Кіріспе
Ерте араб жазуы Хиджази жазуы (خَطّ ٱَلحِجَازِيّ) – Хеджаз (Араб түбегінің солтүстік-батысы) аймағында дамыған бірнеше ерте араб жазуларының ұжымдық атауы. Бұл жазу түрі исламның пайда болу кезінде-ақ қолданыста болған. Хиджази жазуының көркем жазылу түрі Майл жазуы (مائل) деп аталады; олар Құранның ең ерте қолжазбаларында кездеседі. Екі термин де көбінесе бір-бірін алмастырып қолданылады. Хиджази, Mashq және Куфи жазуларымен бірге ең ерте жазулардың бірі болды. Алдыңғы жазуларға көне Солтүстік Араб және Оңтүстік Араб жазулары кірді. Бұл жазу, басқа араб жазуларымен салыстырғанда, ерекше бұрышты және оңға қарай еңкейтін сипатқа ие. Жазуда әлі де дауысты дыбыстарды көрсету үшін нүктелер мен диакритикалық белгілер жоқ, бірақ әріп формаларының үстіне сызықшаларды аралап қолдану арқылы дауыссыз дыбыстарды ажыратады.
Hijazi script (خَطّ ٱَلحِجَازِيّ) is the collective name for several early Arabic scripts that developed in the Hejaz (the northwest of the Arabian Peninsula), a region that includes the cities of Mecca and Medina. This type of script was already in use at the time of the emergence of Islam. A calligraphic Hijazi script is called a Ma'il script (مائل); these are found in a number of the earliest Qur'anic manuscripts. The two terms are often used interchangeably. Hijazi was one of the earliest scripts, along with Mashq and Kufic. Earlier scripts included Ancient North Arabian and the South Arabian script. The script is notably angular in comparison with other Arabic scripts and tends to slope to the right. The script does not yet contain any dots or diacritical marks to indicate vowel sounds: but does differentiate consonants by the intermittent use of dashes above the graphic letter forms.
Тарихилығы
Ежелгі қолжазбалар екі негізгі түрге бөлінеді: хиджази және куфи. Куфи стилінің де өзіне тән бөлімшелері бар. Хиджази термині 19 ғасырда Мишель Амари тарапынан қолданылды, ол 10 ғасырлық қолжазбадан "Меккелік жазу" және "Мединалық жазу" арасын ажыратқан болатын. Бүгінде мұндай географиялық ерекшелікті растайтын ешқандай элемент жоқ, сондай-ақ олардың географиялық тегінің анықтығы да күмәнді. 1980 жылдан бері Франсуа Дерош куфи жазуын «көне Аббасид жазуы» деген анықтамамен басымдыққа ие деп атады. Эстель Уилан хиджази жазуы тұжырымын сынға алды, ол бұл анықтаманы бір әріптің (алиф) пішініне және көне түсіндірмелерге негізделген «ғылыми артефакт» деп санайды.