Манхэттендегі Бут театры және оның айналасы

Кіріспе

Манхэттенде, Нью-Йорк қаласындағы Бродвей театры.

Бут театры – бір блокқа орналасқан Бродвей театрларының ең көп шоғырланған жерінің бір бөлігі. Жанындағы 45-ші көшедегі блок Джордж Эбботт Уэй деп аталады, ал көшедегі адам ағыны сол жердегі театрлардың кассалық табысын арттырады. Бут театры тағы алты театрмен іргелес: оңтүстік-батыста Majestic және Broadhurst; батыста John Golden, Bernard B. Jacobs және Gerald Schoenfeld; ал оңтүстікте Shubert театры. Жақын жердегі басқа ғимараттар: батысқа қарай Row NYC қонақ үйі; солтүстікке қарай Music Box театры, Imperial театры және Richard Rodgers театры; шығысқа қарай One Astor Plaza; оңтүстік-шығысқа қарай 1501 Broadway; және оңтүстікке қарай бір блокқа қарай Hayes театры мен St. James театры. Шуберттер 1948 жылы Асторлардан осы төрт театрдың жерін сатып алған. Шуберт және Бут театрлары бірге салынған және бұл блоктағы ең көне театрлар болып табылады. Бұл жерде бұрын 44-ші және 45-ші көшелерде бірнеше үй орналасқан. Шуберт және Бут театрларымен бірге салынған Shubert Alley аллеясы бастапқыда 5 метрлік (15 фут) өрттен қашуға арналған өткел болған. Shubert Alley-дің болуы театрлардың өрт қауіпсіздігі ережелерін орындауына ғана емес, сонымен қатар ғимараттарды бұрыштық участоктар ретінде жобалауға мүмкіндік берді. Тағы бір жеке аллея батысқа қарай, Бут/Шуберт және Broadhurst/Schoenfeld театрларының арасында өтеді. Broadhurst және Schoenfeld театрлары да бірге салынған, олар Шуберт және Бут театрларын салудан қалған жерді алып жатыр; олар да Бродвейге қараған қисық бұрыштармен салынған.

Дизайн

Бут театры Генри Бомонт Херц жобалаған және 1913 жылы Шуберт ағайындары үшін салынған. Херц – тәжірибелі театр архитекторы болды және бұрын Лицей, Нью-Амстердам және Либерти театрларын жобалаған «Герц және Таллант» фирмасын басқарған. Шуберт және Бут театрлары бөлек ғимараттарда орналасқан, олардың интерьер дизайны мен қызметтері әртүрлі, бірақ олардың сахналық аймақтары блок ортасындағы бірге орналасқан. Алайда, Бут театры кішкентай және көбірек жақындық сезім беретіндей болуы жоспарланған. Бут театрын Шуберт ұйымы басқарады.

Фасад

Екі театрдың қасбеттерінің құрылысы ұқсас, олар итальяндық Ренессанс стилінде жасалған. Көптеген көрермендер сол бағыттан театрларға келгендіктен, екі құрылыстың да Бродвейге қараған қисық бұрыштары бар. Буттың қасбеті ақ кірпіштен, ағылшын тігісімен, сондай-ақ терракотадан тұрғызылған. Нью-Йорк қаласының құрылыс ережелері әшекейлердің учаске шегінен шығып кетуіне тыйым салғандықтан сграффито қолданылған. Бұл әшекейлер ақшыл сұр түске боялып, лаванда сұр түсті фонға орнатылған. Екі театрдың сграффитосы Нью-Йорк қаласында сақталған сирек мысалдардың бірі. Замандас дереккөз театрлардың қасбеттері "кейбір жаңа театрлардың әдеттегідей көрінуіне тән әсемдік пен мақтандықтаудан мүлдем бос" екенін айтқан. Есіктердің үстіндегі аркаларда бейнеленген тұлғаларды көрсететін сграффито суреттері бар. Бұл суреттердің бір бөлігі қабырғаға бекітілген заманауи шатырлармен жартылай жасырылған. Аркалар сыртқы қабаттармен (рустикалық воссуарлармен) шеңберленген. Аркалардың үстінде театрдың қасбеті кірпіштен жасалған. "Бут театры" деген жазу аркалардың үстінде металл әріптермен жазылған. Ішкі вестибюльдің шығыс қабырғасында ою-өрнектелген есіктермен шығулар орналасқан, олардың үстінде кәріздері бар шығу белгілері ілінген. Ішкі вестибюльдің солтүстік қабырғасында театрдың атымен аталған актер Эдвин Буттың бюсті орналасқан ниша бар.

Аудитория

Аудиторияда оркестр деңгейі, бір балкон, ложалар және просцена аркасының артында сахна бар. Аудиторияның ені одан тереңдігінен артық. Бродвей лигасы 766 орынды көрсетіп тұрады. Театрдың жертөлесінде және оркестр деңгейінде дәретханалар, сондай-ақ су көздері орналасқан. Оркестр деңгейіне мүгедектерге кіруге болады, бірақ балконға – жоқ. Променад төбесінен латунь шамдар ілінген. Оркестр деңгейі еңіске түседі, сахнаның алдындағы оркестр ойығына қарай. Балкон да еңіске түседі, ал балконың арт жағында оркестрдегідей променад бар. Сондай-ақ, балконда арт жағында техникалық кабина орналасқан. Панельдің үстінде дорикалық стильдегі фриз және карниз бар. Балкон қабырғаларының үстіңгі бөлігінде панельдердің үстіне орнатылған эллипстік аркалар мен терезелер бар. 1979 жылы Шуберт және Бут театрларының арасында, Буттың бұрынғы гримеркаларының бірінде "Бір Шуберт аллеясы" атты сыйлық дүкені ашылды. Екі театрдың да авариялық эвакуациялық шығулары сыртқы өрттен сақтандыру баспалдақтарының орнына "өртке және түтінге төзімді мұнаралардан" тұрады.

Тарих

Таймс-сквер 1900 жылдан бастап Ұлы депрессияға дейін ірі театр өндірістерінің орталығы болды. Манхэттеннің театр ауданы 20 ғасырдың басында Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден орын ауыстыра бастады. 1901 жылдан 1920 жылға дейін Манхэттеннің орталық бөлігінде Бродвей маңында қырық үш театр салынды, олардың ішінде Шуберт театры да бар. Бұл орынды 20 ғасырдың басында Сиракуза, Нью-Йорк қаласынан Нью-Йорк қаласына дейін кеңейткен Шуберт ағайындылары салған. Сэм С. Шуберт 1905 жылы қайтыс болғаннан кейін оның ағалары Ли және Джейкоб Дж. Шуберт театрлық ісін едәуір кеңейтті. 1925 жылға қарай ағайындылар АҚШ-тағы барлық пьесалардың төрттен біріне және театр билеттері сатылымының үштен біріне ие болды. Ал осы арада бай баспагерлер отбасынан шыққан Уинтроп Эймс 34 жасқа толғанда, 1905 жылы ғана театр индустриясына қадам басты. Бостонның Касл Сквер театры мен Нью-Йорктің Жаңа театрының құрылысына қатысқаннан кейін, Эймс Кішкентай театрлар қозғалысы кезінде кішкентай театрларды салуға көңіл бөлді. Жаңа театрдың негізін салғандар 1911 жылдың наурыз айында «жаңа Жаңа театр» салу үшін Батыс 44-ші көшедегі 219–225 және Батыс 45-ші көшедегі 218–230 үйлерді сатып алды. Жаңа театрдың негізін салғандар жаңа театрға режиссер табудың қиындығын, сондай-ақ Эймстің Кішкентай театрымен бәсекелесу мүмкіндігін айтты. Шуберт театры 44-ші көшеде орналасқан үлкен орын болуы керек еді, ал Эймстің театры 45-ші көшеде болады және отыратын орынның жартысы ғана болады. Үлкен театр Лидің қайтыс болған ағасының құрметіне Сэм С. Шуберт театры деп аталды, ал кішкентайына Эдвин Буттың есімі берілді. Бут театры 1869 жылы Бут үшін аяқталған 23-ші көше мен Алтыншы авенюдегі Бут театрынан кейін Буттың атын алған екінші Нью-Йорк театры болды. Жоспарлау кезеңінде 45-ші көшедегі Бут театры Эймс театры деп аталды және бұл атау кем дегенде 1913 жылдың тамызына дейін қолданыста болды. Ақырында, Эймс өзінің 45-ші көшедегі театрын Буттың атымен атады, себебі Эймстің әкесі бұрынғы театрдың жұмысында Бутқа тікелей қызмет еткен. Екі театрдың құрылысы 1912 жылдың мамыр айында басталды. Херц осы жылдың шілде айында құрылыс мердігерлерінен ұсыныстар қабылдай бастады, ал келесі айда екі жаңа театрды салуға Fleischmann Bros. Company таңдалды. Жоба кешігулерге және шығындар бойынша дауларға тап болды. Құжаттардан көрінетіндей, Fleischmann Bros. компаниясы сызбалардың дәлдігіне қатысты алаңдаушылық білдіріп, бірнеше жұмысшыны жұмыстан босатты. 1912 жылдың ортасында Эймс Буттың дизайнына бірнеше өзгерістер енгізуді сұрағанда, одан әрі кешігулер болды; Херц бұл жоспарларды толығымен қайта жасауды талап ететінін айтты, ал Дж. Дж. Шуберт өзгерістердің үстіртен ғана екеніне сенді. Буттың ашылуы 1913 жылдың 10 қазанына жоспарланған, бірақ қатты жаңбыр жертөлені су басуына байланысты ашылуы алты күнге кейінге жылдырылды. Театр 16 қазанда Арнольд Беннетттің «Ұлы оқиға» спектаклімен Лин Хардинг пен Джанет Бичердің қатысуымен ашылды, бірақ 52 қойылымнан кейін жабылды және 255 қойылымға дейін жалғасты. Эймс сонымен қатар американдық тақырыптағы американдық жазушының ең жақсы пьесасына арналған конкурс өткізді; ол 1915 жылдың қаңтарында Бутта көрсетілген Элис Браунның «Жердің балалары» пьесасына 10 000 доллар сыйлық берді. Сол сәуірде театрда Луи Маннмен «Бұршық» қойылымы өтті, онда 176 спектакль қойылды. Бутта 1910-шы жылдардың соңында белгілі драматургтердің көптеген сәтті пьесалары қойылды. Тағы бір табысты пьеса 1917 жылдың басында Клэр Кумердің «Бақытты апат» пьесасының Уильям Жилет, Эстель Винвуд және Роланд Янгпен бірге ашылуымен Будда келді. Де Лукс Энни сол жылы Джейн Грей мен Винсент Серраноның қатысуымен ашылды. Бут Таркингтонның романы бойынша жазылған «Семнадцать» пьесасы 1918 жылы Бутта Рут Гордон мен Грегори Келлимен бірге қойылды. 1919 жылы «13-ші бөлмедегі әйел» атты құпия фильм түсірілді. 1920 жылы «Бут» театрында Лео Дитрихштейннің «Бұрғылт маска» атты мелодрамасы, Ева Ле Галлиен, Сидни Блэкмер және Томас Митчеллдің «Енді көп уақыт бұрын емес» пьесасы, Марк Твеннің «Принц пен кедей» романының Рут Финдлей мен Уильям Фэвершеммен драматизациясы көрсетілді. Келесі жылы Джордж Арлиспен «Жасыл құдай» пьесасы ашылды, «Седьмое небо» премьерасы сол жылы өткізілді, 683 спектакльді өткізді. Көп ұзамай Джордж С. Кауфман мен Эдна Фербердің «Миник» пьесасы, сондай-ақ Театр гильдиясының Ференц Молнардың «Гвардияшы» пьесасының Альфред Лунт пен Линн Фонтанмен бірге нұсқасы жарық көрді. 1925 және 1926 жылдары «Бу...

Times Square became the epicenter for large scale theater productions between 1900 and the Great Depression. Manhattan's theater district had begun to shift from Union Square and Madison Square during the first decade of the 20th century. From 1901 to 1920, forty three theaters were built around Broadway in Midtown Manhattan, including the Shubert Theatre. The venue was developed by the Shubert brothers of Syracuse, New York, who expanded downstate into New York City in the first decade of the 20th century. After the death of Sam S. Shubert in 1905, his brothers Lee and Jacob J. Shubert expanded their theatrical operations significantly. The brothers controlled a quarter of all plays and three quarters of theatrical ticket sales in the U. S. by 1925. Meanwhile, Winthrop Ames, a member of a wealthy publishing family, did not enter the theatrical industry until 1905, when he was 34 years old. After being involved in the development of two large venues, Boston's Castle Square Theatre and New York City's New Theatre, Ames decided to focus on erecting smaller venues during the Little Theatre Movement. The New Theatre's founders acquired several buildings at 219–225 West 44th Street and 218–230 West 45th Street in March 1911, for the construction of a "new New Theatre" there. The New Theatre's founders cited the difficulty of finding a director for the new New Theatre, as well as possible competition with Ames's Little Theatre. Shubert's theater was to be the larger venue, being on 44th Street, while Ames's theater would be on 45th Street and would have half the seating capacity. The larger theater was known as the Sam S. Shubert Theatre, in memory of Lee's late brother, while the smaller one was named after Edwin Booth. The Booth Theatre became the second New York City venue to bear Booth's name, after Booth's Theatre at 23rd Street and Sixth Avenue, completed in 1869 for Booth himself. In the planning stages, the Booth Theatre on 45th Street was named the Ames Theatre. the name was in use until at least August 1913. Ultimately, Ames named his 45th Street theater after Booth because Ames's father had worked directly for Booth at the old theater. Work on the two theaters started in May 1912. Herts began accepting bids for construction contractors that July, and the Fleischmann Bros. Company was selected the following month to construct both of the new theaters. The project encountered several delays and disputes over costs. Documents indicate that the Fleischmann Bros. had expressed concerns of imprecise drawings and fired several workers. Further delays occurred when Ames requested several changes to the Booth's design in mid 1912; Herts said this would require the plans to be completely redone, while J. J. Shubert believed the changes were superficial. The Booth was supposed to open on October 10, 1913, but its opening was postponed by six days because a heavy rain flooded the basement. The theater opened on October 16 with the Arnold Bennett play The Great Adventure with Lyn Harding and Janet Beecher; it closed after 52 performances. and continued for 255 performances. Ames also hosted a competition for the best play on an American subject by an American writer; he awarded the $10,000 prize to Alice Brown's play Children of Earth, which was shown at the Booth in January 1915. That April, the theater hosted The Bubble with Louis Mann, which had 176 performances. The Booth hosted numerous moderately successful plays by notable playwrights in the late 1910s. Another successful play arrived at the Booth in early 1917 with the opening of Clare Kummer's A Successful Calamity with William Gillette, Estelle Winwood, and Roland Young. De Luxe Annie opened later the same year, featuring Jane Grey and Vincent Serrano. The play Seventeen, based on a Booth Tarkington novel, opened at the Booth in 1918 with Ruth Gordon and Gregory Kelly. This was followed in 1919 by the mystery The Woman in Room 13

In 1920, the Booth hosted the melodrama The Purple Mask with Leo Ditrichstein; the play Not So Long Ago with Eva Le Gallienne, Sidney Blackmer, and Thomas Mitchell; and a dramatization of Mark Twain's The Prince and the Pauper with Ruth Findlay and William Faversham. The next year, the play The Green Goddess opened with George Arliss, Seventh Heaven premiered later the same year, running for 683 performances. This was followed shortly thereafter by George S. Kaufman and Edna Ferber's play Minick, as well as the Theatre Guild's version of Ferenc Molnár's play The Guardsman with Alfred Lunt and Lynn Fontanne. Many productions at the Booth in 1925 and 1926 were flops. The next year, Ames produced a short lived version of Philip Barry's comedy White Wings. The Booth finally had another hit in early 1927 with the Maxwell Anderson comedy Saturday's Children with Beulah Bondi, Ruth Gordon, and Roger Pryor, which had 310 performances. Also that year, Leslie Howard and Frieda Inescort returned in Ames's production of John Galsworthy's Escape. The revue Grand Street Follies was presented at the Booth in 1928 and 1929, with James Cagney and Dorothy Sands. Ames announced his retirement from producing in October 1929, though he said he would continue to control the Booth Theatre. The same month, the play Jenny opened at the theater, featuring Jane Cowl and Guy Standing.

1930 және 1940 жылдар

Бутта 1930 жылдары елуге жуық қойылым өтті. Театр ауданының орталығында орналасқандықтан, театр әрқашан тез арада қайта броньдалатын болса да, бұл қойылымдардың көпшілігі қысқа ғана уақытқа созылды немесе басқа жерлерден көшірілді. Ең танымал қысқа қойылымдардың бірі – 1931 жылғы Элмер Харристің «Заманауи бойжеткені», онда Маргарет Суллаван Бродвей сахнасында алғаш рет өнер көрсетті. 1932 жылы Джон Бил, Маргарет Гамильтон, Дороти Стикни және Маргарет Уайчерли ойнаған «Тағы бір тіл» 348 рет көрсетілді. 1934 жылы театрда «Енді үйленбеймін», «Шығырған сағат» және «Ерлер жұмысы» сияқты орташа табыс әкелген қойылымдар болды. Буттың 1935 жылғы пьесаларының қатарында Дж. Б. Пристлидің «Лабурнум аллеясы»; Джон Гирон мен Луис Бромфилдтің қысқа ғана өмір сүрген «Де Люкс»; Эдвард Ходоровтың Грейс Джорджбен ойнаған «Жақсы әйел»; және Джеймс Уорвиктің Джордж Кулуриспен ойнаған «Тұйық көшесі» бар еді. 1936 жылы қытай драмасы «Қымбат ағын», Рекс Харрисонның Бродвейдегі тұңғыш дебюті «Сладкие алоэ» және күрес фарсы «Қызды биге шақыр» қойылды. Джордж Кауфман мен Мосс Харттың Жозефина Халл мен Генри Траверс қатысқан «Оны өзіңмен алып кетпе» пьесасы 1936 жылдың желтоқсанында премьераға шығып, 837 рет көрсетілді және Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Сонымен қатар, Филип Барридің 1938 жылғы «Клоундар келеді» драмасы, ал 1939 жылы Нэнси Хамильтон мен Морган Льюис жасаған «Бір ақшаға» ревюі қойылды. Тағы бір Пулитцер сыйлығын алған «Өміріңнің мәні» 1939 жылдың соңында Бутта ашылды. Буттың 1940 жылдардағы қойылымдары, әдетте, алдыңғы онжылдыққа қарағанда ұзаққа созылды. 1940 жылы Гамильтон мен Льюис «Екіге арналған шоу» ревюін ұсынды, ол «Бір ақшаға» жалғасы болды және сол орындаушылардың көпшілігі қатысты. 1941 жылдың ақпан айында Роза Франкеннің «Клаудия» пьесасы Дороти МакГайр, Франсис Старр және Дональд Кук қатысқан бір жыл бойы көрсетілді. 1942 жылдың мамырында Милдред Натвик, Клифтон Уэбб және Пегги Вуд қатысқан Ноэль Ковардтың «Жақсы көңіл-күй» комедиясы Бутқа көшірілді. Тағы бір ұзаққа созылған қойылым – 1943 жылы Элизабет Бергнер, Виктор Джори және Айрин Уорт қатысқан «Екі миссис Кэрролл», ол 585 рет көрсетілді. Одан кейін Теннесси Уильямс пен Дональд Уиндхэмнің «Мені тигізіпсің!» комедиясы қойылды. Келесі жылы театр «Джентльмен болғысы келген» пьесасының қайта қойылуын, «Аққу әні» және «Батыс әлемінің ойыншысы» пьесаларын ұйымдастырды. Буттың 1947 жылғы қойылымдарының арасында Том Ивелл, Нина Фоч және Уильям Принс қатысқан Норман Краснаның «Джон Мэриді жақсы көреді» пьесасы болды. Келесі жылы Мольнардың «Ойын – бұл нәрсе» комедиясы Луис Калхерн мен Фей Эмерсон қатысқан қайта қойылды. Джеймс Б. Аллардистің «Армиямен соғыста» пьесасы 1949 жылы Гари Мерриллмен қойылды, ал «Кефет қолғап» сол жылдың соңында Грейс Джордж және Уолтер Хэмпден қатысқан премьерасын өткізді.

The Booth hosted about fifty productions in the 1930s. Though the theater was always quickly rebooked because of its location in the center of the Theater District, many of these shows were short lived or relocated from other venues. One of the more notable short runs was Elmer Harris's A Modern Virgin in 1931, in which Margaret Sullavan performed for the first time on a Broadway stage. This was followed in 1932 by Another Language, starring John Beal, Margaret Hamilton, Dorothy Stickney, and Margaret Wycherly for 348 performances. In 1934, the theater hosted some moderate successes such as No More Ladies, The Shining Hour, and The Distaff Side. The Booth's plays in 1935 included J. B. Priestley's Laburnum Grove; John Gearon and Louis Bromfield's short lived De Luxe; Edward Chodorov's Kind Lady with Grace George; and James Warwick's Blind Alley with George Coulouris. This was followed in 1936 by the Chinese drama Lady Precious Stream; Sweet Aloes, where Rex Harrison premiered on Broadway; and the wrestling farce Swing Your Lady. George Kaufman and Moss Hart's You Can't Take It with You, with Josephine Hull and Henry Travers, premiered in December 1936 and stayed for 837 performances, winning a Pulitzer Prize. and Philip Barry's drama Here Come the Clowns in 1938, as well as the Nancy Hamilton and Morgan Lewis revue One for the Money in 1939. Another Pulitzer winning play, The Time of Your Life, opened at the Booth in late 1939. The Booth's productions in the 1940s generally lasted for longer than in the previous decade. In 1940, Hamilton and Lewis brought to the Booth the revue Two for the Show, a sequel to One for the Money that featured many of the same performers. This was followed in February 1941 by the Rose Franken play Claudia with Dorothy McGuire, Frances Starr, and Donald Cook, running for one year. The Noël Coward comedy Blithe Spirit, featuring Mildred Natwick, Clifton Webb, and Peggy Wood, moved to the Booth in May 1942 Another long run was The Two Mrs. Carrolls, which opened in 1943 with Elisabeth Bergner, Victor Jory, and Irene Worth and had 585 performances. followed by Tennessee Williams and Donald Windham's comedy You Touched Me!. The next year, the theater hosted a revival of The Would Be Gentleman; the mystery Swan Song; and a revival of The Playboy of the Western World. Among the Booth's productions in 1947 were the Norman Krasna play John Loves Mary, which featured Tom Ewell, Nina Foch, and William Prince. The following year, Molnár's comedy The Play's the Thing was revived, featuring Louis Calhern and Faye Emerson. James B. Allardice's At War with the Army was presented in 1949 with Gary Merrill, and The Velvet Glove opened at the end of that year with Grace George and Walter Hampden.