Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Детройт пен Толедо жағалау желісі темір жолы – Солтүстік-батыс Огайо және оңтүстік-шығыс Мичиган штаттарында қызмет еткен тарихи темір жол. Pleasant Bay Railway компаниясы 1898 жылғы наурыз айында Мичиган штатында тіркелді және 1899 жылғы наурыз айында 1898 жылғы қаңтарда тіркелген Огайо компаниясы – Толедо және Оттава Бич темір жолын сатып алды. Соның нәтижесінде пайда болған компания бір айдан кейін Детройт пен Толедо жағалау желісі темір жолы деп аталып, Детройт, Мичиган және Толедо, Огайо қалаларын байланыстыратын, бірнеше ірі өнеркәсіп орындарына қызмет көрсететін көп жолды магистральды желіні пайдаланды. Екі қала арасындағы негізгі желі 1903 жылы ашылды. Grand Trunk Western Railway (GTW) және Толедо, Сент-Луис және Батыс темір жолы ("Кловер Лиф") 1902–1923 жылдар аралығында бұл темір жолға бірлесіп иелік етті. TStL&W-нің меншігі 1923 жылы оның ізбасары – Нью-Йорк, Чикаго және Сент-Луис темір жолына ("Никельді табақ жолы") берілді, ал 1964 жылы Норфолк және Батыс темір жолына (N&W) өтті. GTW 1981 жылы N&W-нің DTS-дегі үлесін сатып алды. Осы кезде DTS таратылып, GTW құрамына енгізілді. Бүгінде бұрынғы магистральдың бір рельсті бөлігі, шектеулі екі рельсті және өткізу жолдарымен CN/GTW Shore Line Subdivision ретінде жалғасуда.
The Detroit and Toledo Shore Line Railroad is a historic railroad that operated in northwestern Ohio and southeastern Michigan. The Pleasant Bay Railway was incorporated in Michigan in March 1898 and purchased the Toledo and Ottawa Beach Railway, an Ohio company incorporated in January 1898, in March 1899. The resulting company was renamed the Detroit and Toledo Shore Line Railroad one month later. It operated a multi track mainline connecting Detroit, Michigan and Toledo, Ohio, serving several large industries. The main line between the two cities opened in 1903. The Grand Trunk Western Railway (GTW) and the Toledo, St. Louis and Western Railroad (the "Clover Leaf") co owned the railroad from 1902 1923. The TStL&W ownership was transferred to its successor the New York, Chicago and St. Louis Railroad (the "Nickel Plate Road") in 1923 and then to the Norfolk and Western Railway (N&W) in 1964. The GTW purchased the N&W's interest in the DTS in 1981. At that time the DTS was dissolved and merged into the GTW. Today, a mostly single track section with limited double track and passing sidings of the former mainline continues as the CN/GTW Shore Line Subdivision.
Тарих
D&TSL Толедо, Огайо және Детройт, Мичиган арасындағы 46,98 миль (76 км) желісін, «Мотор қаласын» Толедоның теміржол қақпасымен байланыстыратын көпір бағытын пайдаланды. 1960-шы жылдардағы «Penn Central Transportation» және «Norfolk and Western Railway» теміржолдарының бірігуіне дейін бұл екі қала арасындағы байланыс, аймақтағы тәуелсіз теміржолдар үшін, әсіресе «GTW» және «Nickel Plate» үшін маңызды болды. 1960 жылы ол 243 миллион таза тонна-миль көлемінде жүк тасымалынан түскен кіріс тіркелді. D&TSL бастапқыда Огайодағы «Toledo & Ottawa Beach Railway» және Мичигандағы «Pleasant Bay Railway» ретінде құрылған. 1899 жылдың наурыз айында екі компания барлық мүлкін Мичиган заңына сәйкес құрылған «Detroit & Toledo Shore Line» деген жаңа компанияға берді. Мақсаты – «Lake Shore Electric» (Толедо) және Мичиган қалааралық желілері арасындағы жоғары жылдамдықты қалааралық байланыс құру болатын. Жолды сатып алғаннан кейін, олар жолдың деңгейін тегістеу және Толедоның солтүстігінде Оттава өзені арқылы көпір салу жұмыстарын бастады. 1901 жылдың сәуірінен желтоқсан айына дейін жол Толедодан Трентонға дейін салынды, Монродан Трентонға дейін троллейбус желісі орнатылды. Электрлік вагондар Роквудқа дейін бірнеше рет сынақтан өтті. Желісі толыққан жоқ, бірақ оның демеушілері қаржылық қиындыққа тап болды. «Shore Line» банкротқа түсіп, 1902 жылдың жазында банкрот оны электр жолы ретінде пайдалы емес деп сендірді және соттан Trenton Jct. (FN мұнарасы) маңындағы «Detroit, Toledo & Ironton» («Detroit Southern») теміржолына қосылыс құруға рұқсат беруді сұрады. Бұл 1902 жылдың қарашасында аяқталды және құрылыс жұмыстары қысқа уақытқа тоқтатылды. 1902 жылдың желтоқсанында «Grand Trunk Western» және «Toledo, St Louis & Western» («Clover Leaf» деп белгілі) берешек міндеттемелерді төлеу үшін облигациялар шығару арқылы «Shore Line» мүлкін бірлесіп сатып алу туралы келісімге келді. Сонымен қатар олар солтүстікке қарай Трентоннан Детройттың оңтүстігіндегі Руж өзеніндегі «Wabash» теміржолымен байланысқа дейін желіні кеңейту туралы келісімге келді. Жаңа иелері «Shore Line» желісін «Grand Trunk» магистральдық желісінің деңгейіне жеткізуді жоспарлады, бұл үшін қосымша жол жұмыстары қажет болды. Желі аяқталған кезде D&TSL-де мердігерден сатып алынған шағын локомотив және бұрын Нью-Йорк қаласының жоғары жатқан жерінде жүрген ескі манекенді ат құдырмалы танк локомотивінен басқа жабдық болмады. «Rogers» балласттық вагондарынан тұратын жұмыс жабдықтары болды, бірақ кабоздар немесе жүк тасымалына арналған жабдықтар жоқ еді. Монрода бір ғана станция салынды, бірақ жол бойында шашыраңқы телефондық будкалар орналасқан. Жоғары кернеулі сымдар алынып, электрлі вагондармен бірге «Monroe Traction Company» және «Toledo & Monroe Construction Company» компанияларына сатылды. Желі 1903 жылдың қыркүйегінде жүк тасымалы үшін ашылды, әр бас компания үш локомотив ұсынды. D&TSL Толедодағы «Clover Leaf» терминалын және Детройттегі «GTW» қондырғысын пайдаланды. Жолда өткізу жолдары, классификациялық алаңдары және локомотивтерді күту қондырғылары болмады. Толедодағы «Clover Leaf» алаңына жету үшін «Toledo Terminal» желісінің он екі милі (19 км) пайдаланылды. 1904 жылдың көктемінде олар алты кабоздармен бірге алты «Baldwin» құрамасының «Mogul» локомотивтерін сатып алды. Жолдың жағдайын жақсарту жұмыстары бірден басталды. 1906 жылы Толедо қаласының шегінен солтүстікке қарай жол аудиторының атымен аталған «Lang Yard» классификациялық алаңы, дөңгелек үй, айналым үстелі және машина жасау шеберханасы салынысты. Бір уақыттан кейін теміржолдың екінші басындағы тағы бір алаңда жұмыс басталды: «Dearoad Yard» Детройттегі Руж өзенінің оңтүстігінде орналасқан. Жылдар бойы қосымша жабдықтар сатып алынды және «Shore Line» маңызды және өнімді мүлікке айналды. Айырықша жағдай, бірақ қалааралық жол ретінде жоспарланған D&TSL ешқашан жолаушылар тасымалын жүргізбеді, тек жүк тасымалымен айналысты. 1922 жылы «Clover Leaf» Ван Сверингеннің «Nickel Plate» теміржолының бір бөлігіне айналды, бұл оның D&TSL-дегі 50% үлесін «NKP» туымен біріктірді. «GTW» желісімен үздіксіз қызмет 1921 жылы басталды, ал 1940-шы жылдардың басына дейін «Shore Line» локомотивтері мен бригадалары Дюранд пен Флинтке дейін жүріп тұрды. Сондай-ақ, олар 1971 жылға дейін Порт-Хурон қаласындағы «Tunnel Yard» арқылы жүріп тұрды.
The D&TSL operated 46.98 mile (76 km) of line between Toledo, Ohio, and Detroit, Michigan, a bridge route connecting the Motor City with the rail gateway of Toledo. Prior to the 1960s mergers resulting in Penn Central Transportation and the Norfolk and Western Railway, the link between these two cities was vitally important to the independent railroads in the area, particularly the GTW and the Nickel Plate. In 1960 it reported 243 million net ton miles of revenue freight. The D&TSL was originally incorporated as the Toledo & Ottawa Beach Railway in Ohio and the Pleasant Bay Railway in Michigan. In March 1899 the two companies conveyed all their property to a new company incorporated under the Michigan law as the Detroit & Toledo Shore Line. The intent was to construct the railroad as a high speed interurban connecting link between the Lake Shore Electric at Toledo and interurban lines in Michigan. Immediately following the purchase of the right of way, they began the actual grading of the road and construction of the Ottawa River bridge just north of Toledo. From April to December 1901 the road was built from Toledo to Trenton, with trolley wires in place from Monroe to Trenton. Electric cars were tested a few times as far north as Rockwood. The line was still incomplete when its promoters got into serious financial difficulty. The Shore Line went into receivership, and in the summer of 1902 the receiver became convinced that it would never be viable as an electric road and petitioned the court to allow him to construct a connection from the end of the track at Trenton Jct. (FN tower) to the nearby Detroit, Toledo & Ironton (Detroit Southern). This was completed in November 1902 and the construction work ceased for a short period. In December 1902 the Grand Trunk Western and the Toledo, St Louis & Western (known as the Clover Leaf) entered into an agreement to jointly purchase the Shore Line property by issuing bonds for the payment of outstanding obligations. At the same time they contracted to extend the line northward from Trenton to a connection with the Wabash at River Rouge, on the south side of Detroit. The new owners intended to bring the Shore Line up to the same general standards as the Grand Trunk main line, a task that would require considerable additional track work. When the line was completed, the D&TSL had no equipment except a small locomotive which had been purchased from the contractor and an old dummy saddle tank engine that had formerly run on the New York City elevated. There was some work equipment consisting of Rogers ballast cars but no cabooses or any freight equipment. Only one station had been constructed at Monroe but there were few telephone shanties scattered along the road. The overhead wire was removed and sold along with the electric motor cars to the Monroe Traction Company and the Toledo & Monroe Construction Company. The line was opened for freight traffic in September 1903, with each parent company furnishing three locomotives. The D&TSL used the Clover Leaf terminal in Toledo and the GTW facility in Detroit. There were no passing tracks, no classification yards and no locomotive servicing facilities. To reach the Clover Leaf yard in Toledo they used twelve miles (19 km) of the Toledo Terminal under a trackage rights agreement. In the spring of 1904 they bought six Baldwin compound Moguls along with six cabooses. Work began immediately to upgrade the right of way. In 1906 a classification yard named Lang Yard after the road's auditor was started just north of the Toledo city limits along with a roundhouse, turntable and machine shop. A short time later, work began on another yard at the other end of the railroad: Dearoad Yard was just south of the River Rouge at Detroit. Over the years additional equipment was purchased and many improvements were made as the Shore Line developed into a vital and prosperous property. Ironically, for a road conceived as an interurban, the D&TSL never handled any passenger traffic, being operated for freight service only. In 1922 the Clover Leaf became part of the Van Sweringen's Nickel Plate, bringing its 50% interest in the D&TSL under the NKP banner. Through service with the GTW was inaugurated in 1921, and until the early 1940s Shore Line power and crews operated through to Durand and Flint. They also operated through to Tunnel Yard in Port Huron until 1971.
Қозғаушы күш
Келесі бу машиналары дәуірінде Shore Line компаниясы Микадо, Консолидация және маневрлік локомотивтерден тұратын шағын паркпен жұмыс істеді. 1950 жылы сәуірде алғашқы дизельді локомотивтерін, EMD SW7 маневрлік локомотивтерін (116, 118) алды, содан кейін 1951 жылдың қаңтарында (41, 42) және қарашасында (43, 44) екі EMD GP7 локомотивін қосты. 1951 жылдың наурыз айында бір SW9 (119) да қосылды. 1952 жылдың сәуірінде тағы бес GP7 (45-49) жеткізілді, ал D&TSL компаниясының соңғы бу локомотиві сол жылдың күзінде жұмыс істеді. 1952 жылдың қарашасында тағы екі SW9 (120, 121) қосылды, ал Shore Line компаниясы 1953 жылдың 12 ақпанында соңғы жаңа локомотивін, GP7 50 сатып алды. Бір өндірушінің бір уақытқа жататын үш моделінен тұратын 16 бірлікпен D&TSL шеберханасы оларды жұмыс істеуде тәжірибелі болды және локомотивтер жақсы күйде ұсталды. Көп бірлікпен жұмыс істеуге жабдықталмаған үш SW7 локомотиві жергілікті жұмыстарға, вагондарды тасымалдауға және қосымша аула тапсырмаларына пайдаланылды, ал SW9 локомотивтері көбінесе маневр алаңында жұмыс істеді. Он GP7 локомотиві кейбір вагондарды тасымалдау және барлық бағыттық жұмыстарды жүзеге асырды. Бағыттық жұмыстарға қуат Grand Trunk Western компаниясымен біріктірілгендіктен, осы компанияның түрлі-түсті GP38 және SD40 локомотивтерін Shore Line бағыттарында және Lang Yard локомотивтік депосында көру оңай болды. Екі жүз жылдық мерейтойға орай Shore Line 46 локомотиві 76 номерімен қайта нөмірленіп, әдемі қызыл, ақ және көк түстермен боялды. Жоғарыдағы ақпарат 1981 жылғы шілде айында жарық көрген Railfan and Railroad журналының "Детройт және Толедо жағалау жолы" және "Жағалау жолындағы бу" мақалаларынан алынған, авторлары – Чарльз Х. Гелецке, кіші.
In the later days of steam the Shore Line operated with a modest fleet of Mikados, Consolidations, and switchers. It brought its first diesels, EMD SW7 switchers 116 118, in April 1950 and followed them with two EMD GP7s each in January, (41,42) and November (43,44) of 1951. A single SW9 (119) was also added in March 1951. Five more GP7s (45 49) were delivered in April 1952, and the last D&TSL steam locomotive operated in the fall of that year. Two more SW9s (120,121) were added in November 1952, and the Shore Line bought its last new locomotive, GP7 50, on February 12, 1953. With a total fleet of 16 units made up of only three models of the same vintage from the same builder, the D&TSL shop forces had become quite expert in keeping them running, and the units were extremely well maintained. The three SW7s, which were not equipped for multiple unit operations, were used on locals, transfers and "Bum Jobs" (extra yard assignments) while the SW9s generally would stay on the hump. The ten GP 7s handled some transfer and all road work. Since power for the road jobs was pooled with the Grand Trunk Western, colorful Geeps, GP38s and SD40s of that road were common sights on Shore Line road jobs and at the Lang Yard engine facility. For the Bicentennial, Shore Line 46 was renumbered 76 and adored in a very handsome red, white and blue paint scheme. The above information was taken from the articles "The Detroit & Toledo Shore Line" and "Steam on the Shore Line" from the July 1981 issue of Railfan and Railroad both by Charles H. Geletzke, Jr.