Канада Жоғарғы Сотының психикалық денсаулық және қылмыстық жауапкершілік ісі: Свейн ісі
R v Swain
Канада Жоғарғы Сотының R v Swain ісі психикалық денсаулығы нашар адамдардың қылмыстық қорғанысындағы құқықтарын анықтады. Конституциялық ережелер өзгертілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R v Swain, [1991] 1 S. C. R. 933 – Канада Жоғарғы Сотының қылмыстық қорғаныста психикалық саулығы нашар адамдардың белгілі бір құқықтарына қатысты маңызды конституциялық шешімі. Бұл іс, сотталушының ақыл-есінің дұрыс болмауы туралы дәлелдерді ұсынуға рұқсат беретін жалпы құқық ережесіне және Қылмыстық кодекстің 542(2)-бабына, яғни "ақыл-есі дұрыс емес" деген себеппен кінәлі емес деп танылған адамды белгісіз мерзімге ұстауға мүмкіндік беретін ережеге конституциялық шағым жасауға қатысты. Сот бұл ережелердің екеуі де конституцияға қайшы екенін анықтады. Осының нәтижесінде, Сот конституциялық жаңа жалпы құқық ережесін жасады, ал Парламент психикалық денсаулық мәселелеріне байланысты қылмыстық жауапкершіліктен босатылған адамдармен не істеу керектігі туралы жаңа заңдарды қабылдады. Іс бойынша тараптар: апелляциялық шағым беруші Суэйн, жауапкер – Король, және төмендегі араласушылар: Канаданың Бас прокуроры, Онтарионың вице-губернаторының қарау кеңесі, Канаданың мүгедектер құқығын қорғау кеңесі, Канаданың психикалық денсаулық ассоциациясы және Канаданың қоғамдық өмірге бейімделу қауымдастығы.
R v Swain, [1991] 1 S. C. R. 933 is a leading constitutional decision of the Supreme Court of Canada on certain rights of the mentally ill in their criminal defence. The case concerned a constitutional challenge of the common law rule permitting the Crown to adduce evidence of an accused's insanity and section 542(2) of the Criminal Code, which allowed for the indeterminate detention of an accused who is found not guilty by reason of "insanity". The Court held that both the common law rule and the Code provision were unconstitutional. As a result, the Court created a new common law rule that was constitutional, and Parliament created new laws of what to do with individuals who were found not criminally responsible by reason of a mental disorder. The parties to the case were the appellant, Swain, the respondent, the Crown, and the following interveners: the Attorney General of Canada, the Lieutenant Governor's Board of Review of Ontario, the Canadian Disability Rights Council, the Canadian Mental Health Association, and the Canadian Association for Community Living.
Өмірбаян
1983 жылдың қазан айында Оуэн Суэйн әйелі мен балаларына ерекше жағдайда шабуыл жасады деген айыппен тұтқындалып, оған шабуыл жасау және қасақана шабуыл жасау баптары бойынша қылмыстық іс қозғалды. Сотта Суэйннің әйелі күйеуінің "бос кеңістікпен күрескенін" және рухтар туралы сөйлегенін куәландырды. Суэйн болса, оқиға кезінде әйелі мен балаларына шайтандар шабуыл жасап жатқандығына сенеді және оларды қорғауы керек болғанын мәлімдеді. 1983 жылдың 1 қарашасында Суэйн түрмеден психиатриялық орталыққа ауыстырылды, онда оның ерекше мінез-құлқы байқалды. Оған антипсихотикалық дәрілер тағайындалып, жағдайы жылдам жақсарды. Суэйн кепілдікпен босатылып, қоғамға қайта оралды, дәрілерін қабылдауын және психиатрға қаралуын жалғастырды. Суэйн сот шешімі шыққанға дейін күту бөлмесінде болды.
In October 1983, Owen Swain was arrested for attacking his wife and children in a bizarre manner, and was charged with assault and aggravated assault. Later at the trial for the charges, Swain's wife testified that Swain was "fighting the air" and talking about spirits. Swain testified that at the time of the incident, he believed that his wife and children were being attacked by devils, and that he had to protect them. On November 1, 1983, Swain was transferred from jail to a mental health centre, where he was observed to be acting in a bizarre manner. He was prescribed with antipsychotic medications, and his condition improved rapidly. Swain was granted bail, released into the community, and continued to take his medication and see a psychiatrist. Swain remained out of custody until the conclusion of his trial.
Сот
Суэйннің соты 1985 жылғы 2 мамырда Онтарионың аудандық сотында өтті (кейіннен Онтарионың Жоғары соты деп аталатын соттың құрамына кірді). Сол кезде қолданылған тиісті ортақ құқық ережелерін пайдалана отырып, сот корольдік прокуратураға Суэйннің күдіктелген қылмыстық әрекет жасаған кезде ақыл-есінің сау болмағаны туралы дәлелдерді қорғаушы адвокаттың қарсылығына қарамастан ұсынуға рұқсат берді. Сот отырысының соңында Суэйн ақыл-есі дұрыс еместігіне байланысты кінәсіз деп танылды. Сот шешімімен, сол кездегі Қылмыстық кодекс бойынша, адам провинцияның генерал-губернаторы (яғни провинциялық үкіметтің атқарушы билігі) оны босату туралы шешім қабылдағанға дейін қамауда ұсталуы тиіс болды. Қорғаушы адвокат бұл ереженің Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасына қайшы келетініне негізделген конституциялық заңдылығына күдік келтірді. 1985 жылғы 10 маусымда сот судьясы бұл ереженің конституциялық екенін анықтады және Суэйн генерал-губернатордың қалауынша белгілі болғанға дейін ұсталып тұруын бұйырды.
Swain's trial took place on May 2, 1985 in the District Court of Ontario (which later became part of what is now known as the Ontario Superior Court of Justice). Applying the appropriate common law rule at the time, the court allowed the Crown to adduce evidence of Swain's insanity at the time of the alleged offence, over defence counsel's objections. At the end of the trial, Swain was found not guilty by reason of insanity. As a result of the court's finding, the Criminal Code at the time required that the person be held in custody until the Lieutenant Governor of the Province (i. e. the executive branch of the provincial government) decides to release them. Defence counsel challenged the constitutionality of that provision, on the basis that it violated the Canadian Charter of Rights and Freedoms. On June 10, 1985, the trial judge found that the provisions were constitutional, and ordered that Swain be detained until the Lieutenant Governor's wishes were known.
Кейінгі қамауда ұстау
Суэйн дереу Онтарио апелляциялық сотына шағымданып, апелляциялық шағым қаралып жатқанда босатуға өтініш берді. Апелляциялық судья босату туралы өтінішті қарауды кейінге шекті, бұл ақыл-есі дұрыс емес деп танылған адамдарды ұстау мәселесі бойынша вице-губернаторға кеңес беретін комитетке (Кеңесші тексеру кеңесі) ертерек тыңдау өткізуге мүмкіндік берді. 1985 жылдың 12 маусымында вице-губернатор Суэйнды психикалық денсаулық сақтау орталығында қауіпсіз күтуде ұстау және 30 күн ішінде Кеңесші тексеру кеңесіне есеп беру үшін ордер шығарды. Суэйн мен оның адвокаты бұл шешім туралы хабардар етілмеді, сондай-ақ өз пікірлерін білдіруге мүмкіндік берілмеді. Қайта қарау отырысы 1985 жылдың 26 шілдесінде өтті, оған Суэйн мен оның адвокаты қатысты. 1985 жылдың 6 тамызында Кеңес Кеңесші тексеру кеңесі Суэйнды психикалық денсаулық орталығында қауіпсіз күтуде ұстауды және орталық директорының бақылау және емдеу шарттарымен қоғамға қайта оралуға Суэйнға рұқсат беру құқығын ұсынды. Бұл ұсыныс бастапқыда Суэйнға немесе оның адвокатына жеткізілмеді. Суэйннің адвокаты Кеңесші тексеру кеңесінің ұсынысы жасалған кезде вице-губернатордың алдында жазбаша түсіндіру беруді сұрады, бірақ вице-губернатор шешім қабылдамай тұрып, өтінішті қабылдамады. Вице-губернатор Кеңесші тексеру кеңесі ұсынған шарттармен Суэйнды қамауға алу туралы ордер шығарды. Суэйн мен оның адвокаты Кеңесші тексеру кеңесінің ұсынысымен алғаш рет осы кезде танысты.
Swain immediately filed for an appeal to the Court of Appeal for Ontario, and applied for bail pending appeal. The appeal judge hearing the bail application adjourned the application to permit an early hearing by the committee that advises the Lieutenant Governor concerning the detention of individuals found not guilty by reasons of insanity (the Advisory Review Board). On June 12, 1985, the Lieutenant Governor issued a warrant further detaining Swain to be held in safe custody in a mental health hospital for assessment, and to report to the Advisory Review Board in 30 days. Neither Swain nor his counsel were notified about the decision, or given an opportunity to make submissions. The review hearing was held on July 26, 1985, which Swain and his counsel were present at. On August 6, 1985, the Board advised that Swain be held in safe custody in a mental health centre, and that the director of the centre have discretion to allow Swain to re enter the community with conditions regarding supervision and follow up treatment. The recommendation was not initially released to Swain or his counsel. Swain's counsel requested to make submissions before the Lieutenant Governor at the time when the Board's recommendation was made, but before the Lieutenant Governor made a decision, the request was denied. The Lieutenant Governor issued a warrant for Swain to be held in custody with the conditions recommended by the Board. That was the first time Swain or his counsel were advised what the Board's recommendation was.
Апелляциялық сот
Апелляциялық сотқа шағым 1985 жылдың қыркүйегінің басында тыңдалды. Соттың көпшілігі Суэйннің шағымын қабылдамады.
The appeal to the Court of Appeal was heard in early September, 1985. A majority of the Court dismissed Swain's appeal.
Босату
1986 жылдың 4 қыркүйегінде вице-губернатор Свенге қатысты ұсталған күйде ұстау ордерін күштен шығарып, Свенді толығымен босатуға бұйрық берді.
On September 4, 1986, the Lieutenant Governor ordered that the warrant for Swain to be held in custody be vacated, and that Swain be discharged absolutely.
Канаданың Жоғарғы Сотының негіздері
Бас судья Лэмер көпшілік пікірін жазып, Суэйннің апелляциясын қанағаттандырды. Гонтиер және Уилсон судьялары көпшіліктің соңғы шешімімен келісетін екі жеке шешім шығарды. L'Heureux Dubé судьясы қарсы пікір білдірді.
Chief Justice Lamer wrote the majority opinion, allowing Swain's appeal. Two separate decisions concurring with the majority's final decision were released by Gonthier and Wilson JJ. The sole dissenting judge was L'Heureux Dubé J.
Ақысыздық дәлелін келтіретін
Іс кезінде Канаданың жалпы заңына сәйкес, мемлекеттік айыптаушы (Crown) айыпталушының қарсылығына қарамастан, қылмыс жасаған кезде айыпталушының ақыл-есінің дұрыс болмауы туралы дәлелдерді іс барысында ұсынуға құқылы болды. Көпшілік шешім шығарған судьялар негізгі әділет қағидасының адамның дербестігі мен қадір-қасиетіне құрметпен қараған, айыптау және қорғану құқықтарына негізделген қылмыстық сот жүйесін қажет ететінін анықтады. Сондықтан, осы қағида айыпталушының өзін қорғау құқығын бақылауға құқылы екенін талап етеді (егер адам сотқа қатысуға жарамды деп танылса). Көпшілік, ақылсыздық қорғанысы қылмыстық жауапкершіліктен босату болып табылатындықтан және қылмыстық ниетті қалыптастыру қабілетінің болмауына негізделгендіктен, ол қылмыстық айыптамаға қарсы қорғаныс болып табылады және мемлекеттік айыптаушы оған араласуға құқылы емес деп шешті. Көпшілік, мемлекеттік айыптаушы өздігінен ақылсыздық қорғанысын көтерсе, ол айыпталушының ниеттенген қорғанысына қайшы келуі мүмкін екенін, бұл айыпталушыны өзара сәйкес келмейтін қорғаныстарды ұсынуға мәжбүр ететінін анықтады. Мысалы, ақылсыздық қорғанысы алиби қорғанысымен сәйкес келмейтін болуы мүмкін. Бұдан басқа, ол психикалық ауруға байланысты стигмаға байланысты алқабилердің айыпталушыға деген сенімін төмендетуі мүмкін. Көпшілік сондай-ақ айыпталушының өзін қорғау құқығы абсолютті емес екенін де қорытындылады. Мысалы, егер айыпталушы ақылсыздық қорғанысын ұсынбаса да, өзінің психикалық денсаулығын дауға салса, мемлекеттік айыптаушы "толық картинаны" көрсетуге құқылы. Көпшілік, қылмыс жасаған кезде ақыл-есі дұрыс емес адамды сол қылмыс үшін айыптамау қажеттігі туралы негізгі әділет қағидасымен келісті. Алайда, көпшілік бұл жағдай тағы бір негізгі әділет қағидасын бұзуды ақтамайды деп тапты. Жалпы құқық ережесі айыпталушыны бостандығынан айырғандықтан және ол негізгі әділет қағидасын бұзғандықтан, көпшілік жалпы құқық ережесі Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасының жетінші тармағын бұзғанын анықтады. Көпшілік хартаның басқа да тармақтарын бұзғаны туралы шешім қабылдау қажеттігін көрмеді. Көпшілік сондай-ақ жалпы құқық ережесі Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасының бірінші тармағына сәйкес хартаның негізделген шектеулері үшін Оукс тестісін өтпеді. Нақтырақ айтқанда, мақсат шектеуді ақтаса да (қылмыс жасаған кезде ақыл-есі дұрыс емес адамды айыптаудан аулақ болу, бірақ мәселені көтеруден бас тарту және емдеуді қажет ететін психикалық аурудан зардап шегетін адамдардан қоғамды қорғау), және мақсат пен осы мақсатқа жету құралдары арасында ұтымды байланыс болса да, бұл құрал бұзылған харта құқығына ең аз кедергі келтірмеді. Нәтижесінде көпшілік заңға қайшы келмейтін жаңа жалпы құқық ережесін жасады. Жаңа ереже мемлекеттік айыптаушының ақылсыздық туралы дәлелдерді ұсынуына екі жағдайда ғана рұқсат береді. Бірінші жағдай, іс бойынша шешім шығарушы айыпталушының басқа жағдайларда қылмыстық құқық бұзушылық жасағанын күмәнданбайтын дәлелдермен анықтағанда (өйткені бұл айыпталушының басқа қорғанысына кедергі келтірмейді). Екінші жағдай, егер айыпталушының өзінің қорғанысы оның қылмыстық ниетті қалыптастыру қабілетін дауға салса. Көпшілік сондай-ақ жаңа жалпы құқық ережесі Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасының 15-тармағын (теңдік туралы тармақ) бұзбайды деп қорытындылады. Себебі жаңа ереже психикалық аурудан зардап шегетін адамдарды сотта теңсіз қарамайды және оларға жаңа ауыртпалықтар тудырмайды. Өзінің келісетін шешімінде Уилсон судья көпшіліктің ой-пікірлерімен келісіп, жаңа жалпы құқық ережесін қолдады. Өзінің келісетін шешімінде Гонтиер судья көпшіліктің қорытындыларымен және жаңа ережемен келісті, бірақ көпшілік қарастырған кейбір баламалармен келіспеді. L'Heureux Dubé судья өз шешімінде ескі жалпы құқық ережесі хартаның 7-немесе 15-тармағын бұзбайтынын және шын мәнінде негізгі әділет қағидаларын көрсететінін анықтады.
At the time of the case, Canadian common law allowed the Crown to adduce evidence of an accused person's insanity at the time of the alleged offence during the Crown's case over the objections of the accused. The majority found that a principle of fundamental justice required an accusatorial and adversarial criminal justice system, founded on respect for the autonomy and dignity of human beings. Therefore, the same principle required that an accused person has the right to control his or her own defence (assuming the person is found fit to stand for trial). The majority found that since the defence of insanity is an exemption to criminal liability, based on not being capable to form the criminal intent, it is a defence to the criminal charge, and therefore should not be interfered with by the Crown. The majority went on to find that if the Crown independently raised the defence of insanity, it could be inconsistent with the defence an accused person intends to rely on, putting the accused in a position of having to argue inconsistent defences. For example, the defence of insanity could be inconsistent with the defence of alibi. It could also undermine the accused's credibility with the jury, due to the stigma associated with the mentally ill. The majority also concluded that the accused's right to control their own defence is not an absolute right. For example, if an accused person puts their mental health at issue without going so far as to claim the defence of insanity, the Crown is entitled to "complete the picture". The majority agreed with the Crown that the principles of fundamental justice also required that a person who was insane at the time of an offence not be convicted of that offence. However, the majority found that still did not excuse breaching another principle of fundamental justice. Since the common law rule caused an accused person to lose their liberty, and since it violated a principle of fundamental justice, the majority found that the common law rule infringed section seven of the Canadian Charter of Rights and Freedoms. The majority did not need to decide whether it also violated other sections of the Charter. The majority went on to find that the common law rule failed the Oakes test for a justified limitation of the Charter under section one of the Canadian Charter of Rights and Freedoms. Specifically, although the objective justified the limitation (avoiding convicting a person who was insane at the time of the offence but refuses to raise the issue, and protecting the public from mentally ill people who require treatment), and there was a rational connection between the objective and the means to carry out that objective, the means was not minimally intrusive of the Charter right being violated. As a result, the majority created a new common law rule that was minimally intrusive. The new rule only allows two instances of when the Crown can lead evidence of insanity. The first instance is when the trier of fact has concluded beyond a reasonable doubt that the accused is otherwise guilty of the charges before the court (as it will no longer interfere with the accused's other defences). The second instance is if the accused's own defence has put his or her mental capacity for criminal intent at issue. The majority also concluded that the new common law rule would not infringe section 15 of the Canadian Charter of Rights and Freedoms (the equality section). This was because the new rule would not treat the mentally ill unequal in the courts, and would not create new burdens on the mentally ill. In her concurring judgment, Wilson J. reached a similar reasoning with the majority, and agreed with the new common law rule. In his concurring judgment, Gonthier J. agreed with the majority's conclusions and the new rule, but disagreed with some of the alternatives considered by the majority. In her dissenting judgement, L'Heureux Dubé J. found that the old common law rule did not infringe sections 7 or 15 of the Charter, and in fact was reflective of the principles of fundamental justice.
Федерализм
Канада заңдарында федералды және провинциялық үкіметтердің белгілі бір салаларда заң шығару үшін ерекше құқығы бар (Канада федерализміне қараңыз). Қылмыстық кодекс федералды заң болғандықтан, мәселе мынада еді: ақыл-есі дұрыс емес деп танылған және губернатордың орынбасары босатқанға дейін автоматты түрде ұсталып қалатын адамға қатысты талап федералды үкіметтің заң шығару құқығынан тысқары ма, әлде денсаулық сақтау мәселелеріне жататын провинциялық құзыретына кіре ме. Көпшілік пікір бойынша, бұл ереженің маңызы мен мәні – "қоғамды қауіпті тұлғалардан қорғау". Мұндай алдын алу шарасы қылмыстық заңның қолданылуына жататын заңды бөлігі деп есептелді, бұл федералды үкіметтің ерекше құқығы. Көпшілік бұл ереженің адамды емдеуге емес, қадағалауға қатысты екенін және басты назар халықтың мүддесіне аударылғанын атап өтуді маңызды деп санайды. Wilson және Gonthier судьялары бірлескен пікірлерінде көпшіліктің шешімімен келісті. Басқа мәселелерде келіспесе де, L'Heureux Dubé судьясы осы мәселеде көпшілікпен келісті.
In Canadian law, the federal and provincial governments have exclusive authority to legislate in certain areas (see Canadian federalism). Since the Criminal Code is a federal statute, an issue was whether the provision requiring the automatic detention by a person found not guilty by reason of insanity until released by the Lieutenant Governor was outside the federal government's authority to legislate, or whether it fell within provincial jurisdiction over health matters. The majority found that the pith and substance of the provision was "to protect society against dangerous individuals". A preventative law such as this was considered to be a valid part of criminal law, which the exclusive authority of the federal government. The majority felt it was important to note that the legislative provisions dealt with supervision of the person, not treatment of the person, and the focus was on what was in the interests of the public. In their concurring judgments, Wilson and Gonthier JJ. agreed with the majority's decision. Although dissenting in other areas, L'Heureux Dubé J. agreed with the majority on this point.
Автоматты түрде қамауға алудың конституциялық тұрғыдан болуы
Көпшілік заң ережелері сот судьясына ешқандай дискрециялық өкілеттік бермейтінін анықтады. Оның орнына, ереже судьяны адамның психикалық жағдайы туралы тыңдаусыз, сол адамды қамауға алуға міндеттейді. Келесі тыңдаулар бұл фактіні өзгерте алмайды. Қамаулау автоматты түрде жүзеге асырылатындықтан және қолдануға болатын ешқандай стандарттар мен критерийлер болмағандықтан, көпшілік заң жеке тұлғаларды еркіндіктен айырып отырғанын және Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасының тоғызыншы бөлімін бұзғанын тапты. Сондай-ақ, көпшілік заң Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартасының бірінші бөліміндегі Оукс тестісіне сай келмейтінін анықтады, яғни хартаны негізді түрде шектеуге қатысты талаптар орындалмады. Атап айтқанда, барлық тараптар мақсаттың маңызды екендігіне (психикалық денсаулығына байланысты қауіпті болуы мүмкін адамдарды қамауға алу) және мақсат пен құралдар арасындағы байланыстың логикалық екендігіне келіссе де, бұл шектеулер ең төменгі деңгейде болмады. Көпшілік вице-губернатордың өз шешімін жариялауға міндетті ең аз мерзімнің белгіленбегенін атап өтті. Шындығында, заң вице-губернатордан ешқашан бұйрық беруді талап етпейді. Көпшілік пікірінше, ең төменгі деңгейдегі араласу адамның психикалық жағдайын анықтау үшін қажетті уақыттан артық ұстамауды қамтиды. Өзінің келісетін шешімінде судья Уилсон көпшіліктің қорытындысымен келісті, бірақ көпшіліктің заңмен берілген дискрециялық өкілеттіктер хартаға сәйкес жүзеге асырылатын болады деген пікірімен келіспеді. Судья Гонтиер де өз келісетін шешімінде көпшіліктің пікірін қолдады. Ал судья L'Heureux Dubé өзінің келіспейтін шешімінде заңнамалық жүйенің конституциялық екенін мәлімдеді.
The majority found that the legislative provisions gave no discretion to the trial judge. Instead, the provisions required the judge to order the person's detention without any hearing on the issue of the person's mental state. Subsequent hearings cannot change that fact. Since the detention is automatic with no standards or criteria that can be applied, the majority found that the law was arbitrarily detaining individuals, and violated section nine of the Canadian Charter of Rights and Freedoms. The majority went on to find that the legislation failed the Oakes test for a justified limitation of the Charter under section one of the Canadian Charter of Rights and Freedoms. Specifically, although all the parties agreed that the objective was substantial (detaining individuals who may be dangerous due to their mental health), and that there is a rational connection between the objective and the means, it was not minimally intrusive. The majority noted that there was no minimum time before the Lieutenant Governor was required to make their decision known. In fact, the legislation does not require the Lieutenant Governor to ever make an order. The majority felt that minimally intrusiveness required that a person be held no longer than necessary to determine their mental state. In her concurring judgment, Wilson J. agreed with the majority's conclusion, but disagreed with a comment made by the majority that there is a presumption that discretion conferred by statute would be exercised in a manner that is in compliance with the Charter. In his concurring judgment, Gonthier J. agreed with the majority. In her dissenting decision, L'Heureux Dubé J. found that the legislative scheme was constitutional.
Тарату
Көпшіліктің қорытындылары нәтижесінде, Суэйннің ақыл-сақасы бұзылғандықтан кінәсіз деп танылуы күштен шығарылды. Әдетте, жаңа сот отырысы тағайындалуы керек еді, бірақ осы істің ерекше жағдайлары мұны қажет етпеді: Суэйн ақталған (ақыл-сақасы бұзылуына байланысты) және толығымен босатылған болатын. Жаңа сот отырысы Суэйн үшін әділетсіз болар еді, бірақ толық ақтау туралы шешім қабылдау да тиімсіз болар еді. Сондықтан, сот іс жүргізуді тоқтата тұруға қаулы шығарды. Соттың негіздемелері заңнамалық жүйенің конституцияға қайшы екенін, демек күші жоқ екенін көрсетсе де, көпшілік Парламентке жаңа заңнамалық жүйені жасау үшін алты айлық кезеңді белгіледі. Сот бұл мерзімді 1992 жылдың 5 ақпанына дейін ұзартты.
As a result of the majority's findings, Swain's finding of not guilty by reason of insanity was overturned. While normally a new trial should be ordered, the specific circumstances in this case did not warrant it: Swain had been acquitted (by reason of insanity) and had been absolutely discharged. A new trial would be unfair to Swain, but entering a full acquittal would also be inappropriate. Therefore, the court entered a judicial stay of proceedings. Although the court's reasons found that the legislative scheme was unconstitutional, and therefore of no force and effect, the majority crafted a six month transitional period to allow Parliament to create a new legislative scheme. The period was extended by the court to February 5, 1992.
Салдары
Заңнамалық жүйенің күшін жойғаннан кейін Парламент 1992 жылы жаңа заңнамалық жүйені құрды. Есінен жаңылу қорғанысы психикалық бұзылыс салдарынан қылмыстық жауапкершіліктен босатылумен алмастырылды. Егер адам "қылмыстық жауапкершіліктен босатылса", сот оны автоматты түрде ұстауға міндетті емес. Оның орнына сот өз қаулысын шығара алады немесе осы адамды тәуелсіз сараптамалық комиссияға жібере алады. Мүмкін болатын қаулылар: ауруханада ұстау, шартты түрде босату немесе толық босату. Жаңа заңнама қоғамдық қауіпсіздікті, айыпталушының психикалық жағдайын және қоғамға қайта бейімделу мақсатын ескере отырып, ең кем шектеуші немесе ауыртпалықты қаулыны қабылдауды талап етеді. Осы шешімдердегі әкімшінің рөлі жойылды, ал оның шешім қабылдау функциялары сараптамалық комиссияларға берілді.
As a result of the legislative scheme being struck down, Parliament created a new legislative scheme in 1992. The insanity defence was replaced with being found not criminally responsible by reason of a mental disorder". If a person was "not criminally responsible", the court is no longer required to automatically detain the person. Instead, the court can enter their own disposition or refer the person to the independent Review Board for disposition. The possible dispositions are: detention in hospital, conditional discharge, or absolute discharge. The new legislation requires that the least restrictive or onerous disposition be imposed, bearing in mind public safety, the mental condition of the accused, and the goal of reintegration into society. The role of the Lieutenant Governor in these decisions was abolished, and their decision making duties were transferred to the Review Boards.