Кіріспе

Роберт Голдсбороның кітабы

"Е-минордағы кісі өлтіру" - Роберт Голдсбороның 1986 жылы жазған Неро Вулф романы. Оқиға Нью-Йорк қаласында, негізінен Нью-Йорк округінде, көбінесе Манхэттен деп аталатын жерде өтеді. Голдсбороның алғашқы Вулф романы Рекс Стоуттың 40 жылдық Неро Вулф әңгімелерінің (роман және қысқа повестьтер) тізбегін жалғастырады. Голдсборо Стоуттың негізгі қағидаларын өте жақын ұстанды және осы еңбегі үшін "Нэро" сыйлығын "Вулф Отарынан" алды. Кейіпкерлерді сомдау көбінесе сәтті болады, себебі Голдсбороның кейіпкерлері негізінен Рекс Стоуттың идеяларымен қалыптасқан.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Стоут жазған соңғы Вулф кітабы, «Отбасылық іс», Вулф командасының бірінің ар-ұятсыздықпен және өзіне-өзі қол жұмсауымен аяқталады. Жаңа кітаптың басында Вольф біраз уақыттан бері дерлік зейнеткерлікте болады, бірақ инспектор Крамердің жақсы сөзі оларға лицензияланған жеке тергеушілер мәртебесін сақтап қалуға мүмкіндік берді, болғасын да іс-қимылсыз. Стоуттың Вулф туралы бірнеше романы Вулфтың черногориялық екенін және бір кезде отанының басқыншыларына қарсы, қазіргі кезде террористік әрекеттер деп аталатын іске қатысқанын нақты көрсетті (20 ғасырдың басында бұл Австро-Венгрия империясы болған еді). Бүгінгі күні Манхэттендегі денесі ауыр, агорафобиялық, қылмысты шешетін генийді көру қиын болғасын, ол бір кезде Черногория мен айналасындағы аймақта әрекетке бел буған адам болған. Сол дәуірдегі бірнеше серіктері де тірі қалды: Нью-Йорк симфониялық оркестрінің қазіргі дирижері Милан Стеванс (аты Милос Стефановичтен ағылшын тіліне ауысқан) және Миланның көп жылдар бойы ажырасып кеткен әйелі Александра Аджари, қазір Лондонда тұрады. Стивэнс өзінің шөбересі Мария Радовичтің ата-анасы қайтыс болғаннан кейін оның қамқоршысы болды. Шөбересі Вулфқа бір мәселені шешуге көмектесуін сұрайды. Оның әкесі қауіпті хаттар алып жатыр. Ол оларды тастап кеткен, бірақ ол оларды қайтарып алып, Вулфке әкелді. Вольф жартылай зейнеткер болғандықтан, ол Арчиге өзінің әкесі Вольф пен басқа да серіктерін көрсететін ескі суретті береді. Марияның әкесі Вулфтың өмірін елу жыл бұрын Цетиньедегі атыста сақтап қалғанмен, Вулф, Милос және Александра арасында махаббат үшбұрышы да пайда болды. Сондықтан Марияның көмек сұрауына тура келеді. Арчи суретті таңертеңгі поштаның үстіне салады және оны тапқанда Вулфтың реакциясына қуанады. Вольф Марияны көріп, көмектесуге тырысады, бірақ оның әкесінің ынтымақтастығысыз не істей алатынына күмәнданады. Сонымен қатар, Марияның өзі де күдік тудырады, өйткені ол хаттарды жіберген деп күдіктенетін адамды жасырып отырғаны анық. Көп ұзамай оның әкесі мен Марияға үйленгісі келетін оркестрдің жас скрипкашысы Джеральд (Джерри) Милнердің арасында жанжал туады. Вольф Марияны Милостың Цетиньедегі іс-әрекеті үшін, кейінгі жылдары туған ашу-ызаға қарамастан, символдық клиент ретінде қабылдауға міндетті деп санайды. Вольф көптен бері баспасөз досы / серіктесі Лон Коэнді «Нью-Йорк Газетінен» кешкі асқа шақырады (әдеттегідей Фриц Бреннер дайындаған) және Коэннің сүйікті брендиін ұсынады. Лоннан Вольф Нью-Йорк симфониясының соңғы жылдары көптеген қиындықтарға тап болғанын біледі. Газеттің музыка сыншысы мен басқалардың ойынша, оркестр алдыңғы екі музыкалық директордың басшылығымен әлсіреп қалған. Милан оркестрдің табысын қайта жандандыру үшін шақырылды, бірақ соңғы нәтижесі ойыншылармен және жоғары басқарудың басқа мүшелерімен жанжалға ұласты. Көп ұзамай Милан өлтіріледі, ал Джерри Милнер басты күдікті болады. Осы сәттен кейін сюжет симфониялық оркестрдегі кейіпкерлерді зерттейді, оның төрағасы (Вульфтің сүйікті сырасын шығаратын компанияның иесі), Стивенспен қақтығысқа түскен басқа музыканттар және оркестрмен байланысты басқа адамдар.