Кіріспе

Антипарламенттік Коммунистік Федерация (АПКФ) – Ұлыбританиядағы коммунистік ұйым. Ол 1921 жылы Гай Олдредтің "Спур" газеті төңірегінде құрылды – көбінесе бұрынғы Коммунистік лига мүшелері. Олардың арасында Джон Макговерн де болды.

Тарих

1921 жылы қаңтарда Сильвия Панкхерсттің Коммунистік партиясы жаңа құрылған Ұлыбритания Коммунистік партиясына (CPGB) тараған кезде, көптеген либертариандық коммунистер CPGB-ның парламентаризм саясатынан бас тартқандықтан оған қосылудан бас тартты. Гай Олдредтің Глазго коммунистік тобы дереу "Қызыл Коммуна" газетін шығарып, сайлауды бойкоттау және дауыс беруден бас тарту нысанында антипарламентаризмді жақтады, сондай-ақ либертариандық коммунистерді Антипарламенттік коммунистік федерация құрылған конференцияға шақырды. Роуз Виткоп Коммунистік Интернационалдың үшінші съезіне делегат ретінде жіберілді, онда ол АПКФ CPGB-ға қосылып, кез келген антипарламентаризмнен бас тартса, қаржылық қолдау ұсынысын алды. Федерация бұл ұсыныстан бас тартып, Интернационалмен байланысын үзді. 1922 жылы Ұлыбританиядағы жалпы сайлау кезінде Олдред Глазго-Шеттлстонда дауыс беруден бас тарту платформасымен кандидат болды. Бұл қадамға АПКФ ішіндегі анархистер қарсылық білдірді, ал Федерация науқанға ресми қолдау көрсетуден бас тартты. Олдред сайлауда 470 дауыспен соңғы орынға ие болды. АПКФ кейіннен 1923 және 1924 жылғы жалпы сайлауларда жұмысшыларды сайлауды бойкоттауға шақыратын үгіт-насихат таратты. 1924 жылдың маусым айында Коммунистік жұмысшылар партиясы (CWP) таратылғаннан кейін, АПКФ Ұлыбританиядағы жалғыз антипарламенттік коммунистік ұйымына айналды. Бұл британдық антипарламенттік қозғалысты CWP-ге әсер еткен интернационализмнен алшақтатып, жергілікті мәселелерге, әсіресе АПКФ штаб-пәтері орналасқан Глазгода болып жатқан оқиғаларға көбірек назар аударуға итермеледі. Ол тіпті жаңа саяси интернационалды құру идеясын да қабылдамады, ал кейін Коммунистік жұмысшылар интернационалы АПКФ олармен байланыс орнатуға тырыспағанына шағымданды.

Еңбек партиясына қарсылық

Коммунистік Интернационалдың төртінші дүниежүзілік съезі коммунистер мен Еңбек партиясы арасындағы біртұтас фронт тактикасын ілгерілетуге шешім қабылдағаннан кейін, АПКФ Интернационал саясатын одан әрі қабылдамады, Еңбек партиясын "жұмысшы табына қарсы қозғалыс, реакцияның соңғы бекінісі" деп есептеді. Еңбек партиясы либералдық қолдаумен алғашқы үкіметін құрғанда, АПКФ газеті "Коммуна" мастабын "Оның Ұлылық Коммунистік Оппозициясының органы" деп өзгертті, бұл олардың Еңбек үкіметіне қарсы екендігін көрсетті және жаңа үкімет министрлерін ұзақ сынады. Еңбек партиясының "парламенттік" саясаты АПКФ тарапынан "капитализмнің жалғасы" ретінде сынға алынды, бұл Федерацияның "капитализмді құлату" мақсатымен жүзеге асырылатын бірнеше "парламентке қарсы" саясаттарына қайшы келді. Еңбек үкіметі сайлауда жеңілгеннен кейін және Рамзи Макдональд премьер-министр лауазымынан кеткеннен кейін, АПКФ "Коммуна" газетінде үкіметтің қызмет мерзімі туралы есеп жариялады, онда Макдональд үкіметі "басқа капиталистік үкіметтен ешқандай өзгешелік танытпады" деп мәлімдеді. 1926 жылғы қазан айында шыққан "Коммуна" журналында АПКФ Макдональдтың бірінші Еңбек үкіметінің тарихын қарап шығып, оның әскери күшін ереуілдерді басу үшін пайдаланғанын атап өтті және ол "басқа капиталистік үкіметтен ешқандай өзгешелік танытпады" деген қорытындыға келді. АПКФ сондай-ақ Еңбек үкіметінің ұлттандыру саясатын мемлекеттік капитализмнің бір түрі ретінде сынға алды, оның орнына мемлекеттік меншікке балама ретінде әлеуметтік меншікті жақтады, ұлттандырылған өнеркәсіптерден жұмысшылардың "ешқандай пайда көре алмайтынын" мәлімдеді. АПКФ сонымен қатар Еңбек партиясының жеке мүшелеріне, мысалы, отар істері жөніндегі мемлекеттік хатшы Дж. Х. Томасқа, джингвистік кәсіподақ жетекшісі Бен Тиллеттке және Глазголық парламентке қарсы саясаткер Джон Кларкқа шабуылдар жасады. АПКФ Артур Хендерсон қатысқан бірнеше жиынды бұзды, оны Дэвид Ллойд Джорджтың соғыс үкіметінде қатысқандығы үшін айыптап, нәтижесінде он жеті адам тұтқындалды. АПКФ "Парламенттік Еңбек партиясының конституциясы мен қызметінде дін қызметкерлеріндегідей социализм бар" деп мәлімдеді және КПГБ-ны "социализмге қарсы" Еңбек партиясымен байланысуға тырысқаны үшін сынға алды, Коминтерннің біртұтас фронт тактикасына қарсылығын қайталады. Бұрын Ұлттық азшылық қозғалысының реформашыл кәсіподақтарда жұмыс істеу тактикасына қарсы болған АПКФ, 1926 жылғы жалпы ереуіл басталған кезде, КПГБ-ның Кәсіподақтар Конгресінің (ККК) Бас кеңесімен ынтымақтастығына қарсы шығып, билікті тікелей ереуіл комитеттері мен бұқаралық жиналыстарға беруді талап етті. TUC ереуілді тоқтатқаннан кейін, АПКФ TUC басшыларының әрекеттерін айыптады, олардың реформашыл кәсіподақтар капиталистік жүйенің тағы бір бөлігіне айналды деген өз ұстанымын дәлелдеді деп санайды. 1917–1923 жылдардағы революциялардың әлсіреуі, Еңбек үкіметінің көтерілуі мен құлдырауы және жалпы ереуілдің жеңілуі кез келген болашақ әлеуметтік революция перспективаларына қатысты пессимизмге ықпал етті. Соғысқа ұшырағанға қарамастан, коммунистік қозғалыс 1920-жылдардың аяғында АПКФ тарапынан сақталды, ол Ресей революциясынан бұрын дамыған коммунистік бағдарламаны ұстанып қалды. Бірақ көп ұзамай АПКФ-та жарылыс болды.

Бөліну

Ұлы депрессияның салдары АПКФ-ны капитализмнің аяқталуы жақын екенін жариялауға әкелді, себебі экономикалық құлдырау реформашылдыққа және, салдарынан, парламентаризмге ынталандыратын материалдық жағдайларды жойды. АПКФ-тың «Парламентке қарсыларға» деген үндеуінде олар жұмысшы класына тек өрлеу кезеңінде ғана жеңілдіктер берілуі мүмкін екенін, бірақ экономикалық дағдарыстан кейін реформалар жасау мүмкін болмай қалғанын айтты, соның салдарынан «қатал қажеттілік жұмысшыларды әлеуметтік революцияға итеретін болады» деген қорытындыға келді. 1929 жылы Олдред Рамзи Макдональдтың Лейбористтік партиясы мен Стэнли Болдуиннің Консервативтік партиясының коалициясынан Ұлттық үкімет құрылатынын дұрыс болжады, оған ол «Парламентке қарсылық келді» деп жауап берді. Глазгодағы сөз бостандығы үшін күрес АПКФ ішіндегі жарылуға да түрткіс болды, себебі қалада жиналыс және сөз бостандығын қайта орнату үшін тікелей әрекеттер жасау мақсатымен әртүрлі ұйымдар Біріккен Сөз Бостандығы Комитетін құрды. Комитет ақырында қол жеткізілген бірлікті сақтау үшін жұмысшылар кеңесіне айналды, бірақ кеңес АПКФ-тың тағы бір майданына айналғанға дейін тез құлдырады. Бұл қозғалысқа қатысқандар, Олдредтің өзі де, капитализмді жеңуге қабілетті бір қозғалысқа әртүрлі жұмысшы ұйымдарын біріктірудің қажеттілігіне көз жеткізді. Олар жұмысшылар кеңестерін сектанттықты жою құралы ретінде қарастырды, себебі олар барлық фракциялардың қатысуына мүмкіндік беретін еді, «ешқандай топтың тұтастығына нұқсан келтірмей». Парламентаризмнің өзі Ұлттық үкімет құрылуымен құлағандықтан, парламентаризмге қарсы насихаттаудың қажеті жоқ деп, Олдред 1933 жылдың ақпанында АПКФ-тан кетті. АПКФ-тың қалған мүшелері Олдредтің қорытындыларымен келіспеді және ұйымды бұрынғы күйінде сақтап қалды, бұл 1930 жылдары парламентке қарсылардың арасында жарылыс тудырды. АПКФ жалғастырғанына қарамастан, Олдред оның өзі кеткеннен кейін тарап кеткенін мәлімдеді және өзінің жаңа ұйымын – Біріккен Социалистік Қозғалысын (БСҚ) – АПКФ-тың тікелей мұрагері деп санады. АПКФ уақытша үзіліске ұшырады, бірақ 1935 жылы екі памфлет жариялап, қызметін қайта бастады. Олардың бірі – Голландтың Халықаралық Коммунистер Тобының (ХКТ) «Большевизмнің буржуазиялық рөлі» атты еңбегі, онда Ресей революциясы бастапқыда буржуазиялық революция болды деп айтылды, мақсаты Ресей экономикасын аграрлық феодализмнен индустриалдық капитализмге айналдыру еді, ал большевиктер бұл үшін шаруалар мен жұмысшылардың бұқаралық қозғалысын пайдаланды. Екіншісі – Роза Люксембургтің «Ресей социал-демократиясының ұйымдастыру мәселелері» атты еңбегі, оған «Ленинизм немесе Марксизм?» деген ат берілді. Мәтінде Владимир Лениннің революцияны жетекшілік ету үшін авангардтық партиядағы демократиялық централизм рөлі туралы көзқарасы сынға алынды, революциялық спонтандылық кез келген жұмысшы қозғалысының қозғаушы күші екені және пролетариаттың диктатурасы азшылық саяси партияның емес, бүкіл жұмысшы табының бұқаралық қозғалысы болуы керек екені атап өтілді. Жарылысқа қарамастан, АПКФ Ұлыбританияда және шетелдегі ұқсас топтармен ынтымақтасуға тырысты. Пол Маттиктың Чикагодағы Біріккен жұмысшылар партиясы (БЖП) Олдредтің оны Күрес Коммунистік Лигасымен (ККЛ) біріктіру әрекеттерін қабылдамағаннан кейін, АПКФ БЖП және олардың «Халықаралық Кеңес Хабарламалары» журналымен байланыстарын сақтау үшін белсенді жұмыс істеді. АПКФ БСҚ-мен, сондай-ақ Тәуелсіз Еңбек Партиясымен (ТТП) және Революциялық Социалистік Партиясымен (РСП) бірлесіп, Глазгодағы Социалистік Террорға Қарсы Комитетті құрды, бұл Совет Одағындағы «Ұлы Террорға» қарсы тұру үшін құрылған, қысқа ғұмырлы ұйым еді. Осы арада Олдредтің «басқарғыш мінезі» көптеген адамдарды БСҚ-дан кетуге мәжбүр етті, ал кейбіреулері АПКФ-ке қосылды. Дегенмен, АПКФ-тың британ саясатындағы ықпалы шағын болды. Осы уақытқа дейін Ұлыбританияда және бүкіл әлемде революциялық перспективаларға қатысты пессимизм толқыны әлсіз және оқшауланған парламентке қарсы қозғалысқа еніп, енді саяси оқиғаларды тек шеттен талдаумен шектелді. Еуропалық кеңес коммунистік идеялары АПКФ идеологиясына еніп, 1936 жылдың мамырындағы «Advance» журналында көрініс тапқан декаденция теориясын қабылдады, онда мүшелердің бірі Италияның Эфиопияға басып кіруін Италияның банкротқа ұшыраған кездегі капиталистік қажеттілігінің нәтижесі ретінде талдады. Олар сондай-ақ «Капитализм кетіп қалуы керек!» мақаласында декаденция теориясын пайдаланды, онда олар артық өндіріс, жұмыссыздықтың өсуі және сұраныстың төмендеуі Ұлы депрессияның негізгі себебі екенін түсіндірді. Испания революциясының басталуы АПКФ-қа қуаныш сыйлады, бұл тек фашизмнің өркендеуіне қарсы маңызды күрес емес, сонымен қатар бұрынғысынан құлдырап бара жатқан британдық парламентке қарсы коммунистік қозғалыстың қызметін қайта жандандырды.

Испаниядағы азаматтық соғыс

APCF бұған дейін 1936 жылғы испан жалпы сайлауында Халықтық майданның жеңісімен испан жұмысшы қозғалысының реформалық бейілімдерін сынағанмен, жаңа үкіметтің реформалары үкіметті билікке сайлаған халық қозғалысының нәтижесі екенін мәлімдеді. Халықтық майданды "капиталистік басқару" деп сипаттап, жай ғана билік ауыстыру емес, жүйелік өзгерістерді талап етті. Алайда ұлтшылдардың төңкерісінен кейін Халықтық майдан үкіметіне деген көзқарасы өзгерді. Олар төңкерісті парламентке қарсы тұрғысынан талдап, былай деді: "Парламенттің қажетсіздігі баршаға анық болуы керек. Билеуші класс парламент олардың тілектерін жеткізе алмайды деп шешкенде, парламент таратылады!" Бірақ азамат соғысының бастапқы кезеңінде олар тез арада ұлтшылдардың "халықаралық құқықты" бұзғанын және Халықтық майданды "дәстүрлі демократиялық үкімет" деп сипаттап, конституциялық көзқарасқа көшті. Бұл терминдер Ұлыбритания мен Франциядан соғысқа араласуды сұрау үшін қолданылды, APCF британ үкіметін Испания Республикасына көмек көрсетуден бас тартып, "Испанияның заңды және демократиялық түрде құрылған үкіметіне" қару-жарақ эмбаргосы салғаны үшін сынады. CNT жетекшілері Франсиско Ларго Кабальеро басшылығымен республикалық үкіметке қосылғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, APCF анархист Денсаулық сақтау министрі Федерика Монтсеньидің "барлық антифашистердің біртүтас болуы" мақсатымен республикашылармен анархистік ынтымақтастықты қорғаған памфлетін жариялады. Республикалық тудың астында әртүрлі топтардың біртүтас болуы APCF-қа шабыт берді, ол Ұлыбританияда осындай біртұтас майдан құруға шақырды. Федерация тіпті өзінің журналын тоқтата тұрып, Freedom газетімен бірлесіп Fighting Call атты ай сайынғы бірлескен басылымды шығарды. APCF-тың біртүтас болуға шақыруына қарамастан, USM-мен қарым-қатынасы шиеленісіп, екі топ Ұлыбританиядағы CNT FAI-дың ресми өкілі болу үшін бәсекелесті, APCF Эмма Голдманның қолдауымен ақырында жеңіске жетті. Нәтижесінде, APCF-тың Fighting Call және Advance басылымдары тек CNT FAI материалдарын жариялауға арналды, ешқандай сын, пікір немесе редакциялық түзетулерсіз. APCF мен USM арасындағы жанжал олардың тиісті өкілдері Испанияға жіберілген кезде жалғасты, APCF-тың өкілі Джейн Патрик тіпті келгенге дейін Федерациядан қуылды, бұл Глазгода екі топ арасында қақтығысқа әкелді. 1937 жылдың сәуір айында APCF мен USM арасындағы қарым-қатынас жақсара бастады, APCF-тың Франк Лич отставкаға кеткеннен кейін, ол олардың ынтымақтастығына жиі кедергі келтіріп, Глазго анархистік федерациясын (GAF) құрды. Келесі айда екеуі Барселона бюллетенін шығару үшін бірлесіп жұмыс істеді, онда Барселонадағы мамыр оқиғалары туралы өкілдерінің есептері жарияланды, CNT FAI анархистері мен POUM троцкистері өкілдік еткен революциялық топқа жақтас көзқарас білдірді. USM республикалық үкіметті қолдау позициясын бұрыннан қайта қарағанмен, оның өкілі Этель Макдональдтың баяндамаларына байланысты, APCF тек мамыр оқиғаларынан кейін соған еліктеді. APCF антифашистік біртұтас майданның капитализммен ынтымақтастық екенін мәлімдеді, Макдональдтың мақаласында "Антифашизм – жұмысшы табын адастаудың жаңа ұраны" деп жазылған. Макдональдты Каталония үкіметі тұтқындап, түрмеге қамағанда, APCF оны босату үшін Қорғаныс комитетін құрды, Макдональд Испаниядан қашып, 1937 жылдың қарашасына дейін Глазгоға аман-есен оралды. Қорғаныс комитеті соғыстан зардап шеккен басқа тұтқындар мен қашқынға да қолдау көрсетті. Республикалық үкіметке деген ұстанымын қайта қарағанмен, APCF бастапқы саясатынан ешқашан айырылмады, кейбір мақалалары үкіметті, ал басқалары революционерлерді қолдады, көбінесе екеуі де "Солидарлық" журналының бір санында жарияланды. Журналдың екінші санында APCF Испаниядан келген баяндаманы жариялады, онда азамат соғысы "жұмысшылар бақылауға алып, үкіметті жойғанда" толығымен болдырмауға болатындығы айтылды, сонымен қатар республикалық үкіметке қару-жарақ эмбаргосын тоқтатуға мәжбүрлеу үшін жалпы ереуілге шақыру жарияланды. Соғыста ұлтшылдар жеңіске жеткеннен кейін шыққан келесі санында олар "Дуррутидің достары" тобының мақаласын жариялады, онда "Фашизм емес, демократия испан халқын жеңді" деген қорытынды жасалды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Испаниядағы Азамат соғысы аяқталысымен, жаһандық ірі қақтығысқа қарай бет бұрғаны тез анық болды. Екінші дүниежүзілік соғысқа айналған жағдайды АХҚК талдауы, демократияның фашизмге қарсы соғысы деген басым түсінікке қарсы тұрып, үстемдік үшін бәсекелесетін капиталистік елдер арасындағы әскери қақтығыс ретінде қарастырылды. Олар жұмысшыларды алдағы соғысқа қарсы тұруға шақырды, британдық бизнес мүдделері осы соғыстың барысында "капиталистік демократияны және жұмысшы демократиясының кез келген іздерін жойып, капитализмінің (яғни, пайдаларының) сақталуын қамтамасыз етеді" деп мәлімдеді. Соғыс басталғанда, АХҚК революциялық жеңілісші ұстанымды қабылдады: "Нацизм мен фашизм құласын, сондай-ақ барлық империализм, британдық және француздық империализм де құласын!" Олар "барлық капиталистер жұмысшылардың тұрғысынан қарағанда агрессорлар" екенін айта келе, соғысқа қатысқан барлық мемлекеттерді, соның ішінде Кеңес Одағын жоюды талап етті. Кейін АХҚК, олардың Достас мемлекеттерді емес, сол елдердің жұмысшыларының жеңісін қолдайтынын, сонымен қатар өз елдерінің жұмысшыларының Достас мемлекеттерді жеңісін қолдайтынын, яғни соғысты аяқтау үшін әлемдік революцияны қалайтынын түсіндірді. Соғыс басталғаннан бері кәсіподақтар ереуілге қарсы болғандықтан, АХҚК жаңа ресми емес ұйымдық формаларды құру қажет деп санайды, қалыптасқан кәсіподақтар мен саяси партияларға тәуелсіз және революциялық балама ретінде жұмысшылар кеңестерін құруды ұсынды. 1940/41 жылғы "Солидарлық" журналының қысқы санында АХҚК "жақындағы испан трагедиясы [онда] ашуланған билеуші топ тіпті өздерінің буржуазиялық заңдылығын жоққа шығарып, әлем таныған пролетариаттың ең қанды қырғынын бастады" деген тұжырымын дәлелдеді. Олар социалистік және коммунистік партияларды Черчилльдің соғыс министрлігін алмастыру үшін "революциялық парламент" немесе "жұмысшы үкіметі" қажеттігін талап еткені үшін сынады, "олардың еркіне қарсы тұрудың алғашқы қатерінде олар бірден әскери диктатура орнатып, қару күшімен прогрессивті заңнамаға қатысты кез келген әрекетті қиратады" деп мәлімдеді. АХҚК атап өткендей, сол кезде Ұлыбританияда парламент оқиғалар болғаннан кейін ғана кеңес алатын. Бұл оларды Гай Олдредтің Федерациядан шығып, АҚМ құру кезінде қабылдаған ұстанымына итермеледі: парламентаризм ескірген, сондықтан парламенттікке қарсы ұстанымды қабылдау қажет емес. Осы жағдай 1941 жылғы қазан айында АХҚК-ның өз атауын Жұмысшы революциялық лигасына (ЖРЛ) өзгертуіне себеп болды. Соғыс күш-жігеріне қарсы тұруды үйлестіру үшін ЖРЛ АҚМ және ГАФ-пен бірлесіп, Шотландияның әскери міндетке алуға қарсы лигасының ұйымдастырылуына қатысты, онда ЖРЛ-ның Вилли Макдугалл бір кезде төрағалық етті. ЖРЛ-ның ар-ожданына қарсылық білдірушісі Уильям Дик 1942 жылғы маусымда анархо-пацифистік негізде әскери трибунал алдында өзін қорғады, соғысқа, мемлекетке және жалпы зорлық-зомбылыққа қарсы моральдық ұстанымын білдірді, бұл оған әскери міндеттен толық босатуға мүмкіндік берді. 1942 жылғы қазан айында ЖРЛ сектантшылдықпен күресу үшін өзінің маңызды бастамаларының бірін құрды: Жұмысшылардың ашық форумы, жұмысшылар кеңесі үлгісінде ұйымдастырылған барлық партияларға ашық апталық кездесу. Форумға ГАФ және АҚМ спикерлері, сондай-ақ Ұлыбританияның Социалистік партиясы (СПГБ), Социалистік еңбек партиясы (СЕП), Халықаралық жұмысшылар лигасы (ХЖЛ), Тәуелсіз еңбек партиясы (ТЕП), Ортақ байлық партиясы (ОБП), Бейбітшілікке берілгендер одағы (ББО), сондай-ақ бірқатар зайырлы, георгистер және өндірістік одақтастар шақырылды. Уақыт өте келе ЖРЛ-ның қызметі "Жұмысшылардың ашық форумының мүдделеріне" көбірек бағынды. Соғыс аяқталғаннан кейін Жұмысшы революциялық лигасы өзінің барлық қызметін Жұмысшылардың ашық форумының қызметіне толығымен сіңіріп алды, 1950 жылдардың соңына дейін Глазгода тұрақты кездесулер өткізіп келді. Джон Тейлор Колдуэлл Ашық форумының жабылуы көпшілік алдында сөйлеу дәуірінің аяқталуын білдіргенін, өйткені көпшілік ішкі қалалардан қала маңына көшіп кеткенін айтты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі экономикалық өркендеу антипарламенттік коммунистік қозғалысқа нүкте қойды, өйткені оның 20 ғасырдың басында айтқан көптеген аргументтері енді салмақ тартпады.

Парламентаризмге қарсылық

АПКФ парламенттікке қарсы принциптерін насихаттауды жалғастырды, парламенттің капиталистік жүйенің негізгі институты екенін және ол тек билеуші таптың мүдделеріне қызмет ете алатынын айтты. Парламентаризмнің өндіріс құралдарын әлеуметтендіру құралы ретінде қызмет ете алады деген пікірді қабылдамай, керісінше, мұның жұмысшы табының спонтанды тікелей әрекеттері арқылы ғана мүмкін болатынын, бұл институттарды (соның ішінде парламентті) таратып, жұмысшылар кеңестері желісімен алмастыруға әкелетінін мәлімдеді. "Коммуна" журналының бір санында АПКФ "парламентке үміткер жұмысшыларды азат етуге емес, өзін биіктетуге тырысады" деп жариялады және парламенттік саясатқа қатысудың қатысушыларды реформаторлыққа, мансапқорлыққа және оппортунизмге итермелейтінін ескертті. Сондай-ақ, парламентаризм жұмысшы табының сайлаушыларына "капиталистік заңнамамен ойнауға адал өкілдерді табудың мүмкін емес міндетін" жүктеген алаңдатушы фактор екенін айтты, оның орнына жұмастың социалистік білімін қалыптастыру қажеттігін баса көрсетті. АПКФ үшін парламенттік саяси қызмет – басшыларға міндеттерді жүктеу, ал парламенттікке қарсы саяси қызмет – жұмысшы табының өзі тікелей осы міндеттерді атқаруы. Сондықтан АПКФ Ұлыбританияның Социалистік партиясының (SPGB) революциялық парламентаризм тұжырымын қабылдамады, себебі олардың пікірінше, бұл жұмысшыларды өз міндеттерін сайлауға түскен адамдарға жүктеу арқылы биліктен айырады және парламентаризмнің барлық солшыл жақтастарын "контрреволюционерлер" деп атады.

Тоталитаризмге қатысты ұстаным

APCF тоталитаризмді капитализмнің өрлеуі мен құлдырау циклдерінің нәтижесі деп талдады, себебі капитализм монополияға ұмтылғанда демократия жаңа монополистік экономикамен үйлеспейтін болып келді, бұл диктатура орнатуға және жұмысшы табын бағындыру үшін соғыс бастауға алып келді. APCF мүшесі тоталитаризмнің капитализмнің дағдарыс кезеңінде өзін сақтап қалу құралы екенін жеткізді, сондай-ақ "дағдарыстағы капитализм демократияға жол бере алмайды" деп мәлімдеді. APCF соғысқан мемлекеттердің барлығы бірдей капиталистік және бірдей тоталитарлық екенін есептеді, соғыс уақытының қажеттіліктері демократиялық державалардың тоталитаризмге қарай дамуын үдетіп жібереді деп санды, олардың "Демократиялық капитализм фашистік капитализммен тек өзі фашистік болған жағдайда ғана күресе алады" деген тұжырымында бұл жайт қоршаланған. Бұл көзқарасты Германия революциясының теңізшісі және қатысушысы Эрнст Шнайдер де қолдады, ол нацистік Германиядан кеткен соң ұйымға қосылды. 1944 жылы ол "Еуропаны "тоталитаризмнен" азат ету желеуімен монополиялық капитализмнің осы түрі барлық жерде дамып жатыр" деді. Шнайдер ұлттандырудың сөзсіз болатынын және бұрын Остік державаларда болған жағдайдың Одақтас державаларда дамып келе жатқанын болжады. APCF Ұлыбританиядағы тоталитаризмнің дамуына қатысты өз ұстанымын дәлелдеу үшін Қорғаныс ережелерінің 18B-нің қабылдануын мысалға келтірді, әсіресе оның міндетті әскери қызметті енгізуіне байланысты. Оған жауап ретінде 1917 жылы Джеймс Коннолли айтқан соғысқа қарсы бірнеше сөзді қайта басып шығарды: "Милитаризмнен азат болу атымен ол әскери билікті орнатады; прогресс үшін күресу ол сот арқылы сот жүргізуді жояды; ал ағартушылық билік үшін соғыс жүргізу ол баспасөз бостандығын әскери деспоттың аяғымен таптайды".

Авангардтық көзқарас

Еңбек қозғалысындағы саяси партиялардың рөлі APCF-ге ерекше қызығушылық тудырды. Ол өзінің "Солидарность" журналында партиялық құрылымды қабылдамаған кеңес коммунистері Антон Паннекук пен Пол Маттик және оны қолдаған де Леонист Фрэнк Мейтланд арасындағы пікірсайысты жариялады. АПКФ-тың өзі екі аралықта тұрып, таптық сананың дамуы ұйым арқылы емес, материалдық жағдайлардың өзіндік әсерімен ғана жүзеге асатынын, сонымен қатар таптық санасы қалыптасқан жұмысшылардың санасы жетілмегендерді басқару үшін бірігуі қажет деп санайды. АПКФ-тың мақсаты, Паннекук ұсынған революциялық ұйымның түсінігіне ұқсас, өзі үшін билікке ұмтылу емес, "білім беру, үгіт-насихат жүргізу және ынталандыру; мүмкін тіпті шабыттандыру" үшін жұмысшы табын өздігінен ұйымдастырылған тікелей әрекетке жетелеуге арналған үгіт құралы ретінде қызмет ету болды. Авангардтыққа қарсы пікірлерінде АПКФ былай деді:

АПКФ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сектанттыққа қатысты қатаң ұстаным танытты, өзінің "Солидарность" журналын түрлі солшыл көзқарастар мен тұлғаларға – анархокоммунистерге, кеңес коммунистеріне, де Леонистерге, троцкистерге, марксистерге және ИЛП мүшелеріне ашық платформа ретінде ұсынды. АПКФ авангардтыққа күшті қарсылық көрсетті, өйткені ол революциялық топтарды бір-бірімен бәсекелесуге мәжбүрлейді деп сенді. Бір топтың барлық мәселе бойынша дұрыс ұстанымды ұстана алмайтынын және жұмысшы табының барлық жақсы қасиеттерін қамти алмайтынын ескере отырып, осы топтардың ортақ келісіммен бекітілген бағдарламамен одақтасып, бір-бірімен ынтымақтасуы қажеттігін мәлімдеді. Бұл сектанттыққа қарсы көзқарас USM және GAF-пен ынтымақтастыққа дейін кеңейді, тіпті АПКФ-тың Вилли Макдугалл USM-нің "Сөз" және GAF-тің "Соғыс туралы түсініктемесін" тарату үшін қосымша күш жұмсады.

Кеңес Одағына қатысты ұстаным

АХҚК бастапқыда Кеңес Одағын қолдағанмен, осы кезде елден репрессия туралы хабарлар тарала бастады, тіпті газеті «Коммуна» анархистерден революционерлердің саяси қуғын-сүргінге ұшырағаны туралы хаттарды жариялады. Бірақ Олдред мұндай хабарламаларға күмәмен қарады. Олдредті Александр Беркман мен Эмма Голдман газетке жазған хаттарында сынға алды, ал Олдред оларға қатысты қатты айыптаулар жасады. 1925 жылдың мамырында АХҚК Кеңес Одағын қорғау позициясын қайта бекітті, сонымен қатар Коминтернді «сол коммунизмге қарсылығын тоқтатуға» шақырды, осылайша АХҚК олармен бірігуге мүмкіндік алатын еді. Алайда, уақыт өте келе мемлекеттік репрессияның куәліктері жиналған сайын, Олдред пен АХҚК қуғын-сүргін туралы хабарларды жоққа шығаруға немесе даулауға болмады және ақыры большевиктерді айыптауға көшті. 1925 жылдың қарашасына таман АХҚК Қазан революциясын «контрреволюция» деп бағалап, «совет түрмелерінде шіріп жатқан жолдастарына» деген ынтымағын білдірді. Гаврил Мясниковты қорғады, оның Еңбекшілер тобы Жаңа экономикалық саясатқа қарсы сол коммунистік оппозиция құрған еді. Олдред кейіннен бұрынғы айыптауларға сенбегені үшін өтініш айтты және өзінің күмәндануының «Совет Ресейіндегі тұтқындалған және қуғынға ұшыраған жолдастарға ең әділетсіз» болғанын мойындады. Сол айдағы «Коммуна» басылымында АХҚК кеңестік КПБ-ны «бюрократия, капитализм және милитаризм» деп айыптап, оның «коммунизммен немесе жұмысшы табының күресімен ешқандай ортақ нәрсесі жоқ» деді. Бұрын Коммунистік жұмысшылар партиясы (КЖП) қолданған сыншыл позицияны қабылдап, АХҚК Кеңес Одағының шын мәнінде коммунистік емес, мемлекеттік капиталистік жүйе екенін мәлімдеді, онда «Мемлекет [ ] өндіріс құралдарын жұмысшылардың өзіне қарсы иеленеді». АХҚК Жаңа экономикалық саясаттың (ЖЭС) енгізілуімен «шаруа буржуазиясының» мүдделері «пролетариаттық коммунизмді» басып өтті, себебі Владимир Ленин іздеген екеуінің арасындағы келісімге байланысты «шаруалардың мүдделері өнеркәсіптік пролетариатпен келісуге келмейді» деген қорытындыға келді. Леон Троцкийдің «Сол оппозициясының» қызметіне назар салғанда, АХҚК оны мемлекеттік капиталистік машинаны бақылау үшін күрес жүргізіп жатқан бір топ деп қарады және Троцкийдің өзі құрған репрессивті аппараттың тарапынан қуғынға ұшырауының ирониясын атап өтті. Бірақ кейін антипарламентаристер мен троцкистер арасында ынтымақтастық орнатуға әрекеттер жасалды.