Макарий I Антиохиялық: Монотелизм және Рим Папасы І Хонорийды айыптаушы
Macarius I of Antioch
Макарий Антиохийский (656-681) – патриарх, отстраненный за монотелитизм. Роль почетная, жил в Константинополе под властью Сарацинов. Осудил Папу Гонория I.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
656-681 жылдар аралығында Антиохия патриархы.
Patriarch of Antioch from 656 to 681
Антиохиялық Макарий I 7 ғасырда Антиохия патриархы болды, 681 жылы монотелитизмді мойындағаны үшін қызметтен алынды.
Macarius I of Antioch was Patriarch of Antioch in the 7th century, deposed in 681 for professing monothelitism.
Өмір
Оның лауазымы тек құрметті атақ болған сияқты, өйткені оның патриархаты сарацендердің үстемдігінде болды, ал ол өзі Константинопольде тұрды. Алтыншы Экуменикалық Кеңес оны монотелитизмі үшін қызметтен шеттетуге дейін оның есімдері белгісіз болды, содан кейін ол Рим монастырында қараңғылыққа ұшырады. Дегенмен, ол шіркеу тарихында Папа Онорий I-ді анафемалауға немесе айыптауға себеп болғандығымен танымал. Кеңестің бірінші сессиясында Рим легаттары Константинопольдің төрт патриархы және басқаларының «жаңа және дәстүрден тыс сөздермен әлемнің тыныштығын бұзғанын» айтқан сөз сөйледі, бұл монотелитизмнің даулы доктринасына сілтеме жасады. Макарий: «Біз жаңа сөздерді жариялаған жоқбыз, біз қасиетті және экуменикалық синодтардан, сондай-ақ қасиетті бекітілген әкелерден алғандарды жарияладық», - деп қарсылық білдірді. Содан кейін ол легаттардың атаған есімдерін қарап шығып, олардың қатарына Гонорийді қосты. Кеңес аяқталғаннан кейін Макарий және тағы бес адам «өз қателіктерінен қайту ықтималдығы жоғары орын» ретінде Римге жіберілді. Бұл кеңестің өтініші бойынша жасалды, Хефеле көрсеткендей, Макарий мен оның жақтастарының өтініші бойынша емес. Макарий мен тағы үш адам әртүрлі монастырларда қамауға алынды (Либер Понтификалис, Лео II қараңыз). Кейіннен Рим папасы Бенедикт II Макарийді оның сенімінен бас тартуға тридцать күн бойы көндіруге тырысты. Бұл әрекет жетінші жалпы кеңестің бірінші сессиясында діннен тайып, одан кейін қалпына келтірілген епископтарды қалпына келтірудің үлгісі ретінде келтірілді. Барониус Бенедикттің мақсаты Макарийді патриархтық дәрежесіне қайтару болды деп болжауға себептер келтіреді, өйткені оның орнын басып алған патриарх жақында қайтыс болды (Анналь, анн. 685). Оның «Эктезис» еңбегіндегі Евхаристияға деген сенімі, бұл доктринаға ресми иман келтіруде алғашқы сілтеме болуы мүмкін. Макарий үшін Евхаристия – несториандыққа қарсы маңызды аргумент. Ол: «Евхаристиядағы ет пен қан тек ет пен қан емес, өйткені олар басқаша қалай өмір сыйлай алады?» деді. Ол оның өмір беретін себебі, оның ет пен қаны Сөздікі болғандықтан, ал ол Құдай болғандықтан, табиғаты бойынша Өмір екенін айтты. Макарий бұл аргументті монотелитті монофизиттен ажырататын шекараның қаншалықты тұманды екенін көрсететін жолмен дамытады.
His title seems to have been a purely honorary one, for his patriarchate lay under the dominion of the Saracens, and he himself resided at Constantinople. Nothing is known of him before the Sixth Ecumenical Council, which deposed him on account of his monothelitism, after which he disappeared into obscurity in a Roman monastery. Nonetheless, he is noted in ecclesiastical history for causing the anathemisation or condemnation of Pope Honorius I. In the first session of the council, the Roman legates delivered an address in which they described four successive patriarchs of Constantinople and others as having "disturbed the peace of the world by new and unorthodox expressions", referring to the controversial doctrine of monothelitism. Macarius retorted, "We did not publish new expressions but what we have received from the holy and œcumenical synods and from holy approved fathers". He then went through the names given by the legates, adding to them that of Honorius. At the close of the council Macarius and five others were sent to Rome "as the place they were more likely to be converted from their errors". This was done at the request of the council and not, as Hefele makes it appear, at the request of Macarius and his adherents. Macarius and three others who still held out were confined in different monasteries (see Liber Pontificalis, Leo II). Later on, Pope Benedict II tried for thirty days to persuade Macarius to recant. This attempt was quoted in the first session of the Seventh General Council as a precedent for the restoration of bishops who had been declared heretics. Baronius gives reasons for supposing that Benedict's purpose was to restore Macarius to his patriarchal dignity, the patriarch who had succeeded him having just died (Annales, ann. 685). The profession of faith in the Eucharist, in his "Ecthesis", is perhaps the earliest instance of a reference to this doctrine in a formal creed. To Macarius the Eucharist was a palmary argument against Nestorianism. The flesh and blood in the Eucharist is not mere flesh and blood, he argued, for how else could it be life giving? He contended that it is life giving because it is the own flesh and blood of the Word, which being God is by nature Life. Macarius develops this argument in a manner which shows how shadowy the line was which separated the Monothelite from the Monophysite.