Кіріспе

Дэвид Роббинс (1957 жылы Висконсин штатының Уайтфиш-Бэй қаласында туған) – американдық суретші және жазушы, өнер әлемінің мәдени индустрияға енуін зерттеген алғашқылардың бірі. Үш онжылдық бойы Дэвид Роббинс өнер мен жазу арқылы өнер мен ойын-сауық салаларының қазіргі замандағы өзара байланысын ашық және өкінбестен мойындауды қолдады. Оның "Талант" атты туындысы – Синди Шерман, Джефф Кунс, Дженни Холзер, Аллан МакКоллум сияқты заманауи суретшілердің он сегіз «тамашашы» суреті, бұл жұмыс атақты суретшілер дәуірін жариялағандығы үшін кеңінен мойындалды. "The Ice Cream Social" (1993–2008) – Санденс арнасы үшін телешоу пилоты, повесть, инсталляциялар, керамика және перформанстан тұратын көп платформалық жоба, куратор Ханс Ульрих Обрист бұл жобаны «кеңейтілген көрме» концепциясын дамытушы деп атады. Жалпы алғанда, "The Ice Cream Social" – қатынастық эстетикамен байланысты суретшілер қолданған көрме стратегияларының американдық нұсқасын көрсетеді. Оның туындылары Метрополитен өнер мұражайы, Уитни мұражайы (Нью-Йорк), MAMCO (Женева) және Moderna Museet (Стокгольм) сияқты көптеген музейлердің коллекцияларында сақталған. Кәсіби заманауи суретшінің қалыпты моделінен бірте-бірте алшақтаған Роббинс, "Жоғары ойын-сауық" (2009) және "Конкретті комедия: ХХ ғасыр комедиясының баламалы тарихы" (2011) кітаптарында шығармашылық еңбек түрлерінің басқа да санаттарын анықтап, дамытты. 2000 жылы ол өнер әлеміндегі белсенді қатысудан бас тартып, өнер тудыруға бағытталмаған кезде өзінің қиялы қалай жұмыс істейтінін анықтау үшін, ал "суретші" орнына "тәуелсіз қиял" терминін қолдана бастады. Кейін Милуокиге көшіп, ол өзінің жұмысын авангардтың тарихи түрде қабылдамаған контексттерімен және форматтарымен байланыстырды, қала маңындағы аудандарды өнер өндірісінің шекарасы деп қарастырып, галереялар үшін телерекламалар жасады. 2016 жылы ол Эван Грузис, Николь Роджерс және Ричард Галлингпен бірлесіп "Экспозицияға арналған тақырыптық ән" атты поп-әнді жазды, ол бірден Серпентин (Лондон) және The Hammer (Лос-Анджелес) сияқты он бір музейдің веб-сайттарында жарияланды.

Мансап

Браун университетінде оқығаннан кейін Роббинс 1980-ші жылдардың басында Энди Уорхол, Джордж Плимптон және Диана Врилендпен жұмыс істеді. Сол жылдары ол Ричард Принс, Дженни Холзер, Кит Харринг және Аллан Макколлум сияқты жаңа суретшілермен сұхбаттасып, өзін өнер туралы біліммен қаруландырды. Роббинс өзінің өнерін 1980-ші жылдардың ортасында Нью-Йоркте көрмеге шығара бастады, онда ол неоконцептуалдық «Nature Morte» галереясымен тығыз байланыста болды. «Суреттер буынынан» (оларды қызықтырған жаппай жарнама мен ойын-сауық бейнелерінен сырт қараған оның тікелей алдыңғылары) ерекшелене отырып, Роббинс өнерде ойын-сауық мәдениетін еш қысылмай қабылдайтын жаңа тәсілді дамытты. Оның алғашқы жеке көрмесі «Дэвид Роббинс Шоу» (1986) Ричард Принс, Clegg & Guttman және Дженнифер Боланде сияқты «қонақ» суретшілерді ұсынды. Ол «Талант» және «Өнер сатушылардың оптикалық сынақтары» (1987) сияқты фотожұмыстарымен танылды, онда өнер контексін комедия үшін материал ретінде қарастырды. Ол «комикалық объекті» деп атаған нәрсені белсенді түрде насихаттады – эстетикалық емес, комедиялық мақсатта жасалған зат. Кейінгі жұмыстарында, мысалы, «Неміс қайта бірігуіне арналған қоғамдық мүсін конкурсы» (1991) және «Мұзды әлеуметтік кеш» (1993–2008) Роббинс саяси мазмұнды комедиялық көзқараспен қарастырды. Сол кезеңдегі басқа жұмыстарында, мысалы, «Ситуациялық комедиялар» (1994–2003) ол комедиясынан барлық сюжеттік желіні және өзектілікті алып тастап, комедияны өзінің тақырыбы ретінде зерттейтін объектілер жасады. Роббинс «өнерге балама» деп аталатын теориясымен де белгілі. «Конкретті комедия» – 20-ғасырдың басында пайда болған, алғаш рет неміс комигі Карл Валентин мен француз суретшісі Марсель Дюшанның жұмыстарында көрініс тапқан және кейін сән, сәулет, музыка, кино, теледидар, өнер, жарнама және дизайн сияқты мәдениеттің барлық салаларында қайта-қайта пайда болған, заттар мен қимылдардың көркем емес комедиясы. 2006 жылдың қарашасында Роббинстің «Конкретті комедия» эссесі «Artforum» журналында жарияланды. 1996–2006 жылдары Чикаго Өнер институтында оқытушы болып жұмыс істеді, осы кезеңде ол «Конкретті комедия: ХХ ғасыр комедиясының баламалы тарихы» еңбегін жазды – материалдық комедияға арналған алғашқы жан-жақты зерттеу. Кітап 2011 жылы Pork Salad Press баспасында жарық көрді. Оның тағы бір «өнерге баламасы» – «Жоғары ойын-сауық», ол өнердің форманы табуға баса назар аударуын және ойын-сауықтың қолжетімділігіне баса назар аударуын теңестіретін шығармашылық өндірістің санатын қорғайды. Цифрлық дәуірдің жаңа өндіріс және тарату мүмкіндіктерінің нәтижесінде пайда болған «Жоғары ойын-сауық» «тәуелсіз қиялды» коммерциялық фильмдер мен теледидар сияқты кең таралған формаларға өнердің экспериментализмін қолдануға шақырады.

Жазу

Роббинс REALLIFE Magazine, Purple журналы және Art журналдарының алғашқы үлескерлерінің бірі болды. Оның кітаптары: "Конкретті комедия"; "Барқыт ұнтағы: мақалалар, сұхбаттар, сатиралар 1983–2005" (оның ерте сұхбаттарының бірнешеуін қамтиды); "Мұзқаймақ кештесі" повесті; "Жоғары ойын-сауық"; "Доктор Франкенштейннің нұсқасы"; "Қоғамдық мінез-құлық институтының мұрағатынан алынған негізгі құжаттар"; және "Камера әр нәрсені көреді". 2020 жылы Берлинде "Accrochage" жарияланды – үш сценарий біріктіріліп, жеке сюжеттік желі құрылып, кітап түрінде безендірілді.

Видео жұмысы

Видео жұмыстарына Нью-Йорк видеофестивалінде көрсетілген "Lift" (2006), "Sundance TV Lab" конкурсының жеңімпазы "The Ice Cream Social" (2004) және Бобби Сиральдо мен Эндрю Свантпен бірлесе жасалған "Something Theater" (2009 – қазірге дейін) телешоуы кіреді. 2010 жылдан бері ол өнер көрмелері мен галереялар үшін телерекламалар жасап, кейде оларды эфирге шығару үшін телеарнадан уақыт сатып алады. Оның "Concrete Comedy: An Introduction" видеосы 2014 жылы "MOCAtv" телеарнасының "Art + Comedy" арнасы аясында көрсетілді. Сол жылы ол Италияның Неаполь қаласындағы "Museo MADRE" үшін итальян тілінде "TV Family" телешоуын жасады.