Соғыстан кейінгі Австралия және Жаңа Зеландияға көші-қон жоспары

Кіріспе

Иммиграциялық жоспар

Он фунттық поптар – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Австралия мен Жаңа Зеландияға көшіп келген британдық азаматтар еді. Австралия үкіметі 1945 жылы көмектесумен көші-қон бағдарламасын, ал Жаңа Зеландия үкіметі 1947 жылы осыған ұқсас бағдарламаны бастады. Австралия үкіметі арнайы кемелер мен ұшақтармен Австралияға баруға көмектесті. Көшіп келгендер Австралияға көшу рәсімдері үшін 10 фунт стерлинг төлегендіктен, оларды «Он фунттық поптар» деп атады.

Көші-қонға көмек көрсету схемасы

Көші-қонға көмек көрсету схемасы 1945 жылы Чифли үкіметі және оның бірінші иммиграция министрі Артур Калуэлл «Халықты көбейту немесе қырыну» саясатының аясында құрылды. Схеманың мақсаты – Австралия халқының санын айтарлықтай арттыру және елдің қарқынды дамып келе жатқан өнеркәсіптері үшін жұмыс күшін қамтамасыз ету еді. Австралияға саяхат құнына үкімет субсидия бергендігінің орнына, жұмысқа орналасу мүмкіндіктерін, қолжетімді тұрғын үйді және жалпы оптимистік өмір салтын ұсынып, міндеттенді. Бірақ келгеннен кейін мигранттар қарапайым көшіп келушілерге арналған жатақханаларға орналастырылды және күтілген жұмыс орындары әрқашан қолжетімді болмады. Ересек мигранттар саяхат ақысы үшін бар болғаны он фунт стерлинг төледі. 1957 жылы «Британдықты шақыру» атты науқаннан кейін көбірек мигранттар саяхаттауға ынталандырылды. Схема 1969 жылы өркендеп, 80 000-нан астам мигрант осы мүмкіндікті пайдаланды. 1973 жылы көмекпен өту құны 75 фунтқа дейін өсті (1973 жылғы 75,0 фунттың қазіргі шамамен <есептелген сомаға> теңдестігі). «Он фунттық Пом» термині жиі қолданылса да, схема Ұлыбританиядан келген мигранттармен ғана шектелмеді. 1949 жылы Ирландия Республикасы құрылғанға дейін Ирландия еркін мемлекетінің немесе Ирландияның оңтүстік округтерінде туған адамдар да британдық азаматтар ретінде қарастырылды. Шындығында, британдық азаматтардың көпшілігі осы талаптарға сай келіп, бұл тек Британ аралдарының ғана емес, сонымен қатар Мальта және Кипр сияқты британдық колонияларының тұрғындарына да қатысты. Австралия басқа елдерден, атап айтқанда Нидерландыдан (1951), Италиядан (1951), Грекиядан (1952), Батыс Германиядан (1952) және Түркиядан (1967) келген таңдалған мигранттарға көмек көрсету бағдарламаларын да жүзеге асырды. Көмекпен келген мигранттар Австралияға келгеннен кейін кемінде екі жыл тұруға немесе көмекпен өту құнын қайтаруға міндетті болды. Егер олар Ұлыбританияға қайтуды шешсе, сапар құны кемінде 120 фунтты құрады (1945 жылғы 120,0 фунттың қазіргі шамамен <есептелген сомаға> теңдестігі), сол кезде бұл үлкен сома болатын және көптеген адам төлей алмайтын. Дегенмен, басқа соғыстан кейінгі келгендермен, мысалы, түріктермен салыстырғанда, салыстырмалы түрде аз британдық мигранттар Австралия азаматтығын алды. Осының салдарынан көптеген адамдар кейіннен, әдетте Австралиядан кету арқылы, Австралияда тұру құқығын жоғалтты.

The Assisted Passage Migration Scheme was created in 1945 by the Chifley government and its first Minister for Immigration, Arthur Calwell, as part of the "Populate or Perish" policy. It was intended to substantially increase the population of Australia and to supply workers for the country's booming industries. In return for subsidising the cost of travelling to Australia, the Government promised employment prospects, affordable housing, and a generally more optimistic lifestyle. But upon arrival, migrants were placed in basic migration hostels and the expected job opportunities were not always readily available. Adult migrants were charged only ten pounds sterling for the fare In 1957 more migrants were encouraged to travel following a campaign called "Bring out a Briton". The scheme reached its peak in 1969, when more than 80,000 migrants took advantage of the scheme. In 1973 the cost to migrants of the assisted passage was increased to £75 (75.0 in 1973 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). While the term "Ten Pound Pom" is in common use, the scheme was not limited to migrants from the United Kingdom. People born in the Irish Free State or in the southern counties of Ireland before the establishment of the Republic of Ireland in 1949 were also classified as British subjects. In fact most British subjects were eligible and, at the time, that included not only those from the British Isles but also residents of British colonies such as Malta and Cyprus. Australia also operated schemes to assist selected migrants from other countries, notably the Netherlands (1951), Italy (1951), Greece (1952), West Germany (1952) and Turkey (1967). Assisted migrants were generally required to remain in Australia for two years after arrival, or alternatively refund the cost of their assisted passage. If they chose to travel back to Britain, the cost of the journey was at least £120 (in 1945 pounds, 120.0 in 1945 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), a large sum in those days and one that most could not afford. However, relatively few British migrants—compared to other post war arrivals, such as Turks—took up Australian citizenship. Consequently, many may have lost their Australian residency status later on, usually through leaving Australia.

Жаңа Зеландияның схемасы

Жаңа Зеландия үкіметі 1947 жылғы шілдеде осындай иммиграциялық схеманы бастады. Алғашқы иммигранттар сол жылдың соңында келді. Бағдарламаны Берт Бокетттің басшылығымен Еңбек департаменті жүзеге асырды және 1950 жылы Нидерландыны да қамтуға кеңейтілді. Нидерланды иммиграциялық схемасы 1963 жылы аяқталды, нәтижесінде Жаңа Зеландияға 6000-нан астам иммигрант келді; ал Бокетт келесі жылы Нидерланды үкіметінен Оливье ван Нуорт медалін алды. Оның ата-анасы жылы климат өкпе инфекциясын емдеуге көмектеседі деп үміттенді. Тағы бір премьер-министр Тони Эбботт 1960 жылы осы схема бойынша көшіп келді, бірақ оның әкесі Екінші дүниежүзілік соғыстың басында «Blue Funnel Liner» лайнерімен келгеннен кейін Австралияда тұрған, ал анасы ол туған кезде Ұлыбританияда тұратын австралиялық эмигрант болған. Англияның жылдам боулдерлері Гарольд Ларвуд (1950 жылы) және Франк Тайсон (1960 жылы) да крикеттен кеткеннен кейін осы схемадан пайдаланды. Мэн аралында туған Би Джиз (Гибб ағайындылары) өмірінің алғашқы жылдарын Англияның Манчестер қаласындағы Хорлтон-кум-Хардиде өткізді, содан кейін 1950 жылдардың соңында Квинсленд штатындағы Редклифке көшіп, музыкалық мансаптарын бастады. Easybeats тобының бес негізгі мүшесі жеке-жеке көшіп келді және Сиднейге келгеннен кейін топ құрды. Жетекші әнші Стиви Райт Англияның Лидс қаласынан көшіп келді. Гарри Ванда Гаагадан (Нидерланды), ал Джордж Янг Глазгодан (Шотландия) көшіп келді, олар егіз гитараларға және кейіннен Easybeats тобын "Friday on My Mind" әнімен әлемге танытқан авторлар тобына айналды. Джорджтың кіші ағалары Малкольм Янг пен Ангус Янг, тағы бір шотландық иммигрант Бон Скоттпен бірге AC/DC тобының егіз гитараларын құрды. Осы схема бойынша Австралияға көшіп келген музыкалық өнерпаздардың қатарында Джон Фарнхам, Джимми Барнс, Джон Пол Янг, Men at Work тобынан Колин Хей, Джон Инглиш және Чита болды, ал Кайли Миноуг – екі «Он фунттық Помның» қызы; оның анасы Гиббстер мен Ред Саймонспен бір кемеде болған. 1950 жылы кәсіпкер Алан Бонд ата-анасымен бірге Австралияға көшіп келді. 1978 жылы ол «Жылдың австралиялық азаматы» атағын алды. Регби лигасының ойыншысы және актері Иан Робертс 1967 жылы отбасымен бірге Сиднейге көшіп келді. Робертстің сөзіне сүйенсек, ол «ағылшын отбасында өсті және Австралия үйдің алдында болды». 1994 жылғы «Bad Boy Bubby» фильміндегі рөлімен танымал актер Николас Хоуп 1958 жылғы Рождество күні Манчестерде дүниеге келді және көп ұзамай Whyalla қаласына көшіп кетті.

The Government of New Zealand initiated a similar immigration scheme in July 1947. The first immigrants arrived on the later that year. The scheme was administered by the Department of Labour under the guidance of Bert Bockett, and was expanded to include the Netherlands in 1950. The Dutch immigration scheme finished in 1963, with just over 6,000 immigrants to New Zealand; with Bockett receiving the Olivier van Noort medallion from the Dutch government in the following year. Her parents hoped the warmer climate would help cure her lung infection. Another prime minister, Tony Abbott, migrated in 1960 under the scheme, although his father had already lived in Australia after arriving at the beginning of the Second World War on a Blue Funnel Liner and his mother was an Australian expatriate living in Britain at the time of his birth. England fast bowlers Harold Larwood (in 1950) and Frank Tyson (in 1960) also took advantage of the scheme when they retired from cricket. The Bee Gees (Gibb brothers), born on the Isle of Man, spent their first few years in Chorlton cum Hardy, Manchester, England, then moved in the late 1950s to Redcliffe in Queensland, where they began their musical careers. The five original members of the Easybeats migrated independently and formed their band after arriving in Sydney. Lead singer Stevie Wright migrated from Leeds, England. Harry Vanda migrated from the Hague, Netherlands, and George Young migrated from Glasgow, Scotland, to become the twin guitars and later the songwriting team that took the Easybeats to the world with "Friday on My Mind". George's younger brothers, Malcolm Young and Angus Young, formed the twin guitars of AC/DC with another immigratory Scotsman, Bon Scott. Other musical artists to have migrated to Australia under the scheme include John Farnham, Jimmy Barnes. John Paul Young, Colin Hay of Men at Work, Jon English and Cheetah, while Kylie Minogue is the daughter of two Ten Pound Poms; her mother was on the same boat as the Gibbs and Red Symons. Businessman Alan Bond moved to Australia with his parents in 1950. He was named "Australian of the Year" in 1978. Rugby league player and actor Ian Roberts moved to Sydney with his family in 1967. According to Roberts, he "was brought up in an English household and Australia existed outside the front door". Actor Nicholas Hope, best known for his role in the 1994 film Bad Boy Bubby, was born in Manchester on Christmas Day 1958 and migrated to Whyalla shortly after.