Кіріспе

Аргали қойларының кіші түрлері

Марко Поло қойы (Ovis ammon polii) – аргали қойларының кіші түрі, Марко Полоның құрметіне аталған. Олардың қоныс ету орындары – Орталық Азияның таулы аймақтары. Марко Поло қойларын көбінесе ірі денесі мен спираль тәрізді мүйіздерінен ажыратуға болады. Олардың сақталу статусы – "қатерге жақын" деп белгіленген, олардың санын қорғау және аң аулаудан сақтау үшін шаралар қабылдануда. Сонымен қатар, оларды үй қойларымен будандастыру шаруашылыққа пайдалы болуы мүмкін деген ұсыныстар да бар.

Атау беру

Жалпы түрдің биномиалды атауы Ovis ammon, оны 1758 жылы швед натуралисті Карл Линней сипаттаған. Марко Полоның Ovis ammon polii қосымша түрін алғаш рет 1841 жылы зоолог Эдвард Блайт ғылыми тұрғыдан сипаттаған, немесе "Памир Аргали" деп атайды. Қойлар 13 ғасырдың саяхатшысы Марко Полоның есімімен аталады, себебі олар "Марко Полоның саяхаттары" кітабында сипатталған. 1914 жылғы Ауғанстанның тарихи және саяси анықтамалығы: Бадахшан провинциясында, Ауғанстанда бұл қойлар жергілікті тұрғындар арасында нахжипар деп белгілі. Пәкістан мен Қытай арасындағы биік Хунджераб жотасы маңындағы Хунзерав аймағының тума халқының тілі – вахи тілінде оларды "ра ма пой" деп атайды.

Сипаттамалары

Қойдың ерекше белгісі – ұзын, спираль тәрізді мүйіздері. Олардың ұзындығы 150 сантиметрге дейін жетеді. Бұл қойлардың мүйіздері барлық қойлардың арасында ең ұзыны болып табылады. O. a. polii түрінің мүйіздері спираль бойынша иіліп, ұштары бастан түзу сызықпен шалқалайды, бірақ олар сирек сындырады. Бұл мүйіздер көптен бері трофей аңшыларының назарына ілігеді. Мүйіздің қалыңдығы алғашқы екі жылда ең көп өседі. Сонымен қатар, артқы бөлігінде ақ дақ бар, ол O. a. polii түрінен басқа көптеген түрлерде айқын байқалмайды және маусымдық өзгерістерге ұшырамайды. Еркек қойлардың құлшынының биіктігі шамамен 90-120 сантиметрге, ал дишалардың – 75-90 сантиметрге жетеді. Қойлар желтоқсан айында көбейеді, көбінесе бір-бірден туады, егіздер сирек кездеседі. Мүйіздер әр жылдары сақиналанып өседі, осы сақиналардың саны арқылы еркек қойлардың жасын анықтауға болады. Аналықтардың мүйізі болмағандықтан, олардың жасын анықтау қиын. Қойлардың қандай ауруларға шалдығуын көрсететін деректер жинақталмаған, бірақ оларға ұқсас қой түрлерінде зерттеулер жүргізілген, нәтижелері ұқсас болуы мүмкін. Марко Поло қойлары адамдарға жақын тұрмайтындықтан, үй қойларына тән ауруларға шалдығу ықтималдығы төмен. Алайда, аймақтағы қойшылардың малдарына ветеринариялық көмек алу мүмкіндігі шектеулі, сондықтан олардың малдарынан жабайы қойларға аурулар жұғуы мүмкін.

Тіршілік ету ортасы

Марко Поло қойларының көпшілігі Ауғанстан, Пәкістан, Қырғызстан, Тәжікстан және Қытай шекараларына жақын Памир таулары аймағында қоныстанады. Олардың биіктігі теңіз деңгейінен басталады. Олар Килик Минтака шекарасы мен Хунджераб ұлттық паркінің солтүстік-батыс бөлігін мекендейді. Сібірлік сайыс сияқты жануарлармен ортақ мекенжай бөліседі. Жазда Марко Поло қойлары су жағалаулары мен өсімдіктерге жақын болуды қалайды, ал қыста олар көбінесе жұмсақ, оңтүстікке қарайтын тау беткейлерін таңдайды. Жердің тіктеп тұруы және жылдық орташа температура олардың таралуына әсер ететін екі маңызды фактор болып табылады.

Мінез-құлық

Марко Поло қойлары Ovis туысының басқа өкілдерімен мінез-құлқы жақын. Олар көбінесе бірнеше ондаған қойдан тұратын шағын топтарда тіршілік етеді. Қалың маусымы басталганда, қошқарлар өз топтарында үстемдік үшін күресе бастайды; үстем қошқарлар ешқандай бәсекелестіксіз өз екектерін таңдайды. Тек ересек қошқарлар (6 жастан асқандар) ғана үстемдік үшін күреседі. Жастар кейде ересек еркектерді қорқытуға тырысады, бірақ оларға шабуыл жасамайды. Еркектер күрес кезінде көбінесе өксіп, мүйіздерін сыныдырып, немесе мұрындарын жарақатайды. Ол кейіннен ол аң аулаған аңғарды Ауған патшалығының аң аулау орны ретінде Марко Поло қойларының қорғалатын мекені деп жариялады, және 1968 жылға дейін американдық туристерге қорықта аң аулауға рұқсат берілмеді. Жақында жасалған зерттеуге сәйкес, бір рұқсаттың құны 40 000 долларға жетеді. 1976 жылы Хундзаравта қойлардың саны шамамен 300 деп есептелді. Олардың тығыздығы бір шаршы километрде екінен аз жануарды құрайды деп тіркелген. 2024 жылы америкалық ер адам Марко Поло қойларының дене мүшелерін заңсыз импорттағанын мойындады, оларды Техас штатындағы жеке аң аулау қорықтарына сатуды жоспарлаған.

Хунджераб ұлттық паркі

Хунджераб ұлттық паркі негізінен аймақта мекендейтін Марко Поло қойларын (сондай-ақ қарлы барыс пен бхаралды) қорғау мақсатында құрылды. Парктің шекарасын 1974 жылы Шаллер қысқа далалық зерттеуден кейін картаға түсірді. Парк 1975 жылғы 29 сәуірде Пакистанның премьер-министрі Зұлфиқар Әли Бхутто тарапынан ресми түрде құрылды, ол «Бұл әлемге танымал парк болуы керек» деді. 2-санаттағы ұлттық парк ретінде тіркелгеніне қарамастан, ауыл шаруашылығы және аң ауруды қоса алғанда, адам қызметіне тыйым салынды, бірақ парк нашар басқарылды, нәтижесінде Марко Поло қойларын заңсыз аулау тоқтамады. Осы себепті, Халықаралық табиғатты қорғау одағы 1988 жылы норвегиялық биолог Пер Веггеге парктің жабайы жануарларын зерттеуді тапсырды. Вегге заңсыз жайылымда жүрген үй қойлары мен жабайы Марко Поло қойлары арасында бәсекелестікке ешқандай дәлел таба алмады, сондай-ақ заңсыз аң аулаудың көп бөлігін жергілікті Вахи тұрғындары емес, Пәкістанның әскери және азаматтық қызметкерлері жасағанын анықтады. Жануарларды браконьерлерден қорғау үшін WWF Khunjerab Village ұйымын құрды, ол аймақта тұратын адамдарға браконьерлік немесе сирек кездесетін жануарларды байқаған жағдайда хабарлауға сенеді.

Памир бейбітшілік паркі

2008 жылы Джордж Шалер Марко Поло қойларын қорғау науқанын бастады. Шаллер және басқалар 1987 жылы осы мәселені шешу үшін халықаралық қорық құруды ұсынған, бірақ саяси қиындықтарға байланысты бұл жоба тоқтап қалды. Оның мақсаты – Қытай, Пәкістан, Ауғанстан және Тәжікстан елдерінің шекарасында орналасқан, қойларды қорғауға арналған ұлттық саябақ құру еді. Шаллер ұсынған қорықты "Памир халықаралық бейбітшілік паркі" деп атады. Марко Поло қойларын еттік қасиеттерін жақсарту үшін үй қойларымен будандастыруға болады, нәтижесінде ірі және майсыз ет алуға мүмкіндік туады. Сонымен қатар, Марко Поло қойының еті үй қойының етінен өзгеше дәмімен ерекшеленеді делінеді, сондықтан АҚШ Ұлттық зерттеулер кеңесінің Технологиялық инновациялар жөніндегі консультативтік комитеті будандастырылған еттің тұтынушыларға ұнайтынын атап өтті. Дегенмен, Марко Поло қойларын тек ет үшін ғана емес, сонымен қатар мүйіздері, терісі және жүні үшін де өсіруге болады, олардың барлығы да құнды саналады.