Нью-Йорк қаласындағы Бродвей театры: Самуэль Дж. Фридман театры

Кіріспе

Манхэттендегі Бродвей театры, Нью-Йорк

Сэмюэль Фридман театры, бұрынғы Билтмор театры, Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің орталық ауданындағы Театр ауданындағы Батыс 47-ші көше, 261-де орналасқан Бродвей театры. 1925 жылы ашылған бұл театр Герберт Дж. Крапптың нео-Ренессанс стиліндегі жобасы бойынша Ирвин Чанин үшін салынған. Театрдың екі қабатында 650 орын бар, оны Манхэттен театр клубы (MTC) басқарады. Театрдың ішкі кеңістігі Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші болып саналады және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген. 2008 жылдан бері театр Бродвейдің танымал жарнамашысы Сэмюэль Фридманның есімімен аталады, оның отбасы MTC-ге үлкен көмек көрсеткен. Театрдың қасбеті негізінен терракотадан және ақшыл-қызыл кірпіштен тұрғызылған. Театрдың кіреберісі шатырмен жабылған. Жоғарғы қабаттары жоңқа пішінді тіреулермен бөлінген бөліктерге бөлінген, ал қасбеті антаблетура мен балюстрадамен аяқталады. Театрдың ішкі кеңістігінде нео-Ренессанс стиліндегі әрлеулер, оркестр алаңы, үлкен балкон және көлбеу төбе бар. Сірәгінде MTC-нің сувенир дүкені және Сьюзан мен Питер Дж. Соломон отбасының демалыс бөлмесі орналасқан, ал аралық қабатта тағы бір демалыс бөлмесі бар. Сондай-ақ, аудиторияның алдыңғы бөлігінде, сахна алдындағы арканың екі жағында қосымша орындықтар орналасқан. Театрдың қазіргі конфигурациясы 2000-шы жылдардағы жөндеу жұмыстарынан бастау алады, сол кезде аудитория кішірейтіліп, қайта жоспарланды, бұл MTC-нің демалыс бөлмелері мен кеңселер салуға мүмкіндік берді. Билтмор театры Чаниннің екінші Бродвей театры болды және 1925 жылдың 7 желтоқсанында «Easy Come Easy Go» қойылымымен ашылды. 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында Билтморда көбінесе сәтсіз қойылымдар көрсетілді. 1936 жылы театр Warner Bros компаниясына сатылғанға дейін Federal Theatre's Living Newspaper жобасы үшін пайдаланылды. 1952 жылдан 1961 жылға дейін Билтмор CBS радио және теледидар студиясы болды, содан кейін продюсер Дэвид Коган оны қайтадан нағыз театрға айналдырды. Коган 1986 жылы Билтморды сатты, ал 1987 жылдың соңында болған өрттен кейін театр жай күйіске түсті. Театр бірнеше рет сатылғанымен, 1993 жылы Nederlander Organization және Стюарт Ф. Лейнге сатылғанша, 2001 жылы MTC театрды басқаруға келіскенше қалпына келтірілмеді. Театр 2003 жылы қайта ашылды, ал 2008 жылы Фридман театры деп аталып, MTC оның меншігіне өтті.

The Samuel J. Friedman Theatre, formerly the Biltmore Theatre, is a Broadway theater at 261 West 47th Street in the Theater District of Midtown Manhattan in New York City. Opened in 1925, it was designed by Herbert J. Krapp in the neo Renaissance style and was constructed for Irwin Chanin. It has 650 seats across two levels and is operated by the Manhattan Theatre Club (MTC). The auditorium interior is a New York City landmark, and the theater is listed on the National Register of Historic Places. Since 2008, the theater has been named for Broadway publicist Samuel J. Friedman, whose family was a major donor to MTC. The facade is largely designed in terracotta and buff colored brick. The ground floor, which contains the theater's entrance, is shielded by a marquee. The upper stories are divided into bays separated by fluted pilasters, and the facade is topped by an entablature and balustrade. The auditorium contains neo Renaissance detailing, a raked orchestra level, a large balcony, and a shallow domed ceiling. The basement contains MTC's gift shop and the Susan and Peter J. Solomon Family Lounge, while a mezzanine level contains another lounge. There are also false box seats near the front of the auditorium, flanking the proscenium arch. The modern configuration of the theater dates to a 2000s renovation, when the auditorium was redesigned to a smaller size, allowing the addition of MTC's lounges and offices behind it. The Biltmore Theatre was Chanin's second Broadway theater, opening on December 7, 1925, with the play Easy Come Easy Go. The Biltmore largely hosted flops during the late 1920s and early 1930s. It was used by Federal Theatre's Living Newspaper project in 1936 before being acquired by Warner Bros. The Biltmore was a CBS radio and television studio from 1952 to 1961, when producer David Cogan turned the Biltmore back into a legitimate theater. Cogan sold the Biltmore in 1986, and it fell into disrepair after a fire in late 1987. Though the theater was sold several times afterward, including to the Nederlander Organization and Stewart F. Lane in 1993, it was not restored until MTC agreed to operate the theater in 2001. The theater reopened in 2003, and MTC took ownership of the Friedman after it was renamed in 2008.

Сайт

Сэмюэл Дж. Фридман театры Нью-Йорктегі Манхэттеннің орталық бөлігінде, Таймс-сквердің жанында, Сегізінші авеню мен Бродвей арасындағы солтүстік жаяу жолда орналасқан. Трапеция тәрізді жер учаскесінің ауданы белгілі, 47-ші көше бойындағы ені 22,86 метр, ал тереңдігі 38,40 метрді құрайды. Фридман театры Этель Бэрримор театрымен, Лонгакр театрымен және шығыс жағында Морган Стэнли ғимаратымен бір блоктан орын алады. Жақын маңдағы басқа ғимараттар: Евгений О'Нилл театры мен Уолтер Керр театры солтүстікке қарай; Манхэттен Таймс-скверіндегі Crowne Plaza солтүстік-шығысқа қарай; Hotel Edison және Lunt-Fontanne театры оңтүстік-шығысқа қарай; Лена Хорн (бұрынғы Брукс Аткинсон) театры мен Paramount Hotel оңтүстікке қарай; ал батысқа қарай Бродвейден тыс 47-ші көше театры орналасқан. 2008 жылдан бері театр Сэмюэл Дж. Фридманның (1912–1974) есімімен аталады, ол баспасөз агенті болған; оның балалары доктор Джеральд Дж. және Дороти Р. Фридман қоры арқылы театрға үлкен қаржылық көмек көрсетті. Фридман театрын Манхэттен театр клубы (MTC) басқарады. Театрдың қазіргі конфигурациясы Polshek Partnership компаниясы жасаған 2000 жылдардың басындағы жаңарту жұмыстарына дейін сақталады.

Фасад

Фасад итальяндық Ренессанс қайта жаңғыру стилінде, төмен рельефті классикалық әшекейлеумен жасалған. Ол ақ терракоталық безендірулері бар ақ кірпіштен тұрғызылған. Фасадтың бірінші қабаты симметриялық түрде орналасқан және рельефті терракота блоктарымен қапталған. Бірінші қабаттың ортасында театрдың басты кіреберісі орналасқан, оның шыны және металл есіктері кассалар фойесімен байланысқан. Басты кіреберістің екі жағына да табельдер орнатылған, ал бірінші қабаттың үстінен фриз бойлай созылады. Кіреберістің үстіне әшекейлі элемент ілінген. Театрдың екі жағында да жабық дәліздер бар. Крапптың бұрынғы жұмыстарына қарағанда, залдың пішіні жалға ұқсас және оның орналасқан жеріне қатысты сәл қисық осқа бағытталған. Бұл кеңістік рельефті гипсті әшекейлермен безендірілген. Фридман – Бродвейдегі кіші театрлардың бірі. Бродвей лигасы театрдың 650 орындық екенін, ал Playbill 637 орындықты көрсетеді. Оркестрдің алғашқы екі қатарын алып тастауға болады, бұл шағын қойылымдар үшін 600 орынға дейін қысқартуға мүмкіндік береді. Театрдың барлық бөлігіне аудиторияның арт жағындағы лифт арқылы мүгедектер коляскасымен кіруге болады. MTC дыбысты күшейтпеуді көздегендіктен, залда тек дәліздерде кілемдер төселген, ал орындықтардың арқасы қатты жасалған. Жаңа орындықтар кеңірек және жеткілікті аяқтарға арналған орынға ие. Фридман мен Роджерс – Крапптың Адам стилінде Чэнин отбасы үшін салған Бродвейдегі жалғыз екі театры. Оның осы отбасы үшін салған тағы төрт театры (Брукс Аткинсон, Маджестик, Джон Голден және Бернард Б. Джейкобс) испан стилінде жасалған.

Отырғыштар

Оркестрдің артқы (оңтүстік) жағында серуендеуге арналған алаң бар. Артқы қабырға бастапқы орнынан 6,10 метрге алға жылжытылды. Жаңартудан бұрын, кіреберіс есіктері тікелей оркестрге ашылатын, ал вестибюль болмаған. Бұл, Бродвейдегі басқа театрлармен салыстырғанда, бастапқы орындықтардың саны аз болғандықтан, Билтморды салыстырмалы түрде тиімсіз етті және кейінгі иелерін оркестрдің орындықтарын артқа қарай кеңейтуге итермеледі. Оркестрдің артқы қабырғасының ортасында вестибюльге қосылатын есіктер орналасқан. Екі жақтағы өрттен шығу есіктері көшеге шығады. Екі баспалдақ 2000-ші жылдардағы жөндеу кезінде қайта салынды, себебі олар тығырылуды азайту үшін қажет болды. Жаңартудан бұрын, балкон деңгейі ортасынан аралықпен алдыңғы және артқы бөліктерге бөлінген. Қазіргі қабырғалар түпнұсқа құйма тастың алдында панельмен жабылған; сол жақ есік киім ауыстыру бөлмесіне апарады. Әр ложаның екі жағында иондық стилдегі капительдермен жабдықталған жолақты пилястралар мен бағаналар орналасқан. Ложалардың үстінде камео мотивтері бар лунеттер мен аркалар бар. Әр арканың бұрыштарындағы шпандельдерде рельефті панельдер бейнеленген. Қызыл түсті сахна пердесі және өртке қарсы перде де орнатылды. Театрдың жөндеу кезінде күмбезге төрт тесік салынды және сахна жарықтары үшін төбеден жоғары өткел жасалды. Өткел мен күмбездегі тесіктердің орнатылуы просценийдің алдында үлкен жарықтандыру құрылымын қажет етпейтін етті. 5,79 метр тереңдіктегі жер асты қабатын жергілікті мердігер Джон Сиветта және ұлдары қазып, тас-қиыршық тастарды шығарды. Жер асты қабатында Сьюзан және Питер Дж. Соломон отбасылық демалыс бөлмесі орналасқан. Сондай-ақ, жер асты қабатында Манхэттен Театр Клубының сыйлық дүкені мен әжетханалары бар. Өткелден тыс жерде қосымша кеңістіктер орналасқан. 1900-1910 жылдары Манхэттеннің орталық бөлігінде көптеген театрлар Шуберт ағайындыларымен, сол кездегі ірі театр синдикаттарының бірімен салынды. Шанин ағайындылары 1920 жылдардың ортасында тағы бір театрлар тобын дамытты. Шаниндер көбінесе жылжымайтын мүлікпен айналысса да, Ирвин Шанин Купер Одағында оқыған кезінде театрға қызығушылық танытқан. Кейін ол балкондағы арзан орындықтарды сатып алғанда жеке есіктерді пайдалануға мәжбүр болғаны үшін "қорландырылғанын" еске алды.

The rear (south) end of the orchestra contains a promenade. The rear wall was moved forward by 6.10 m compared to its original position, Prior to the renovation, the front doors opened directly into the orchestra, and there was no lobby. This was in part because the original seating capacity was small compared to other Broadway theaters, making the Biltmore relatively unprofitable and prompting subsequent owners to extend the orchestra seating backward. The center of the orchestra's rear wall contains doors that connect with the lobby. Fire exit doors at either end lead to alleys. The two staircases were rebuilt during the 2000s renovation, since they were necessary to reduce congestion. Before its renovation, the balcony level was divided into front and rear sections by an aisle halfway across its depth. The modern walls contain paneling in front of the original cast stone; the left hand doorway leads to the dressing room. On either side of each box opening are fluted pilasters and columns, topped by capitals in a modified Ionic style. Above the boxes are lunettes with cameo motifs, as well as archways. The spandrels above the corners of each arch have relief panels. A red house curtain and a fire curtain were also installed. During the theater's renovation, four openings were drilled into the dome, and a catwalk for the stage lights was placed above the ceiling. The installation of the catwalk and the dome's openings removed the need for a large lighting structure in front of the proscenium. The basement, which is about 5.79 m deep, was excavated by local contractor John Civetta & Sons, which removed about of rock. The basement contains a patrons' lounge, known as the Susan and Peter J. Solomon Family Lounge. The basement also contains the Manhattan Theatre Club's gift shop and restrooms, Beyond the passageway are secondary spaces. During the 1900s and 1910s, many theaters in Midtown Manhattan were developed by the Shubert brothers, one of the major theatrical syndicates of the time. The Chanin brothers developed another grouping of theaters in the mid 1920s. Though the Chanins largely specialized in real estate rather than theaters, Irwin Chanin had become interested in theater when he was an impoverished student at the Cooper Union. He subsequently recalled that he had been "humiliated" by having to use a separate door whenever he bought cheap seats in an upper balcony level.

Ханин операциясы

Ирвин Чанин өзінің алғашқы театрын, 46-шы көшедегі (қазіргі Ричард Роджерс) құрылысын қадағалап жатқанда, Бродвей театр индустриясына жаңа келген еді. Чанин тәжірибелі сәулетші, Шуберт ағайындары үшін бірнеше Бродвей театрларын жобалаған Герберт Краппты жұмысқа алды. 46-шы көшедегі театр 1925 жылдың басында Чаниннің алғашқы Бродвей театры ретінде ашылды. Чанин Краппқа 47-шы көшедегі Билтмор және Мэнсфилд театрларын жобалауды тапсырды, ол кезде бұл көше көбінесе тұрғын үйлермен толы болған. Чанин 1924 жылдың қараша айында 261–265 Батыс 47-шы көшедегі жер участаларын 250 000 долларға сатып алды. Крапп сол айдың өзінде Билтмор үшін жобаны ұсынды. Крапп Билтмордың фасадын Шуберттерге жасаған бұрынғы жобаларынан гөрі әрі әсем етіп жобалады. Театрды ағасы Генримен бірге салған Ирвин Чанин, архитектура арқылы көрермендерді қызықтыруды мақсат тұтты, себебі олардың театр индустриясында белгілі бір тізбегі немесе беделі болмады. Билтмор 1925 жылдың 7 желтоқсанында «Easy Come Easy Go» қойылымымен ашылды, ол басқа театрдан көшірілген еді. Бұл Чаниндердің екінші Бродвейлік алаңы болды және оның басты мақсаты комедиялар мен шағын қойылымдарды көрсету болды, бұл бауырлардың басқа алаңдарынан ерекшеленді. Билтмордың 1926 жылғы қойылымдарының ішінде Уолтер Хьюстонның қатысуымен 135 рет көрсетілген «Конго» комедиясы және Осгуд Перкинспен 161 рет сахналанған «Loose Ankles» қойылымы бар еді. Сондай-ақ «Джиммидің әйелдері» комедиясы мен Ноэль Кауардтың «Маркиза» пьесасы көрсетілді. S. H. Стоун 1927 жылдың қараша айында Билтмор театрын 2,4 миллион долларға сатып алып, оны 21 жылға Чаниндерге жалға берді. 1928 жылы Билтморда көптеген сәтсіз қойылымдар көрсетілді, оның ішінде Колберт қатысқан «Tin Pan Alley» (77 қойылым). 1929 жылы тағы жеті қойылым сәтсіз аяқталды. Осы кезеңде салыстырмалы түрде ұзақ көрсетілген қойылымдардың бірі – Джордж Келлидің «Филип алға қадам басады» пьесасы болды, ол 1931 жылы 98 рет сахналанды. Жалпы алғанда, 1930-шы жылдардың басында Билтмордағы көптеген қойылымдар сәтсіз болды. Бұл кезеңде қысқа ғана уақыт көрсетілген туындылардың арасында 1931 жылы «Оның көмекші актерлері», 1932 жылы «Зомби», «Шекаралық аймақ» және «Керри Нейшн», ал 1933 жылы «Скорпион» пьесалары болды. 1932 жылы Continental Bank and Trust Company театрдағы 550 000 долларлық ипотеканы өндіріп алу үшін Chanins-ке сот шарттарын жіберді. 1934 жылдың Жаңа жыл күні ашылған «Big Hearted Herbert» театрының келесі сәтті қойылымы болды, ол 154 рет көрсетілді. Сол жылдың соңында «Бірінші легион» қойылымы да сәтті болды, содан кейін Федор Достоевскийдің «Қылмыс және жаза» ромасының 15 қойылымы сияқты тағы да көп сәтсіздіктер тіркелді.

Irwin Chanin was a newcomer to the Broadway theater industry when he was developing his first theater, the 46th Street (now Richard Rodgers). Chanin hired Herbert Krapp, an experienced architect who had designed multiple Broadway theaters for the Shubert brothers. The 46th Street Theatre opened in early 1925 as Chanin's first Broadway theater. Chanin retained Krapp to design the Biltmore and Mansfield theaters on 47th Street, which at the time was a largely residential street. Chanin purchased the lots at 261–265 West 47th Street, in November 1924 for $250,000. Krapp filed plans for the Biltmore the same month. Krapp designed the facade of the Biltmore in a more ornate manner than his previous commissions for the Shuberts. Irwin Chanin, who built the theater with his brother Henry, wished to lure visitors with architecture because they did not have the booking chain or an established reputation in the theatrical industry. The Biltmore opened on December 7, 1925, with the play Easy Come Easy Go, which transferred from another theater. It was the Chanins' second Broadway venue and was mainly intended for comedies and small productions, unlike the brothers' other venues. The Biltmore's shows in 1926 included the comedies Kongo, starring Walter Huston for 135 performances, and Loose Ankles, featuring Osgood Perkins for 161 performances. as well as the comedy Jimmie's Women and the Noël Coward play The Marquise. S. H. Stone purchased the Biltmore Theatre for $2.4 million in November 1927, leasing it back to the Chanins for 21 years. Numerous flops were shown at the Biltmore in 1928, including Tin Pan Alley with Colbert, which had 77 performances. Seven more flops followed in 1929. Another relatively long production during this time was George Kelly's Philip Goes Forth, with 98 performances in 1931. In general, most productions at the Biltmore in the early 1930s were unsuccessful. Among the short lived works during this time were Her Supporting Cast in 1931; Zombie, Border land, and Carry Nation in 1932; and The Scorpion in 1933. The Continental Bank and Trust Company sued in 1932 to foreclose on a $550,000 mortgage on the theater, held by the Chanins. Big Hearted Herbert, which opened on New Year's Day 1934, was the theater's next hit, with 154 performances. The First Legion later that year was another minor hit, followed by more flops such as a 15 performance run of Fyodor Dostoevsky's Crime and Punishment.

WPA және Warner Bros. операциясы

Ақырында, Чэниндер Ұлы Депрессия кезінде Билтмор және олардың басқа театрларын бақылаудан шықты. 1935 жылдың желтоқсанында Жұмыс прогресі әкімшілігі (WPA) Билтмор театрын жалға алды. WPA театрды Федералдық театр жобасының (FTP) «Тірі газет» бағдарламасы үшін пайдаланды, ол ағымдағы оқиғалар туралы деректі ақпаратты театрлық форматта ұсынды. Екінші «Тірі газет» туындысы – «Triple A Plowed Under» болды. Басқа WPA туындыларының ішінде 1936 жылдың мамырында «Тірі газеттің» 1935 жылғы қойылымы және шілдеде «Injunction Granted», сондай-ақ маусым айында «Stars on Strings» қуыршақ театры болды. 1936 жылдың қазан айында театр Артур А. Гершковицтің клиентіне 150 000 долларға сатылды. Кейіннен сатып алушының Warner Bros. кинокомпаниясы екені белгілі болды, ол театрды Джордж Эбботттың пьесаларын көрсету үшін пайдаланды. Бұл театрдың алғашқы үлкен жетістігі болды. Эбботттың келесі екі пьесасы – «Brown Sugar» және «All That Glitters» сәтсіз аяқталды. Билтмордағы келесі хит – 1938 жылы сахнаға қойылған және 538 қойылымға созылған «What a Life» болды. Сондай-ақ, Милтон Берленің қатысуымен «See My Lawyer» 224 қойылым көрсетілді. Ал Айн Рэндтің «The Unconquered» пьесасы 1940 жылы тек алты рет қойылды және 1942 жылы басқа театрға көшірілді. Ф. Хью Герберттің Джоан Колфилд қатысқан «Kiss and Tell» пьесасы 1943 жылдың наурыз айында Билтморда ашылып, екі жыл бойы сахналандырылды. 1946 жылы Джед Харристің «Apple of His Eye» және «Loco» пьесалары, сондай-ақ Жан Пол Сартрдың «No Exit» романының театрлық бейімдеуі қойылды. Константин Симоновтың «The Whole World Over» комедиясы 1947 жылы 100 қойылымға, ал «The Heiress» сол жылы Билтморда 410 қойылымға сахналандырылды. Бұл Дэвид Меррик продюсерлік еткен алғашқы Бродвей шоуларының бірі болды, ол 219 рет көрсетілді. «Billy Budd» 1951 жылы 105 қойылым көрсетілді. Сату кезінде Эбботттың «The Number» пьесасын Билтморда қою жоспарланған еді. Studio 62-де көрсетілген бағдарламалардың арасында «The Al Pearce Show», «Bank on the Stars», «The Big Payoff», «Dotto», «The Egg and I», «For Love Or Money», «The Herb Shriner Show», «The Jack Paar Show», «Keep Talking», «Strike it Rich», «To Tell the Truth» және «Two for the Money» болды.

The Chanins ultimately lost control of the Biltmore and their other theaters during the Depression. In December 1935, the Works Progress Administration (WPA) leased the Biltmore Theatre. The WPA used the theater for the Federal Theatre Project (FTP)'s Living Newspaper, which presented factual information on current events in theatrical form. The second Living Newspaper production was Triple A Plowed Under, Other WPA productions included the Living Newspaper's 1935 in May 1936 and Injunction Granted in July, as well as the marionette show Stars on Strings in June. In October 1936, the theater was sold to a client of Arthur A. Hershkowitz for $150,000. The buyer was subsequently revealed as film distributor Warner Bros., who used the theater to show George Abbott's works. and was the theater's first major success, Two subsequent Abbott plays, Brown Sugar and All That Glitters, were flops. The next hit at the Biltmore was What a Life, which opened in 1938 and lasted for 538 performances. as well as See My Lawyer with Milton Berle for 224 performances. By contrast, Ayn Rand's The Unconquered ran for only six performances in 1940, and transferred to another theater in 1942. F. Hugh Herbert's Kiss and Tell, featuring Joan Caulfield, opened at the Biltmore in March 1943 and ran there for two years before transferring. This was followed in 1946 by Jed Harris's Apple of His Eye and Loco, as well as an adaptation of Jean Paul Sartre's No Exit. Konstantin Simonov's comedy The Whole World Over ran for 100 performances in 1947, and The Heiress premiered at the Biltmore the same year, running for 410 performances. which had 219 performances, one of the first Broadway shows produced by David Merrick. Billy Budd, which ran for 105 performances in 1951, At the time of the sale, Abbott's The Number was scheduled to be produced at the Biltmore. Among the shows produced at Studio 62 were The Al Pearce Show, Bank on the Stars, The Big Payoff, Dotto, The Egg and I, For Love Or Money, The Herb Shriner Show, The Jack Paar Show, Keep Talking, Strike it Rich, To Tell the Truth, and Two for the Money.

1960 және 1970 жылдар

Продюсер Дэвид Коган 1960 жылдың тамызында «Билтмор» театрын 850 000 долларға сатып алды. Келесі жылы Коган «Билтморды» заңды түрде пайдалануға қайтаруды және театрдың орын санын 979-дан 1120-ға дейін ұлғайтуды жариялады. Жаңартылған «Билтмор» театрындағы алғашқы қойылым 1961 жылдың желтоқсанында ашылған «Take Her, She's Mine» болды, онда Арт Карни мен Элизабет Эшли 404 қойылымда ойнады. «Барфут в парке» 1967 жылы жабылар алдында шамамен 1530 қойылым көрсетілді, содан кейін ол фильмге бейімделіп, театрмен байланысты болды. Сонымен қатар, 1968 жылдың басында «Степная лестница» және «Loot» қойылымдары да көрсетілді. Off Broadway-ден көшірілген «Hair» рок-мюзиклі 1968 жылдың сәуірінде «Билтморда» тұңғыш рет көрсетілді. Мелба Мур мен Дайан Китон қатысқан «Hair» 1972 жылы жабылғанға дейін 1750 қойылым (Off Broadway қойылымдарымен бірге) көрсетілді. Майкл Мориартидің «Find Your Way Home» пьесасы 1974 жылы қойылды. Кейіннен театр 1976 жылы Леонард Фрей мен Линн Редгрейвпен Джульс Фейффердің «Knock Knock» пьесасын, сондай-ақ Барри Боствикпен «The Robber Bridegroom» пьесасын сахналады. Келесі жылы «Билтмор» Лили Томлиннің «Appearing Nitely» спектаклінде жеке өнер көрсетуін, сондай-ақ «Hair» мюзиклінің қысқа мерзімді қайта жаңғыруын ұйымдастырды. «Билтмор» 1978 жылы Шелли Винтерспен «Гамма сәулелерінің Айдағы адамға әсері» («Man in the Moon Marigolds») және Клодетт Колберт, Рекс Харрисон және Джордж Роузбен «The Kingfisher» қойылымдарын да сахналады. Питер Алленнің «Up in One» шоуы 1979 жылы «Билтморда» ашылды.

1980 жылдар

1980 жылы «Недерландер» ұйымы театрды жалға алу туралы келіссөздер жүргізіп, нәтижесінде оны бес жылға иеленді, сондай-ақ «Американдық сағат» қойылымын қайта жаңғыртты. 1981 жылы театр Ева Ле Галлиен қатысқан «Бәбидің үйіне барамыз» және Колбер мен Жан-Пьер Амонтпен «Қиындыққа талант» спектакльдерін көрсетті. 1982 жылы «Deathtrap» триллері «Билтморға» көшірілді, ал 1983 жылы «Whodunnit» құпиялық пьесасы мен «Doonesbury» мюзиклі сахналанды. Барбара Раш 1984 жылы «Тәуелсіз құралдардың әйелдері» жеке қойылымында өнер көрсетті, бірақ бұл қойылым тек 13 қойылымнан кейін жабылды. Бұл мәселе келесі бірнеше жыл бойы талқыланды. 1985 жылдың ортасында алғашқы театрлар ескерткіштер ретінде тағайындалғанда, Коган «Билтморды» сатуға ұсынды және оны бұзу мүмкіндігін қарастырды. Коган 1984–1985 жылдардағы театрдың тоқырау кезеңінде оны сақтап тұру үшін 250 000 доллар төледі, бұл «Билтмор» оның жалғыз Бродвей театры болғандықтан, оған үлкен қаржылық жүк болды. Коган театрдың үстіндегі құнды әуе кеңістігі құқығын пайдалануды қалаған сатып алушыны тез арада тапты. Жыл соңында «Билтмор» Мэтт Диллон қатысқан «Қыстың жігіттері» спектаклін өткізді, көрермендер саны 499 орынмен шектелді, себебі 500 орындық зал Бродвей театрларының кәсіби одақтарымен келіссөздер жүргізуді қажет ететін еді. Театрдың 20 ғасырдағы соңғы қойылымдары 1986 жылы «Honky Tonk» қара варьетесі және 1987 жылдың басында Митчелл Пэриш әндерімен «Stardust» ревюі болды. «Honky Tonk» және «Stardust» да өздерінің көрермендерін 499 орынмен шектеді. LPC 1987 жылдың 10 қарашасында «Билтмордың» ішкі бөлігін ескерткіш ретінде тағайындады, бірақ сыртқы бөлігі ескерткіш мәртебесін алмады. 1987 жылдың 11 желтоқсанында, театр ескерткіш ретінде тағайындалғаннан бір ай өткен соң, театрдың ішкі бөлігі өртенді, оны Нью-Йорк қаласының өрт сөндіру қызметі жылдамдықпен өрт сөндіру деп анықтады. Бос театрдың ішіне бірнеше рет кірген адамдар болды, Нью-Йорк полициясы еденде шприцтер тапты. Сахна мен отыз орындыққа зақым келді. Театр ғимаратының басқарушысы ретінде өзін таныстырған адам театрды қалпына келтіретінін айтса да, LPC өрт туралы Пфайффермен байланыса алмады. Бродвей театрларының кәсіби одақтары «Билтморды» үнемі аз пайдаланылғандықтан «қауіпті жағдайда» деп жіктеді. Театрдың ішкі бөлігі ескерткіш ретінде тағайындалғандықтан, LPC рұқсатысыз оны өзгертуге болмайды. Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі сол наурыз айында ескерткіш атауын бекітті. «Билтмор» нашарлай берді, ал LPC бұл мәселе бойынша Пфайффермен байланыса алмады; ол Gluck сатуға қатысты бірнеше шарттарды орындамағандықтан, ресми түрдегі иесі болып қала берді. 1988 жылдың тамызында екі адам кіреберістің қираған есіктерінен өтіп, люстраларды ұрлағаннан кейін, Нью-Йорк қаласының құрылыс басқармасы (DOB) театрды қауіпсіз емес деп жариялады. «Бұл театрлар өз иелігінде, бірақ оны жермен-жексен етуден басқа ештеңеге қызығушылық танытпаған адамның меншігі сияқты көрінеді», - деді «Save the Theaters» коммерциялық емес ұйымының өкілі Джек Голдштейн. Театр 1989 жылдың наурыз айында қайтадан аукционға шығарылды, бірақ Пфайффер 5,25 миллион долларлық ең жоғары ұсынысқа сатуға келіспеді. Бірнеше құрылысшылар мен театр операторлары Пфайффермен әлеуетті сатып алу туралы келіссөздер бастады. Ескерткіш мәртебесіне байланысты, егер ол жаңартылса немесе оның үстіндегі әуе кеңістігі құқықтары пайдаланылса, «Билтмор» заңды Бродвей театры ретінде жұмыс істеуі керек болды. Сол жылы Джей Кардуэлл мен Дэвид Якир театрды 4 миллион долларға сатып алу туралы келісімшарт жасады. Кардуэллтің бағалауынша, қалпына келтіру 5-8 миллион долларға соғады, сол кезде театрдың гипсі құлап, орындықтары күйіп, қабырғалары судан зақымдалған еді. «Manufacturers and Traders Trust» ипотекадан кейін «Билтмор» залынан иелік алды. «Недерландер» ұйымы және Стюарт Ф. Лейн 1993 жылдың шілдесінде «Билтморды» 47 және 48 көшелер арасындағы 42,67 метрлік құраманың бөлігі ретінде сатып алды. Жаңа иелері Диснейдің «Нью-Амстердам» театрына ұқсас ынталандыруды пайдаланып, Нью-Йорк штатының үкіметінен төмен пайыздық несие алуға тырысты. Тасталған «Билтмордың» төбесінде тесіктер болды, олар арқылы жаңбыр ағып, вандализмге ұшырады. LPC төрағасы Дженнифер Рааб театрды «қамқорсыздықпен қиратудың» мысалы ретінде атады. «Голландиялықтар» мен Лейн театрдың болашақ қолданылуын анықтау үшін театр сахнасы одақтарымен де келіссөздер жүргізді. 1996 жылдың басында театр иелері бұл талқылаулар сәтті болмайтынын және «Билтмордың» театр емес мақсаттарға айналдырылуы мүмкін екенін мәлімдеді. Бір кезде Лейн театрды Бродвей театры ретінде қалпына келтіру мүмкін емес деген қорытындыға келгеннен кейін, оны деликатестің иесіне жалға беруді қарастырды. 1996 жылдың наурыз айында «Недерландерлер» мен Лейн театрды әзірлеуші Джозеф Мойнианға 14,4 миллион долларға сату туралы келісімшартқа қол қойды. Мойниан «Недерландерлерге» тиесілі болған «Екінші авенюдегі» бес үйді де сатып алды. LPC Мойнианның «Билтморға» қатысты жоспарын қабылдамады. Мойниан сол жылы «Недерландерлерді» Нью-Йорк жоғарғы сотында сотқа берді, «Недерландерлер» келісімшартты жөнсіз бұзды деп айыптады. Желтоқсан айында сот Лейн мен «Недерландерлердің» пайдасына шешім шығарды. «Недерландерлер» мен Лейн «Билтморды» қалпына келтіруді және «Екінші авенюдегі» учаскені пәтерлер кешені ретінде салуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді.

The Nederlander Organization negotiated to lease the theater in 1980, ultimately taking it for five years. and a revival of The American Clock. In 1981, the theater hosted To Grandmother's House We Go with Eva Le Gallienne, as well as A Talent for Murder with Colbert and Jean Pierre Aumont. The long running thriller Deathtrap transferred to the Biltmore in 1982, and the mystery play Whodunnit and the musical Doonesbury were staged in 1983. Barbara Rush appeared in the solo A Woman of Independent Means in 1984, but that production closed after only 13 performances. with discussions continuing over the next several years. When the first theaters were designated as landmarks in mid 1985, Cogan placed the Biltmore for sale and considered demolishing it. Cogan had paid $250,000 to maintain the theater during the dark 1984–1985 season, a significant financial burden for him since the Biltmore was his only Broadway theater. Cogan quickly secured a buyer who wanted to use the valuable air rights above the theater. The Biltmore hosted Boys of Winter with Matt Dillon at the end of the year, limiting the audience to 499 seats because a 500 seat house would require negotiations with Broadway theatrical unions. The theater's last productions of the 20th century were the Black vaudeville Honky Tonk, in 1986, and the revue Stardust, featuring Mitchell Parish's songs in early 1987. Honky Tonk and Stardust also limited their audiences to 499 seats. The LPC designated the Biltmore's interior as a landmark on November 10, 1987, but the exterior did not receive landmark status. On December 11, 1987, a month after the theater was designated as a landmark, the theater's interior caught fire, which the New York City Fire Department quickly determined to be an arson. Trespassers had entered the empty theater several times, and the New York City Police Department found hypodermic needles on the floor. The stage and thirty seats were damaged. While someone identifying themselves as the theater's building manager said they would restore the theater, the LPC was unable to contact Pfeiffer about the fire. Broadway theatrical unions had classified the Biltmore as "endangered" because it was consistently underused. Due to the theater's interior landmark status, it could not be modified without permission from the LPC. and the New York City Board of Estimate ratified the landmark designation that March. The Biltmore continued to deteriorate, and the LPC was unable to contact Pfeiffer about the issue; he remained the owner of record because Gluck had not fulfilled several terms of the sale. In August 1988, after two men walked through the smashed front doors to steal chandeliers, the New York City Department of Buildings (DOB) declared the theater to be unsafe. Jack Goldstein of nonprofit group Save the Theaters said: "It gives the appearance of being owned by somebody who is not interested in running it as anything except into the ground". The theater was placed for auction again in March 1989, but Pfeiffer did not agree to sell at the high bid of $5.25 million. Several developers and theatrical operators started negotiating with Pfeiffer for a potential purchase. The landmark designation required the Biltmore to operate as a legitimate Broadway house if it were renovated or if the air rights above it were used. Jay Cardwell and David Yakir went into contract to buy the theater for $4 million later that year. Cardwell estimated that a restoration would cost $5–8 million, at which point the theater had falling plaster, charred seats, and water damaged walls. Manufacturers and Traders Trust took ownership of the Biltmore after foreclosing on the mortgage. The Nederlander Organization and Stewart F. Lane acquired the Biltmore in July 1993 as part of an 42.67 m assemblage between 47th and 48th Streets. The new owners sought a low interest loan from the New York state government, following a similar incentive for Disney's New Amsterdam Theatre. The abandoned Biltmore had holes in the ceiling, through which rainfall leaked, and it suffered from vandalism. LPC chairwoman Jennifer Raab specifically cited the theater as an example of "demolition by neglect". The Nederlanders and Lane also held talks with theatrical stage unions to determine the theater's future use. By early 1996, the theater's owners indicated that these discussions were unsuccessful and that the Biltmore might instead be converted for non theatrical use. At one point, Lane considered leasing the theater to a delicatessen owner after concluding that restoration as a Broadway theater was infeasible. In March 1996, the Nederlanders and Lane entered a contract to sell the theater to developer Joseph Moinian for $14.4 million. Moinian also bought five tenements on Eighth Avenue that were owned solely by the Nederlanders. The LPC rejected Moinian's plan for the Biltmore. Moinian sued the Nederlanders in New York Supreme Court that year, alleging that the Nederlanders had inappropriately reneged on the contract. That December, the court ruled in Lane and the Nederlanders' favor. The Nederlanders and Lane indicated their intent to restore the theater while developing the Eighth Avenue site as an apartment complex.

Екінші Бродвей қайта жаңғыруы

Манхэттен театр клубы 1990-шы жылдары Нью-Йорк қаласының ең табысты коммерциялық емес театр компанияларының біріне айналды. Клуб 1990-шы жылдардың басынан бері Бродвейдегі орналасқан жерді іздеп жүрді, себебі Бродвей сахнасы олардың қойылымдарын Тони сыйлығына үміткер ететін еді. МТК-ның көркемдік директоры Линн Медоудың көп жылдық досы Полшек Партнершиптің Дункан Хазард бұл іздестіруге қатысты. Biltmore 47 Associates (Джек Паркер корпорациясы басқаратын консорциум) Сегізінші авеню мен 47-ші көшедегі жаңа пәтерлер үйін салуды жоспарлап, театрды жаңарту және оны қайтадан пайдалануға беруді көздеді. Мұның орнына, құрылыс компаниясы пәтерлер үйінің қабаттық коэффициентін 20 пайызға арттыруға келісім жасады. Осыған байланысты Biltmore 47 компаниясы ғимараттың биіктігін 61 қабаттан 55 қабатқа дейін төмендетуге келісті. МТК клубтарына орын жасау үшін Хазард жер астындағы қабатты қазуды ұсынды. Polshek Partnership Architects бастапқы театрдың қалған бөліктерін қалпына келтірді, ал EverGreene Architectural Arts гипсті әрлендіруді жаңартты және жоғалған элементтерін қайта жасады. Билтмор 6 қарашада «Көктемгі сағат» қойылымымен қайта ашылды. Билтмор Нью-Йорк ескерткіштерін сақтау қорының Люси Г. Мозес сақтау сыйлығымен, сондай-ақ Нью-Йорк қалалық өнер қоғамы мен «New York Construction» журналының марапатымен марапатталды. 2004 жылы театр Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. MTC-нің Билтмордағы алғашқы маусымы қиындықтарға толы болды, оның ішінде Терренс МакНаллидің «Бағыштау» пьесасының орнына «Көктемгі сағат» қойылымын қою туралы дау болды. Сонымен қатар, «Көктемгі сағат» және келесі қойылым «Суға батып бара жатқан қарға» көрермендер тарапынан жағымсыз қабылданып, сынға ұшырады. Керісінше, MTC-нің Билтмордағы екінші маусымы («Жаужүрек», «Бруклин баласы» және «Түннен кейін және музыка») табысты болды. Әрбір келесі маусымда MTC Билтморда үш пьеса қойды. Театр 2008 жылдың 4 қыркүйегінде өткен салтанатты шарада қайта аталды, ал келесі айда MTC ресми түрде Фридманды сатып алды. MTC Фридман театрындағы бір маусымда үш пьеса қою дәстүрін жалғастырды. COVID-19 пандемиясының салдарынан театр 2020 жылдың 12 наурызында жабылды. 2021 жылдың 14 қыркүйегінде Рубен Сантьяго Хадсонның «Лаккаванна блюзі» пьесасының алдын ала көрсетілімімен қайта ашылды. Театр 2021 жылы қайта жөнделді.

The Manhattan Theatre Club had become one of New York City's most successful nonprofit theatrical companies in the 1990s. The club had been seeking a Broadway venue since the early 1990s, as a Broadway home would make their productions eligible for the Tony Awards. Duncan Hazard of Polshek Partnership, a longtime friend of MTC artistic director Lynne Meadow, was involved in the search. Biltmore 47 Associates (a consortium headed by the Jack Parker Corporation), which was planning a neighboring apartment building at Eighth Avenue and 47th Street, had planned to renovate the theater and restore it to legitimate use. In exchange, the development team could increase their apartment building's floor area ratio by 20 percent. upon which Biltmore 47 agreed to reduce the size of its building from 61 to 55 stories. To make space for MTC's club facilities, Hazard suggested excavating a basement. Polshek Partnership Architects restored surviving sections of the original theater and EverGreene Architectural Arts restored plasterwork and reconstructed missing parts. and the Biltmore reopened on November 6 with The Violet Hour. The Biltmore received the New York Landmarks Conservancy's Lucy G. Moses Preservation Award, as well as accolades from the Municipal Art Society of New York and the magazine New York Construction. The theater was also added to the National Register of Historic Places in 2004. MTC's first season at the Biltmore was marked with difficulties, including a controversy when Terrence McNally's Dedication was swapped out with The Violet Hour as the inaugural production. In addition, The Violet Hour and the next production, Drowning Crow, both opened to negative reception. By contrast, MTC's second season at the Biltmore (which included Reckless, Brooklyn Boy, and After the Night and the Music) was more successful. During each subsequent season, MTC hosted three plays at the Biltmore. The theater was renamed at a dedication ceremony held on September 4, 2008, and MTC officially acquired the Friedman the next month. MTC continued its tradition of scheduling three plays a season at the Friedman. The theater closed on March 12, 2020, due to the COVID 19 pandemic. It reopened on September 14, 2021, with previews of Ruben Santiago Hudson's Lackawanna Blues. The theater was again renovated in 2021.