good relations between the Jewish community and wider secular society, and under his influence funds were raised for the building of the Edinburgh Synagogue, opened in 1932, the only purpose–built synagogue in the city. Refugees from Nazi Germany and the Second World War further augmented the Scottish Jewish community, which has been estimated to have reached over 20,000 in the mid 20th century. By way of comparison, the Jewish population in the United Kingdom peaked at 500,000, but declined to just over half that number by 2008. Whittinghame Farm School operated from 1939 to 1941 as a shelter for 160 children who had arrived in Britain as part of the Kindertransport mission. It was established in Whittinghame House in East Lothian, the family home of the Earl of Balfour and the birthplace of Arthur Balfour, author of the Balfour Declaration. The children were taught agricultural techniques in anticipation of settling in Palestine after the war. The practising Jewish population continues to fall in Scotland, as many younger Jews either became secular, or intermarried with other faiths. Scottish Jews have also emigrated in large numbers to England, the United States, Israel, Canada, Australia and New Zealand for economic reasons, as other Scots have done. According to the 2001 census, 6,448 Jews lived in Scotland, According to the 2011 census, 5,887 Jews lived in Scotland; a decline of 8.7% from 2001. 41% (2,399) of Scottish Jews live in the local authority area of East Renfrewshire, Greater Glasgow, making up 2.65% of the population there. 25% of Scottish Jews live in the Greater Glasgow suburb of Newton Mearns alone. Many Jewish families slowly moved southwards to more prosperous suburban areas in Greater Glasgow, from more central areas of Glasgow over the generations. for Chabad rabbi Mendel Jacobs of Glasgow and certified by the Scottish Tartans Authority. The tartan's colors are blue, white, silver, red and gold. According to Jacobs: "The blue and white represent the colours of the Scottish and Israeli flags, with the central gold line representing the gold from the Biblical Tabernacle, the Ark of the Covenant and the many ceremonial vessels the silver is from the decorations that adorn the Scroll of Law and the red represents the traditional red Kiddush wine." Jewish communities in Scotland are represented by the Scottish Council of Jewish Communities.
Тарихи антисемитизм
Орта ғасырларда Англиядағы яһудилер мемлекеттік қуғын-сүргінге ұшырап, 1290 жылғы қуғын-сүргін бұйрығымен аяқталған, бірақ Шотландияда мұндай қуғын-сүргін болған емес. Бұл, мүмкін, діни төзімділіктің жоғары деңгейімен немесе сол кезде яһудилердің онда болмауымен түсіндіріледі. Шотландияның көрнекті еврей ғалымы Дэвид Дайчес, раввин Салис Дайчестің ұлы, өзінің "Екі әлем" атты автобиографиялық еңбегінде әкесінің Шотландияны еврейлерді мемлекеттік деңгейде қуғынға түсірмеген еуропалық елдердің санатында жиі айтатынын жазды.
In the Middle Ages, while Jews in England faced state persecution culminating in the Edict of Expulsion of 1290, there was never a corresponding expulsion from Scotland, suggesting either greater religious tolerance or the simple fact that there was no Jewish presence at that time. In his autobiographical work Two Worlds, the eminent Scottish Jewish scholar David Daiches, son of Rabbi Salis Daiches, wrote that his father would often declare that Scotland is one of the few European countries with no history of state persecution of Jews.
Қазіргі антисемитизм
1932 жылы құрылған Британ фашистер одағының кейбір элементтері еврейге қарсы болды және оның негізгі идеологтарының бірі Александр Рейвен Томсон шотландтық еді. Эдинбургте "Blackshirt" жиындарына коммунистер мен "Протестанттық әрекет" тарапынан физикалық шабуыл жасалды, олар бұл топты итальяндық (яғни рим-католик) шаруасы деп санайтын. Шын мәнінде, Дунди университетінің Уильям Кенефик, антикатолицизмнің еврейлерге қарсы озбырлықты ығыстырғанын, әсіресе Глазгода, негізгі этникалық шовинистік науқан ирландтық католиктерге қарсы бағытталғанын мәлімдеді. Шотландиялық консерватор депутаты Арчибальд Моул Рамсей Екінші дүниежүзілік соғысты "еврей соғысы" деп атады және Ұлыбританиядағы 18B қорғаныс ережесі бойынша тұтқындалған жалғыз депутат болды. Горбалста Луиза Слесс пен Вулф Сильвер антисемиттік сезімдерді еске алмайды. (Нацистік Еуропадан Ұлыбританияға қашқан яһудилер туралы да қараңыз). 1930 жылдары Ұлыбританияда антисемитизмнің күшеюіне байланысты, Глазго еврей өкілдік кеңесі сияқты еврейлік басшылық органдар қаланың еврей халқына назар аударуды болдырмау мақсатында, ассимиляцияны қолдау арқылы белгілі бір позицияны қабылдады. Бұл британдық еврейлердің депутаттар кеңесіндегі ұлттық басшылықпен үйлесімді болды, бірақ Эдинбург еврей өкілдік кеңесі неміс еврейлеріне қолдау көрсету үшін күштірек және көрінеурек жұмыс істеді. 2012 жылы Шотландия еврей студенттік капелланы және Шотландия еврей қауымдастықтар кеңесі Эдинбург университетінде "улану атмосферасы" бар екенін хабарлады, онда еврей студенттері өздерінің кім екенін жасыруға мәжбүр болды. 2013 жылдың қыркүйегінде Шотландия еврей қауымдастықтар кеңесі "Шотландияда еврей болу" жобасын жариялады, бұл жоба сұхбаттар мен топтық талқылар арқылы Шотландиядағы еврейлердің жағдайын зерттеді, онда шамамен 180 қатысушы болды. Есепте 2011 жылы еврейге қарсы 10 жағдай, еврей мүліктеріне 9 зардап келтіру және бір шабуыл туралы Community Security Trust деректері келтірілді. Кейбір қатысушылар жұмыс орнында, кампуста және мектепте антисемитизммен кездескен тәжірибелерін баяндады. 2014 жылдың тамызында "Қорғаныш шебі" операциясы кезінде Шотландия еврей қауымдастықтар кеңесі антисемиттік оқиғалардың күрт өскенін хабарлады. Тамыз айының бірінші аптасында 12 антисемиттік оқиға тіркелді – бұл 2013 жылғы барлық оқиғалар санына жуық. Бірнеше айдан кейін Глазгодағы Сент-Энох орталығында Kedem (израильдік косметика) өнімдерін сататын қызметкерге тітіркендіргіш химиялық зат лақтырылды. 2015 жылы Шотландия үкіметі 2014-2015 жылдардағы Шотландиядағы діни жеккөруге байланысты жасалған қылмыстар туралы статистика жариялады, онда "Қорғаныш шебі" кезеңі қамтылды және 2014 жылы 9 адамнан (діни қылмыстармен айыпталғандардың 2% -ы) 2015 жылы 25 адамға (жалпы санының 4% -ы) дейін еврейге қарсы әрекеттер үшін айыптау санының өскені атап өтілді. Көбінесе "қорқыту және ұяттау" және "өрескел хабарламалар" туралы мәлімдемелер болды. Сотталғандарға әдетте айыппұл салынды. Антисемитизм Шотландиядағы саяси пікірталас тақырыбы болып қала береді. 2017 жылы Шотландия үкіметі Халықаралық Холокостты еске алу альянсының (IHRA) антисемитизм анықтамасын ресми түрде қабылдады.
Some elements of the British Union of Fascists formed in 1932 were anti Jewish and Alexander Raven Thomson, one of its main ideologues, was a Scot. Blackshirt meetings were physically attacked in Edinburgh by communists and "Protestant Action", which believed the group to be an Italian (i. e. Roman Catholic) intrusion. In fact, William Kenefick of Dundee University has claimed that bigotry was diverted away from Jews by anti Catholicism, particularly in Glasgow where the main ethnic chauvinist agitation was against Irish Catholics. Archibald Maule Ramsay, a Scottish Unionist MP claimed that World War II was a "Jewish war" and was the only MP in the UK interned under Defence Regulation 18B. In the Gorbals at least, neither Louise Sless nor Woolf Silver recall antisemitic sentiment. (See also Jews escaping from Nazi Europe to Britain.) As a result of rising anti semitism in the United Kingdom by the 1930s, Jewish leadership bodies including the Glasgow Jewish Representative Council adopted a position of trying to prevent drawing attention to the city's Jewish population, such as through the promotion of assimilation. This was in line with the national leadership at the Board of Deputies of British Jews, although the Edinburgh Jewish Representative Council was notably more active and visible in its campaigning for support to be offered to German Jews. In 2012, the Scottish Jewish Student Chaplaincy and the Scottish Council of Jewish Communities reported a "toxic atmosphere" at the University of Edinburgh, in which Jewish students were forced to hide their identity. In September 2013, the Scottish Council of Jewish Communities published the "Being Jewish in Scotland" project, which researched the situation of Jewish people in Scotland through interviews and focus group attended by approximately 180 participants. The report included data from the Community Security Trust that, during 2011, there were 10 antisemitic incidents of abusive behaviour, 9 incidents of damage and desecration to Jewish property, and one assault. Some participants described experiences of antisemitism in their workplace, campus and at school. During the Operation Protective Edge, in August 2014, the Scottish Council of Jewish Communities reported a sharp increase in antisemitic incidents. During the first week of August, there were 12 antisemitic incidents – almost as many as in the whole of 2013. A few months later, an irritating chemical was thrown on a member of staff selling Kedem (Israeli cosmetics) products in Glasgow's St Enoch Centre. In 2015, the Scottish government published statistics on abusive behaviour in Religiously Aggravated Offending in Scotland in 2014–15, covering the Protective Edge period, which noted an increase in the number of charges filed for anti Jewish acts from 9 in 2014 (2% of those charged with religious offences) to 25 in 2015 (4% of total). Most dealt with "threatening and abusive behavior" and "offensive communications". The penalty imposed on those convicted was typically a fine. Anti semitism continues to be a topic of political debate in Scotland. In 2017 the Scottish Government formally adopted the International Holocaust Remembrance Alliance’s (IHRA) definition of anti Semitism.