Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон генералы (1893–1959)
Japanese general (1893–1959)
Котоку Сато (佐藤 幸徳) – Екінші дүниежүзілік соғыста Жапон императорлық армиясындағы генерал-лейтенант.
Kōtoku Satō (佐藤 幸徳) was a lieutenant general in the Imperial Japanese Army in World War II.
Ерте мансап
Сато Ямагата префектурасында дүниеге келді және Сендайдағы әскери дайындық мектебінде оқыды. 1913 жылы Жапон императорлық армиясының академиясын, ал 1921 жылы Армия штабының колледжін бітірді. Ол Жапон императорлық армиясы Бас штабында әкімшілік қызметтерде жұмыс істеді. Екі жыл бойы Соғыс тарихы бюросын басқарды, осы кезеңде армиядағы Тосейха саяси фракциясының көптеген маңызды мүшелерімен, соның ішінде Куниаки Койсо және Хидеки Тоджомен байланысқа түсті, сондай-ақ Кингоро Хашимотомен бірге Сакуракай ұйымын құруға қатысты. Бұл уақытта ол Бас штабтың Жалпы істер бөлімінің басшысы Ренья Мутагучимен де қарым-қатынаста болды, ол Көдоха фракциясының жақтаушысы болған. Сато 1932 жылдың желтоқсанында подполковник шеніне көтеріліп, IJA 11-ші жаяу әскер полкіне тағайындалды. 1934 жылдың тамызынан бастап ол IJA 6-шы дивизия штабында қызмет етті. 26 ақпан оқиғасы кезінде IJA 6-шы дивизия Көдоха фракциясының ұйымдастырған төңкеріс талпынысын басуға қатысты.
Satō was born in Yamagata prefecture and attended military preparatory school in Sendai. He graduated from the Imperial Japanese Army Academy in 1913 and the Army Staff College in 1921, and was assigned to administrative duties within the Imperial Japanese Army General Staff. He spent two years as the head of the War History Bureau, during which time he came into contact with many important members of the Tōseiha political faction within the Army, including Kuniaki Koiso and Hideki Tōjō, and was involved in the creation of the Sakurakai organization with Kingoro Hashimoto. Also during this period, he had serious conflicts with the head of the General Affairs section of the General Staff, Renya Mutaguchi, who also happened to be a staunch supporter of the rival Kōdōha faction. Satō was promoted to lieutenant colonel in December 1932 and assigned to the IJA 11th Infantry Regiment. From August 1934, he was assigned to the staff of the IJA 6th Division. During the February 26 incident, IJA 6th Division played a role in the suppression of the pro Kōdōha attempted coup d'etat.
Кеңес-жапон шекаралық қақтығысы
Сато 1937 жылдың қазан айында полковник болып тағайындалды және Маньчжуриядағы IJA 75-ші жаяу әскер полкіне басшылық етті. Оның полкі Хасан көлінің шайқасына қатысты, 50%-дан астам шығынға ұшырағаннан кейін де өз орнынан жылмады, содан кейін жапондықтар өз тактикалық үлгісі деп есептейтін түнгі шабуылда даулы төбені совет әскерлерінен босатып алды. Сато кейіннен Тоджомен жақсы қарым-қатынасы болмағандықтан, оның бөлімшесіне майданның ең қиын жері берілді деп мақтанды және келесі шайқаста да сол қиын жерге жіберуді күтті. 1938 жылдың желтоқсанынан бастап ол Номонхан оқиғасында болған 8-ші шекара гарнизонының 2-ші сектор командирі болды. 1939 жылдың тамыз айында генерал-майор болып тағайындалды және Маньчжуриядағы Хайлар қаласында IJA 23-ші жаяу әскер бригадасына қолбасшылық етті.
Satō was promoted to colonel in October 1937 and assigned command of the Manchukuo based IJA 75th Infantry Regiment. His regiment was at the Battle of Lake Khasan, refusing to budge from its positions even after sustaining over 50% casualties, and then ousted the Soviet forces from a disputed hill in a night assault which the Japanese considered to be a model of its tactical type. Satō later boasted that since he was not in favor with Tōjō, his unit had been given the worst position on the front lines, and he looked forward to being given the worst position again at the next battle. From December 1938 he was commander of the 2nd Sector, 8th Border Garrison, which was at the Nomonhan Incident. In August 1939 he was promoted to major general and was assigned to command the IJA 23rd Infantry Brigade, in Hailar, Manchukuo.
Соғыстан кейінгі
Жапонияның капитуляциясынан кейін Сато баспасөзде жиі қорқақ деп жамандалып, Бирмадағы жапон әскерінің жеңілісіне себепкер деп айыпталды. Сато 1959 жылы қайтыс болғанға дейін жасаған барлық ісі әскерлерінің өмірін сақтау үшін қажет болғанын, ал одан соғыстан шығуын ақылсыздық деп айыптаулар негізсіз екенін қайта-қайта айтты. Сато бұрынғы әскерлерінің аман қалған мүшелеріне көмектесуге бар күшін жұмсады және ол бұрынғы әскерлерден топ құрып, Мацуяма (Эхиме) және Шонай (Ямагата) қалаларында Имфал шайқасының құрбандарына ескерткіш орнатты.
After the surrender of Japan, Satō was often vilified in the press as a coward and was accused of causing the Japanese defeat in Burma. For his part, Satō continued to insist until his death in 1959 that the actions he took were necessary to save the lives of his men, and that the charges of insanity made against him for withdrawing from the battle were unjustified. Satō devoted his efforts to assisting surviving members of his former command, and he created a group of ex army men who erected a monument to the fallen of the Imphal Campaign in Matsuyama, Ehime and in Shonai, Yamagata.