Италиядағы CGIL – ең ірі сауда білдіру одағы. 1944 жылы құрылған, 5.5 млн мүшесі бар. Коммунистер мен социалистердің ықпалында. Еңбек құқығы, білдірулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық кәсіподақ
Italian trade union
Италия Жұмыскерлердің Бас Конфедерациясы (Италиялық: Confederazione Generale Italiana del Lavoro, қысқартылған түрі CGIL) – Италиядағы ұлттық кәсіподақ орталығы. Ол 1944 жылдың маусым айында социалистер, коммунистер және христиан демократтары арасындағы "Рим келісімі" бойынша жасалған келісім негізінде құрылды. 1950 жылы социалистер мен христиан демократтары UIL және CISL болып бөлінді, содан бері CGIL Италия Коммунистік партиясының (PCI) және соңғы жылдарға дейін оның саяси мұрагерлерінің: Солшыл Демократиялық партияның (PDS), Солшыл демократтардың (DS) және қазіргі Демократиялық партияның (PD) ықпалында болды. Ол құрылғаннан бері Италиядағы ең маңызды кәсіподақ болып табылады. Оның 5,5 миллионнан астам мүшесі бар. Демократиялық партияның (PD) мүшелерінің саны төмендеуімен бірге, 2013 жылдан бері оның мүшелігі күрт азайды, ал зейнеткерлердің үлесі үнемі өсіп келеді. 2015 жылдың 1 шілдесінде еңбекке қабілетті ересектердің саны 2 185 099-ға жетті. CGIL қазіргі уақытта Германияның DGB-дан кейін Еуропадағы екінші ірі кәсіподақ болып табылады, оның 6 миллионнан астам мүшесі бар. CGIL Халықаралық кәсіподақтар конфедерациясы мен Еуропалық кәсіподақтар конфедерациясына мүше және Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымы (ЭЫДҰ) жанындағы кәсіподақтар консультативтік комитетінің мүшесі.
The Italian General Confederation of Labour (, ; CGIL ) is a national trade union centre in Italy. It was formed by an agreement between socialists, communists, and Christian democrats in the "Pact of Rome" of June 1944. In 1950, socialists and Christian democrats split forming UIL and CISL, and since then the CGIL has been influenced by the Italian Communist Party (PCI) and until recent years by its political heirs: the Democratic Party of the Left (PDS), the Democrats of the Left (DS) and currently the Democratic Party (PD). It has been the most important Italian trade union since its creation. It has a membership of over 5.5 million. Along with the decline of membership within its political counterpart, the Democratic Party (PD), its membership is in steep decline since 2013, with the percentage of pensioners in constant rise. On 1 July 2015, the number of working adults reached a ceiling of 2.185.099. The CGIL is currently the second largest trade union in Europe, after the German DGB, which has over 6 million members. The CGIL is affiliated with the International Trade Union Confederation and the European Trade Union Confederation, and is a member of the Trade Union Advisory Committee to the OECD.
Фашизмге қарсылық және қарсылық
CGIL-дің тамыры 1900 жылдардың басына, 1906 жылы социалистік мүшелерінің бастамасымен құрылған Италия Еңбек одағының Бас конфедерациясына (CGdL) дейін жетеді. 1926 жылы Бенито Муссолинидің фашистік диктатурасы кезінде Миландағы CGdL штаб-пәтеріне фашистік қара көйлектер шабуыл жасап, толығымен қиратты; бірнеше айдан кейін CGdL орталық комитеті кәсіподақты таратып, ұйымның барлық құрылымдарын жойды. Бұл шешімге коммунистер мен Бруно Буоцци сияқты солшыл социалистер қарсы шықты, ол келесі онжылдықтарды ескі кәсіподақты жасырын түрде сақтап тұруға арнады. Жасырын CGdL фашистік репрессиядан ғана емес, Коммунистік Интернационалдың (КИ) бағытындағы күрт өзгерістерден де қауіп көрді. 1929 жылы итальяндық коммунистік белсенділерге фашистік кәсіподақтарға енуге бұйрық берілді, бірақ 1935 жылы КИ Халық фронты стратегиясын қабылдағаннан кейін, олар кәсіподақтардағы социалистермен және басқа да фашизмге қарсы күштермен келісуге және фашистік режимге қарсы тұруға шақырылды. 1944 жылдың 9 маусымында Рим келісіміне үш негізгі антифашистік партияның өкілдері қол қойды: Христиан демократиясы (ХД), Италия Социалистік партиясы (ИСП) және Италия Коммунистік партиясы (ИКП). Алайда, бірнеше күн бұрын, келісім бойынша белсенді жұмыс істеген Бруно Буоцци наци әскерлерінің қолынан қаза тапты. Келісім жаңа CGdL құруға негіз болды, ол Италияның Бас Еңбек конфедерациясы (CGIL) деп аталды. Келісімге ИКП атынан Джузеппе Ди Витторио, ХД атынан Ахилл Гранди және ИСП атынан Эмилио Каневари қол қойды. Кейіннен Оресте Лиззадри CGIL-дің социалистік құрауына жауапкер болып тағайындалды. Бірлікте құрылған CGIL коммунистер мен социалистердің күшті қолдауын алғанмен, Католик шіркеуі оған қарсылық көрсетпеді. Дегенмен, 1945 жылы ол Итальяндық жұмысшылардың Христиандық қауымдастықтарын (ACLI) құруға басымдық берді. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін CGIL бостандыққа шыққан аймақтарда "Еңбек палаталарын" таратып, еңбекақы шарттарын жасастырды. 1945 жылдың 25 сәуірінде Итальяндық қарсылық қозғалысы жариялаған жалпы көтеріліс және фашистік режимнің толық жеңілісінен кейін CGIL ел бойынша ықпалын кеңейтті. Кәсіподақ 1946 жылғы институционалдық референдумда Республиканың жеңісіне үлкен үлес қосты, ол Савой монархиясын аяқтады.
The roots of CGIL date back to early 1900s with the foundation of the General Confederation of Labour, an Italian labour union founded in 1906, under the initiative of socialist members. In 1926, during the fascist dictatorship of Benito Mussolini, CGdL's headquarter in Milan was attacked and completely destroyed by fascist blackshirts; after few months, the CGdL's central committee decided to dissolve the trade union and disbanded the entire organization. Their decision was opposed by communists and left socialists like Bruno Buozzi, who spent the next decades maintaining the old trade union clandestinely. The underground CGdL faced a perilous course, not only because of the fascist repression, but because of the dramatic changes in direction of the Communist International (IC). In 1929 Italian communist militants were ordered to enter fascist trade unions, only to be told in 1935, when the IC adopted the Popular Front strategy, to reconcile with the socialists and other anti fascists in trade unions and faced the fascist regime. On 9 June 1944, the Pact of Rome was signed between representatives of the three main anti fascist parties: the Christian Democracy (DC), the Italian Socialist Party (PSI) and the Italian Communist Party (PCI). However, a few days before, Bruno Buozzi, who had worked intensively on the Pact, was murdered by the Nazi troops. The pact established the foundation of a new CGdL, named Italian General Confederation of Labour (CGIL). The Pact was signed by Giuseppe Di Vittorio for the PCI, by Achille Grandi for the DC and by Emilio Canevari for the PSI. The latter will be later replaced as responsible for the socialist component of CGIL by Oreste Lizzadri. Despite the unitary CGIL was strongly supported by communists and socialists, the Catholic Church did not oppose it. However, in 1945 it favoured the establishment of the Christian Associations of Italian Workers (ACLI). Until the end of the World War, the CGIL worked in the freed regions to spread the so called "Labour Chambers" and stipulated wage agreements. With the general insurrection proclaimed by the Italian Resistance on 25 April 1945 and the definitive defeat of the Nazi Fascist regime, the CGIL extended its influence throughout the country. The trade union contributed to the victory of the Republic in the 1946 institutional referendum, that ended the Savoy's monarchy.
Бірінші конгресс және бөліну
1947 жылдың 1 ақпанында сицилиялық бандит және сепаратист лидері Сальваторе Джулиано Пиана-де-Ли-Альбанези муниципалитетінде Мамыр мерекесі кезінде 11 шаруаның өліміне және тағы 27 адамның жаралануына себепкер болды. Оның мақсаты – жақында өткен сайлау қорытындысы үшін жергілікті социалистерді жазалау еді. Ашық хатында ол кісі өлтіруге толық жауапкершілікті өз мойнына алып, өзінің адамдарына тек халықтың үстінен оқ атуды бұйырғанын, ал өлім – қателік болғанын мәлімдеді. Осы оқиға ұлттық деңгейде үлкен резонанс тудырды, ал CGIL бұл қырқындарға наразылық ретінде жалпы ереуіл жариялады. Газеттердегі хабарлар бойынша, коммунистік лидерлер Италия бойынша 6 миллион жұмысшының қатысуымен өткен митингтерде азамат соғысының басталу мүмкіндігі туралы ескертулер жасады. Бірнеше айдан кейін, 1947 жылдың маусым айында Флоренцияда өткен бірінші ұлттық құрылтайда CGIL 5 735 000 мүшені тіркеді, ал PCI-ден Джузеппе Ди Витторио Бас хатшы болып сайланды. Құрылтай кезінде социалистік-коммунистік және католик топтары арасындағы жіктердің белгілері көрінді. Суық соғыстың басталуы және 1948 жылғы жалпы сайлау кезінде бұл шиеленіс күшейді, онда ХДП социалистер мен коммунистердің Халықтық демократиялық фронтымен күш сынасты. Христиан демократиялық фракция CGIL-ден бөліну үшін 1948 жылдың 14 шілдесінде Италия Парламенті алдында коммунистік лидер Палмиро Тольяттиге жасалған шабуылдан кейін Конфедерация жариялаған жалпы ереуілді пайдаланды. Католиктердің ACLI бірлестігі, ереуілден кейін бірнеше күн өткен соң, бастапқыда "Еркін CGIL" деп аталған, кейін 1950 жылы Италия жұмысшыларының кәсіподақтарының конфедерациясы (CISL) болып қайта аталған христиан демократиялық кәсіподақтың құрылысына негіз болды. Сол жылы секулярлық және социал-демократиялық фракция да CGIL-ден бөлініп, Италияның еңбек федерациясын құрды, ол тез арада Италияның еңбек одағына (UIL) айналды. Бұл үш кәсіподақ бүгінгі күнге дейін Италияның негізгі кәсіподақтары болып табылады.
On 1 February 1947, Salvatore Giuliano, a Sicilian bandit and separatist leader, killed 11 farmworkers and wounded other 27, during May Day celebrations in the municipality of Piana degli Albanesi. His aim had been to punish local leftists for the recent election results. In an open letter, he took sole responsibility for the murders and claimed that he had only wanted his men to fire above the heads of the crowd; the deaths had been a mistake. The massacre created a national scandal and the CGIL called a general strike in protest against the massacre. According to newspaper reports hints at the possibility of civil war were heard as communist leaders harangued meetings of 6,000,000 workers who struck throughout Italy in protest against the massacre. After a few months, in the first national congress, which took place in Florence in June 1947, the CGIL registered 5,735,000 members and Giuseppe Di Vittorio, from the PCI, was elected General Secretary. Already during the congress, the signs of the divisions between the social communist component and the Catholic were evident. Tensions increased with the beginning of the Cold War and the 1948 general election, which saw the DC facing the socialists and communists' Popular Democratic Front. The pretext that the Christian democratic faction was trying to create to split from the CGIL was provided by the general strike that the Confederation proclaimed following the attack to the communist leader, Palmiro Togliatti, which took place outside the Italian Parliament on 14 July 1948. The Catholic associations ACLI offered a structure on which built, after few days from the strike, the Christian democratic trade union, which was initially named "Free CGIL" and then, in 1950, Italian Confederation of Workers' Trade Unions (CISL). In the same year, the secular and social democratic faction split from the CGIL too, founding the Italian Federation of Labor, which was quickly transformed into the Italian Labour Union (UIL). These are, even today, the three main Italian trade unions.
Ди Витторио дәуірі
1953 жылдың қаңтар және наурыз айларында Ди Витторио Альсиде Де Гасперидің христиан-демократиялық үкіметі ұсынған сайлау заңына, со-аталған "Алая заңға" қарсы жалпы ереуіл жариялады. Бұл заң коалицияға депутаттар палатасындағы орынның үштен екі бөлігін, жалпы дауыс беру нәтижесінде абсолютті көпшілік дауыс алған жағдайда, беруді көздеді. Коммунизмге қарсы күштер зауыттар мен ауыл шаруашылығында CGIL мүшелеріне қарсы қатал репрессияны күшейтті. Көптеген белсенділер жұмыстан босатылды, ал тағы басқалары "жасыру" деп аталатын орындарға мәжбүрленіп, онда коммунистер қорланды. Коммунистерге қарсы репрессияны арттыру мақсатында Италиядағы АҚШ елшісі Клэр Бут Люс, CGIL кәсіподақ өкілдері ішкі комиссия сайлауында 50%-дан астам дауыс алған компаниялар АҚШ-пен келісімдерге қол жеткізе алмайтынын мәлімдеді. Сонымен қатар, Папа Пий XII коммунистерді қауымнан шығарып, Рим муниципалитеті үшін ХДҚ мен неофашистік Италия әлеуметтік қозғалысы (MSI) арасындағы одақты қолдады. Христиан-демократиялық ішкі істер министрі Марио Счелбаның бұйрығымен полиция репрессиясы да өте қатал болды. Ол коммунистік наразылықтарды тарату үшін полицияға оларға атуға бұйырды, осылайша келесі ереуілдердің алдын алуды көздеді. 1950 жылдың 9 қаңтарында Моденада полиция алты жұмысшыны өлтірді, ал 200-ден астам адам жарақат алды. Джузеппе Ди Витторио социалист Фернандо Сантимен бірлесіп, үкімет пен "Confindustria"ға қарсы шығып, "Жұмыс жоспарын" ұсынды – экономикалық және әлеуметтік дамудың баламалы идеясын ұсынатын маңызды саяси бастама. "Жұмыс жоспары" электр компанияларын мемлекеттік меншікке алуды, ауқымды қоғамдық жұмыс және тұрғын үй құрылысы бағдарламасын құруды және жерді мелиорациялау жөніндегі ұлттық орган құруды қолдады. Үкімет "Жұмыс жоспарын" іске асырмады, бірақ CGIL оның көмегімен оқшауланғаннан құтылып, бүкіл елге үндеу жасап, индустриалды Солтүстіктен ауылдық Оңтүстікке дейін жұмысшылар мен жұмыссыздарды біріктіре алды. 1950 жылдардың басында CISL мен UIL арасындағы қайшылықтар өршіп тұрды. CGIL маңызды ұлттық мәселелер үшін күресіп жатқанда, үкіметтің қолдауымен CISL зауыттарда бекініп, көптеген жеке келісімдерге қол қойды. 1956 жылғы Венгрия революциясының трагикалық оқиғалары, Кеңес Одағы тарапынан қатыгездықпен басып құйрылған, үш кәсіподақ арасындағы шиеленісті күшейтті. Бұл CGIL үшін өте қиын кез болды: Ди Витторио, Коммунистік партиядан өзгеше, кеңестік басқынды дереу айыптады, бірақ Тольятти оны қорлықпен кері қайтаруға мәжбүрледі. Көптеген шенеуніктер қызметінен кетті, ал мүшелер саны 1955 жылдан 1958 жылға дейін 1 миллионға азайды. Ди Витторио 1957 жылдың 3 қарашасында Леккода өткен кәсіподақ жиналысынан кейін қайтыс болды. Ол соғыстан кейінгі кезеңде CGIL-ге жетекшілік етіп, оның ішкі бірлігін сақтап, CISL және UIL-мен бірлік диалогын қайта жаңартуға жағдай жасады. 3 желтоқсанда Агостино Новелла жаңа Бас хатшы болып сайланды.
In January and March 1953, Di Vittorio proclaimed general strikes against the so called "Scam Law", an electoral law proposed by the Christian Democratic government of Alcide De Gasperi, which introduced a majority bonus of two thirds of seats in the Chamber of Deputies for the coalition which would obtain at large the absolute majority of votes. The anti communist winds broke out in harsh repression against CGIL members in factories and in the countryside. Many activists were fired, while many others were forced into the so called "confinement" departments, where communist members were humiliated. To increase the repression against communists, the American ambassadress in Italy, Clare Boothe Luce, declared that the companies where the CGIL trade unionists obtained more than 50% of the votes in the internal commission's election, could not have access to deals with the United States of America. Moreover, Pope Pius XII launched the excommunication to the communists and favoured the alliance between DC and neo fascist Italian Social Movement (MSI), for the Municipality of Rome. Police repression was also very hard, due to the Christian democratic Minister of the Interior, Mario Scelba, who ordered the police to shoot the communist demonstrators, in order to prevent further strikes. On 9 January 1950, six workers were killed by police in Modena, while more than 200 had been wounded. Giuseppe Di Vittorio, along with the socialist Fernando Santi, reacted to the Government and Confindustria, launching the "Work Plan", a major political initiative with an alternative idea of economic and social development. The Work Plan supported the nationalization of electric companies, the creation of a vast program of public works and public housing and the establishment of a national body for land reclamation. The Plan of Work was not implemented by the Government but with it the CGIL managed to break the isolation, speaking to the whole country and keeping workers and unemployed workers together, from the industrialized North to the rural South. In the early 1950s, the contrast between CISL and UIL was at its peak; while the CGIL was fighting for great national issues, CISL, backed by the government, pursued its rooting in factories, signing numerous separate agreements. The tragic facts of the 1956 Hungarian revolution, brutally repressed by the Soviet Union, reinforced the conflict between the three trade unions. For CGIL it was a very difficult moment: Di Vittorio, who, unlike the Communist Party, had immediately condemned the Soviet invasion, was forced by Togliatti to a humiliating retraction. Many officials resigned and the number of members dropped by 1 million from 1955 to 1958. Di Vittorio died on 3 November 1957 in Lecco, after a trade union assembly. He directed the CGIL during the post war period, preserving its internal unity and creating the premises for the resumption of the unitary dialogue with CISL and UIL. On 3 December, Agostino Novella was elected new General Secretary.
1968 жылғы наразылық және ыстық күз
Үш кәсіподақ арасындағы жылдар бойығы келісімдерден кейін, 1966 жылы католик бірлестігі ACLI христиан демократиясымен байланысын үзді және коммунистермен жаңа ынтымақтастық кезеңін сұрады. 1968 жыл жұмысшылар қозғалысының тарихи табысымен ашылды: жұмыс орындарындағы күшті наразылықтан кейін қол жеткізілген зейнетақы реформасы. 7 наурызда CGIL жариялаған жалпы ереуіл бүкіл ел бойынша кең ауқымды және біртұтас қатысумен ерекшеленді. Калифорниялық Беркли университетінде Вьетнам соғысына қарсы басталган студенттік қозғалыс Францияға, Германияға және Италияға тарады. Италияда студенттік күрес жүздеген зауыттарда жұмыс ұйымдастыру, шарттар, кестелер және жалақыдағы теңсіздіктерге байланысты жұмысшылар күресімен өріліп өтті. 1968 жылдың 1 мамырында, 1948 жылғы үзілістен кейін алғаш рет CGIL, CISL және UIL Еңбек күнін бірге атап өтті. Сонымен қатар, Ливорнода өткен CGIL-дің 7-ші ұлттық съезіне CISL және UIL өкілдері алғаш рет қатысты. 1968 жылдың 21 тамызында Новелланың CGIL Чехословакияға кеңестік әскерлердің кіргеніне қатысты айқын наразылық білдіріп, сондай-ақ марксистік идеологиядағы кәсіподақтардың халықаралық ұйымы – Дүниежүзілік кәсіподақтар федерациясынан бөлінді. Осы уақытта Италияда оңтүстіктегі күрес күшейді, ал үкімет оларды қаталдықпен басудан тартынбады. 1968 жылдың 2 желтоқсанында Сиракуза қаласына жақын Авола қаласында полиция еңбек шартын жаңару бойынша келіссөздер аяқталғаннан кейін наразылық білдірген жұмысшыларға оқ атты, нәтижесінде екі наразылық білдіруші қаза тапты. 1969 жылдың 9 сәуірінде Кампания облысының Баттипалья қаласының жанында полиция жергілікті темекі фабрикасының жабылуына қарсы наразылық білдірген жұмысшыларға оқ атты, 19 жастағы жұмысшы мен жас мұғалім қаза тапты. Жұмысшылардың наразылығы «Қызыл күз» деп аталатын кезеңде жалғасты, бұл термин Солтүстік Италияның зауыттары мен өнеркәсіптік орталықтарындағы жұмысшылардың жалақысы мен жағдайларын жақсарту талаптарымен өткен ірі ереуілдер сериясын білдіреді. 1969 және 1970 жылдары аймақта 440 сағаттан астам ереуіл болды. Оңтүстік Италиядан еңбек күшінің ағынының төмендеуі елдің солтүстік бөлігінде толық жұмыспен қамту деңгейіне әкелді.
After years of approach between the three trade unions, in 1966, the Catholic association ACLI broke with the Christian Democracy, asking for a new season of cooperation with communists. 1968 opens with a historical success for the workers' movement: the pension reform, obtained after a strong protest in workplaces. The general strike proclaimed by the CGIL on 7 March was characterized by massive and unitary participation in all the country. The student revolt, launched by the Californian University of Berkeley against the Vietnam War, extended to France, Germany and Italy. In Italy, the student struggles were intertwined with the workers' struggles that, in hundreds of factories, invested work organization, contracts, timetables, and wage inequalities. On 1 May 1968, for the first time after the 1948 break, CGIL, CISL and UIL celebrated Labor Day together. Moreover, the 7th National Congress of CGIL in Livorno was attended for the first time by members from CISL and UIL. On 21 August 1968, Novella's CGIL not only expressed its clear condemnation against the Soviet invasion of Czechoslovakia, but broke with the World Federation of Trade Unions, the international organization of Marxist inspired unions. Meanwhile, in Italy, the struggles in the South exploded and the Government did not hesitate in repressing them with extreme hardness. On 2 December 1968, in Avola, near Siracusa, the police shot the workers who were demonstrating after the end of the negotiations for the renewal of employment contracts, killing two demonstrators. On 9 April 1969, near Battipaglia, Campania, the police shot workers who were demonstrating against the probable closure of the local tobacco factory, killing a 19 year old worker and a young teacher. Workers' protest continued in the so called Hot Autumn (Autunno Caldo), a term used for a series of large strikes in factories and industrial centres of Northern Italy, in which workers demanded better pay and better conditions. In 1969 and 1970 there were over 440 hours of strikes in the region. The decrease in the flow of labour migration from Southern Italy had resulted in nearly full employment levels in the northern part of the country.
Лама дәуірі
1970 жылы 24 наурызда Лучано Лама Новелланың орнын басып, CGIL-дің үшінші Бас хатшысы болды. Лама өзінің барлық хатшылық қызметі бойында үш одақ арасында бірыңғай саясатты жүргізуге ұмтылды. 1970 жылдың мамырында үлкен халықтық күрес толқынында және социалистік Еңбек министрі Джакомо Бродолинидің көмегімен Парламент «Жұмысшылар статутын» бекітті. 1970 жылдың қазан айында Флоренцияда үш конфедерацияның бас кеңестері бірігу процесін бастау мүмкіндігін қарастыру үшін кездесті. Атап айтқанда, металл жұмысшыларының фракциялары FIOM, FIM және UILM одақты қатты қолдады, бірақ бұл ұсыныс UIL және CISL-дің ірі бөлімдерінен күшті қарсылыққа тап болды. 1972 жылдың шілдесінде үш бас кеңес біріккен отырыста Римде «Федеративтік келісімге» қол қойды, 90 мүшеден тұратын бірлескен комитет пен 15 мүшеден тұратын хатшылық сайланды. CGIL–CISL–UIL федерациясы 1970 жылдар бойы негізгі кәсіподақ шараларын бірыңғай басқаруды қамтамасыз етті және тек 1984 жылы Беттино Кракси үкіметінің «Валентин күні жарлығынан» кейін таратылды. 1970 жылдар азаматтық құқықтардағы үлкен жетістіктермен де ерекшеленді. 1970 жылы ажырасу туралы 898-заң қабылданды, ал 1971 жылы Парламент жұмыс істейтін аналарды қорғау туралы 1204-заң мен балабақшалар туралы заңды бекітті. 1975 жылы 151-заң отбасы ішінде ерлер мен әйелдердің теңдігін орнатты. 1978 жылы «Аналықты әлеуметтік қорғау және жүктілікті ерікті түрде тоқтату ережелері» туралы 194-заң қабылданды. Дегенмен, онжылдықтың екінші жартысында одақтардың әрекеті әлсіреуіне бастады. Кәсіпкерлер экономикалық дағдарысты пайдаланып, «Қызыл күздің» салдарынан туған күштер тепе-теңдігін өздеріне пайдалы бағытта өзгертіп алды. Жаңа автоматтандыру технологияларын енгізу арқасында кең ауқымды қайта құру процестері жүзеге асырылды. Робототехника мен ақпараттық технологияға негізделген жаңа өндіріс орындарына инвестициялар жұмыссыздыққа әкелді. Онжылдық бойы «кернеу стратегиясы» басталған кезде CGIL неофашистік топтар жасаған террористік шабуылдың нысаны болды. 1978 жылдың 28 мамырында Брешиядағы Пьяцца-делла-Лоджиядағы кәсіподақ митингісі кезінде бомба жарылып, сегіз адам қаза тауып, жүзден астам адам жарақат алды. Бомба алаңның шығыс жағындағы қоқыс контейнеріне орналастырылған. Бұл «Қорғасын жылдардың» басталуы болды, ол 1960 жылдардың соңынан 1980 жылдардың басына дейін созылған әлеуметтік және саяси дүрбелең кезеңі, сол және оң жақтағы саяси терроризмнің толқынымен ерекшеленді, ол 1978 жылы христиандық демократиялық партияның көшбасшысы Алдо Мороның ұрлануы және өлтірілуімен, 1980 жылы Болонья теміржол станциясындағы қырғынмен аяқталды. 1978 жылдың ақпанында үш одақ, Люциано Ламаның бастамасымен, Римдегі Палаццо деи Конгрессиде «Еуропалық бұрылыс» деп белгілі болған құжатты бекітті, жалақыны ұстап тұруды ұсынып, экономикалық дамуды қолдайтын және жұмыс орындарын қорғайтын экономикалық саясатқа алмастыруды ұсынды. Бірақ сол жылдары CGIL және біртұтас одақ көбінесе кернеу стратегиясымен күресуге, демократия мен демократиялық институттарды террористік шабуылдардан қорғауға бағытталды. Жұмысшы әлемінен бүлікшіл топтарды толығымен оқшаулау олардың жеңілісінің негізгі факторы болар еді. 1980 жылдың қыркүйегінде Fiat 14 000 жұмысшыны жұмыстан босататынын және 23 000 жұмысшыны біржақты түрде жұмыстан шығаратынын мәлімдеді. Металл жұмысшылары Fiat зауыттарын 35 күнге тосқауылдады. Лучано Лама және Коммунистік партияның Бас хатшысы Энрико Берлингер жұмысшылардың ереуілін қатты қолдады. 1980 жылдың қазан айында Fiat қызметкерлері мен менеджерлері «Қырқ мыңның шеруі» деп танылған оқиғада Турин көшелерінде наразылық білдірді, ереуілге және оны ұйымдастырған одақтарға қарсылық көрсетті. Бұл барлық итальяндық одақтар үшін, әсіресе CGIL үшін ауыр жеңіліс болды. «Fiat ісі» Италиядағы одақтар тарихында мәңгілікке қалып қойды, біртұтас федерацияның тарауына қарай үдетті. 1982 жылдың маусым айында үш одақ Римде өткен үлкен демонстрацияда 1982 жылдың маусым айында Италияда «эскалатор» (итальян тілінде Scala mobile) деп белгілі болған, бағалар өскен сайын жалақыны көтеруден тұратын келісімнің аяқталуын қабылдамады, бұл жұмысшылардың инфляция кезінде де сатып алу қабілетін сақтауға мүмкіндік берді. Бірақ бірнеше күннен кейін CISL және UIL «эскалаторды» қайта қарауға келісті, ал CGIL оған қатаң қарсы болды. 1984 жылдың 14 ақпанында социалистік премьер-министр Беттино Кракси басқаратын үкімет әйгілі «Валентин күні жарлығымен» «эскалаторды» біржақты қысқартты. CISL және UIL жарлыққа оң пікір білдірді, ал CGIL ереуіл жариялады. Одақтар арасындағы дау-дамайлар біртұтас федерацияның толық ыдырауына әкелді. CGIL «эскалатор» туралы референдум ұйымдастырды, ол сайлаушылармен қабылданбады, бұл одақ үшін ауыр жеңіліс болды.
On 24 March 1970, Luciano Lama succeeded Novella, becoming the third General Secretary of CGIL. Through all his secretariat, Lama pursued a unified policy between the three unions. In May 1970, on the wave of the great mass struggles and thanks to the socialist Minister of Labour, Giacomo Brodolini, the "Statute of Workers" was approved by the Parliament. In October 1970 the general councils of the three confederations met together in Florence to examine the possibility of starting a unification process. In particular, the metalworkers' factions, FIOM, FIM and UILM, strongly supported the union, but the proposal faced strong opposition from UIL and large sectors of CISL. In July 1972, the three general councils, in a unified session, signed the "Federative Pact" in Rome, electing a joint committee of 90 members and a secretariat of 15 members. The CGIL–CISL–UIL Federation will guarantee the unitary management of the main trade union events for all the 1970s and will be dissolved only after the so called "Valentine's Day decree" of Bettino Craxi's government in 1984. The 1970s were also marked by great civil rights achievements. In 1970 the Law n. 898 on divorce was approved, while in 1971 the Parliament approved the Law n. 1204 for the protection of working mothers and the one on nursery schools. In 1975, Law n. 151 introduced equality between men and women inside families. Finally, in 1978 the Law n. 194 "Rules for the social protection of motherhood and voluntary interruption of pregnancy" was approved. However, in the second half of the decade, the unions' action began to weaken. Entrepreneurs used the economic crisis to overturn in their favour the balance of power, resulting from Hot Autumn. Intense restructuring processes were implemented almost everywhere, favoured by the introduction of new automation technologies. While, investments in new plants, based on robotics and information technology created unemployment. During the decade, with the beginning of the so called, "strategy of tension", the CGIL was the target of terrorist attack, perpetrated by neo fascist groups. On 28 May 1978, a bomb exploded during a trade union rally in Piazza della Loggia, Brescia, killing eight people and wounding more than one hundred. The bomb was placed inside a rubbish bin at the east end of the square. It was the beginning of the Years of Lead, a period of social and political turmoil that lasted from the late 1960s until the early 1980s, marked by a wave of both left wing and right wing political terrorism, which culminated with the kidnapping and murder of Christian democratic leader, Aldo Moro, in 1978 and Bologna railway station massacre in 1980. In February 1978 three trade unions, on the initiative of Luciano Lama, ratified at the Palazzo dei Congressi in Rome, a document, known as the "EUR Turn", proposing a wage restraint in exchange for an economic policy that would support the development and defend employment. But in those years, CGIL and the unitary union were mostly committed to fighting the strategy of tension, defending democracy and democratic institutions from terrorist attacks. The total isolation of subversive groups from the working world would be the main basis of their defeat. In September 1980, Fiat declared that it would proceed with the dismissal of 14,000 workers and unilaterally put 23,000 workers into redundancy. Metalworkers blocked the Fiat factories for 35 days. Luciano Lama and Enrico Berlinguer, General Secretary of the Communist Party, strongly supported the workers' strikes. In October 1980, Fiat's employees and managers protested through the streets of Turin in an event remembered as the "March of Forty Thousand", to protest against the strikes and against the trade unions which organized it. It was a sound defeat for all Italian trade unions, but especially for the CGIL. The "Fiat case" marked forever trade unions' history in Italy, accelerating towards the dissolution of the unitary federation. In June 1982, the three unions rejected, with a major demonstration in Rome in June 1982, the end of an agreement on the sliding wage scale, better known in Italy as "escalator" (scala mobile in Italian), a method which consisted in increasing the wages as the prices rise in order to maintain the purchasing power of the workers even if there is inflation. However, after few days CISL and UIL opened to the revision of the "escalator", while CGIL was strongly against it. On 14 February 1984, the government led by socialist Prime Minister, Bettino Craxi, unilaterally reduced the "escalator" with the famous "Valentine's Day decree". CISL and UIL expressed their positive view on the decree, while the CGIL announced strikes. The divisions between the trade unions caused the definitive breaking of the unitary federation. The CGIL launched a referendum on the "escalator", which was rejected by voters, marking a strong defeat for the trade union.
1980 жылдардың соңынан Тангентополиге дейін
Эскалатор туралы референдумдағы жеңіліс CGIL үшін қиын кезеңді ашты, бұл үш конфедерацияның өкілдігінің күрт азаюымен және шағын тәуелсіз кәсіподақтардың пайда болуымен сипатталды. 1986 жылы Антонио Пиццинато Ламаның орнын басты, жаңа Бас хатшы болып тағайындалды. Алайда, CGIL-дегі қиындықтар келесі Ұлттық съезде күрт сезілді. Пиццинато хатшылық қызметін атқарғаннан кейін екі жыл өткен соң, лауазымынан ФИОМ-ның бұрынғы Бас хатшысы Бруно Трентиннің пайдасына кетті. Сол кезде Кеңес Одағында Михаил Горбачев, Кеңес Одағы Коммунистік партиясының жаңа басшысы, реформалық қозғалысты бастады. Сонымен қатар, Польшадағы «Солидарность» кәсіподақ қозғалысынан шабыт алып, басқа социалистік елдер де жаңару процесіне кірісті. 1989 жылы Берлин қабырғасының құлауы Кеңес блогы елдерінде социализмнің жеңілісінің символы болды. 1992 жылы «Тангентополи» жанжал жарияланды. Бұл Италиядағы саяси жемқорлыққа қатысты жалпыұлттық сот тергеуі болды, ол «Бірінші Республика» деп аталатын мемлекеттің құлауына және көптеген саяси партиялардың жоғалуына әкелді. Шамамен елу жыл бойы саяси жүйеде үстемдік құрған Христиан демократиясы 1994 жылдың қаңтарында таратылды, ал Социалистік партия қарашада таратылды. Коммунистік партия бұрынғысынан Ахилл Очетто басқарған Демократиялық солшыл партияға (ПДС) айналды, бірақ Армандо Коссуттаның басшылығымен Коммунистік қайта құру партиясы (КХР) құрылғаннан кейін солшылдан бөлінді. Осы кезеңде Солтүстік лига (LN) сияқты жаңа популистік қозғалыстар пайда болды. 1992 жылдың шілдесінде Джулиано Амато үкіметі «эскалаторды» толығымен жоюды және оны келіссөздер арқылы жаңаруды ұсынды. Бруно Трентин кәсіподақтар арасындағы жаңа қақтығыстың алдын алу үшін келісімге қол қойды, бірақ CGIL басқару органдарының келіссөздер мандатына қайшы болғандықтан, кейін отставкаға кетті. CGIL дирекциясы оның отставкасын қабылдамады және табыс саясатына негізделген жаңа қатынастар жүйесін келіссөздер арқылы жүргізуге шешім қабылдады. Бірнеше күннен кейін қаржы дағдарысы банкротқа ұшырады. Амато үкіметі итальян лирасының құнын күрт девальвациялауға, нәтижесінде Еуропалық валюталық жүйеден шығуға және жүз мың миллиардты құрайтын ерекше қаржылық заңға шешім қабылдады. Зейнетақы жасын арттыру, салымдар мерзімін ұзарту, зейнеткерлікке шығуды тоқтату, тәуелсіз табысқа «минималды салық», компаниялардың балансы, банк шоттарынан ақша алу, денсаулық сақтау билеттерін енгізу, үй салығын (ICI) енгізу сияқты шаралар кең ауқымды әлеуметтік наразылықты тудырды, ол үш кәсіподаққа да қарсы бағытталды. Алайда, 1993 жылдың шілдесінде CGIL, CISL және UIL жаңа Премьер-министр Карло Азеглио Чиампимен және Confindustria компаниясымен жаңа жалақы туралы келісімге келді. 1994 жылдың 29 маусымында Серджио Кофферати CGIL-дің жаңа Бас хатшысы болды және жаңа Премьер-министр Сильвио Берлусконимен, 1994 жылғы сайлауда Христиан демократтарының сайлау мұрасын жинаған, Солтүстік лигамен және неофашистік MSI мұрагерлерімен, Ұлттық Альянспен (AN) одақтас консервативті жаңа партияның медиа магнатымен күреске кірісті. Берлускони үкіметінің алғашқы қадамы Италияның әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін радикалды түрде қысқартуға және оны қолдап отырған «ұрпақтар арасындағы келісімді» бұзуға бағытталды. Конфедерациялар бірауыздан қатты қарсылық білдірді. 12 қарашада Римде бір миллион жұмысшы мен зейнеткер қатысқан демонстрация өтті. Бұл жағдайдың нәтижесінде «Лига» партиясы үкіметтен шығып, Берлускони үкіметі құлады. 1995 жылы әлеуметтік серіктестермен келісімге келгеннен кейін және жұмысшылардың оң пікірін алғаннан кейін басталған реформа әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін жаңартты, үлес қосу жүйесіне кезең-кезеңмен көшуді және қосымша зейнетақыны енгізуді қамтамасыз етті. 1996 жылғы жалпы сайлауда Романо Продидің солшыл орталық коалициясының жеңісімен кәсіподақ қозғалысымен диалог күшейді және, жоғарыда айтылғандай, Италияның евро аймағына кіруіне қажетті шарттарға қол жеткізуге мүмкіндік берді. CGIL, CISL және UIL Италияның саяси бірлігіне қауіп төндірген Лиганың сепаратизміне қарсы күресте де белсенділік танытты, Милан мен Венецияда ірі демонстрациялар ұйымдастырылды.
The defeat in the referendum on the escalator opened a difficult period for the CGIL, in a context marked by a drastic loss of representativeness of the three confederations and the birth of small autonomous trade unions. In 1986 Antonio Pizzinato, succeeded Lama, becoming the new General Secretary. However, difficulties within the CGIL were suddenly reflected in the following National Congress. Pizzinato, after only two years of the secretariat, resigned from his post in favour of Bruno Trentin, former General Secretary of FIOM during the Hot Autumn. Meanwhile, in the Soviet Union, the new head of the Soviet Communist Party, Mikhail Gorbachev, started the Perestroika reform movement. Meanwhile, other socialist countries were also invested in renewal processes, inspired by Solidarność trade union movement in Poland. In 1989 the collapse of the Berlin Wall assumed the symbolic value of the defeat of socialism in the countries of the Soviet bloc. In 1992 the Tangentopoli scandal broke out. It was a nationwide judicial investigation into political corruption in Italy, which led to the demise of the so called "First Republic", resulting in the disappearance of many political parties. Christian Democracy, which dominated the entire political system for almost fifty years, was disbanded in January 1994, while the Socialist Party disappeared in November. The Communist Party had previously transformed into a democratic socialist party, the Democratic Party of the Left (PDS), led by Achille Occhetto, but it suffered a split from the left with the foundation of the Communist Refoundation Party (PRC), by Armando Cossutta. In this period, new populist movements, such as the Northern League (LN), grew up. In July 1992, the government of Giuliano Amato proposed the definitive overcome of the "escalator" and its replacement with a negotiated recovery. Bruno Trentin, to prevent a new dramatic rupture between the unions, signed the agreement and then resigned, being that signature contrary to the negotiating mandate of the governing bodies of CGIL. The next CGIL directorate rejected his resignation and decided to negotiate a new system of relations based on the income policy. A few days later, the financial crisis seems to plunge into bankruptcy. Amato's government decided a drastic devaluation of Italian lira, the consequent exit from the European Monetary System and an extraordinary financial bill of one hundred thousand billion. The measures implemented, such as the increase in the retirement age and the seniority of contributions, the blocking of retirement, the "minimum tax" on autonomous income, the balance sheet on companies, the withdrawal on bank accounts, the introduction of health tickets, the institution of house tax (ICI), caused a widespread of social protest which turned against the three trade unions too. However, in July 1993 CGIL, CISL and UIL signed a new wage agreement with the new Prime Minister, Carlo Azeglio Ciampi, and Confindustria. On 29 June 1994, Sergio Cofferati became the new General Secretary of CGIL and quickly start facing the new Prime Minister, Silvio Berlusconi, a media magnate who founded the new conservative party, Forza Italia (FI), collecting the electoral heritage of the Christian Democrats in the 1994 election, in alliance with the Northern League and the heirs of the neo fascist MSI, National Alliance (AN). The first act of the Berlusconi's government concerned the attempt to radically reduce the Italian social security system, breaking the "pact between generations" that supports it. The confederations react unanimously with extreme determination and on 12 November a demonstration took place in Rome with a million workers and pensioners. The great popular participation in protest put the centre right coalition in crisis and, with the withdrawal of the League from the cabinet, the Berlusconi's government fell. The reform, launched in 1995 after an agreement with the social partners and the positive outcome from workers, innovated the social security system with a gradual transition to the contributory system and the beginning of supplementary pensions. With the victory of Romano Prodi's centre left coalition in 1996 general election, the dialogue with the trade union movement was strengthened and, as already mentioned, allowed Italy to reach Euro convergence criteria and enter into the single currency. CGIL, CISL and UIL were also protagonists of a battle against the secessionism of the League, which put at risk the political unity of Italy, with major demonstrations in Milan and Venice.
2000 жылдан Ұлы дағдарысқа және COVID-19 пандемиясына дейін
Берлускони 2001 жылғы жалпы сайлаудан кейін билікке оралды. Оның үкіметі жұмысшыларды негізсіз жұмыстан шығарудан қорғайтын Жұмысшылар туралы заңның 18-бабын жоюға тырысты. 2002 жылдың 23 наурызында Серджио Кофферати басшылығындағы CGIL реформаға қарсы үлкен демонстрация жариялады. Бұл Италия тарихындағы ең ірі бұқаралық демонстрация болды, Римдегі Максимус циркінде 18-бапты жоюға қарсы наразылық білдіру үшін үш миллионнан астам адам жиналды. CGIL күресін жалғастырып, сол жылдың 18 сәуірінде жалпы ереуіл жариялады, кейіннен оған CISL және UIL қосылды. Бірнеше аптадан кейін үкімет реформадан бас тарту туралы мәлімдеді. 2002 жылдың қыркүйегінде CGIL Гульельмо Эпифаниді жаңа Бас хатшы етіп сайлады. Эпифани Берлускони үкіметіне қарсы күресті, бұрынғы басшысы бастаған күресті жалғастырды. Ол 2003 және 2004 жылғы бюджет заңдарына қарсы жалпы ереуілдер ұйымдастырды. 2006 жылғы жалпы сайлаудан кейін Эпифанидің CGIL-і күшті қолдау көрсеткен Продидің солшыл орталық үкіметі билікке оралды. Алайда, ол екі жылдан кейін көпшілігін жоғалтты және Берлускони 2008 жылғы жалпы сайлаудан кейін тағы да Премьер-министр болды. 2010 жылдың 3 қарашасында Сюзанна Камуссо Бас хатшы болып сайланды; ол бұл лауазымға тағайындалған алғашқы әйел болды. Камуссоның басшылығындағы кезең Ұлы рецессиямен және 2010 жылдардың басында Италияға ауыр соққы берген Еуропалық мемлекеттік қарыз дағдарысымен сипатталды, нәтижесінде 2011 жылдың қарашасында Берлускони отставкаға кетті. 2011 жылдың 4 желтоқсанында Марио Монтидің технократиялық үкіметі Италиядағы нашарлап бара жатқан экономикалық жағдайды тоқтату және нарыққа сенімділікті қалпына келтіру мақсатында төтенше үнемдеу шараларын енгізді, әсіресе Италияның мемлекеттік облигацияларының өсімділігі елдің қаржылық тұрақтылығына қауіп төндіре бастағаннан кейін. Үнемдеу пакеті салықтарды арттыруды, зейнетақы реформасын және салықтан қашумен күресу шараларын қамтыды. Монти реформалардың бір бөлігі ретінде өзінің жалақысынан бас тартатынын да мәлімдеді. 2012 жылдың 20 қаңтарында Монти үкіметі Италияның еңбек нарығына бағытталған реформалар пакетін ресми түрде қабылдады. Реформалардың мақсаты - лицензия беру жүйесін реформалау және олардың қызметтеріне ең төменгі тарифтерді жою арқылы кейбір мамандықтарды бәсекеге көбірек ашу болды. Италияның Жұмысшылар туралы заңның 18-бабында 15 немесе одан көп жұмыскерді жұмысқа алған компаниялар негізсіз жұмыстан шығарылған қызметкерді қайта жұмысқа алуға міндетті. Бұл ұсыныстарға Камуссоның CGIL және басқа да кәсіподақтар қарсылық білдірді, содан кейін халық наразылығы болды, бұл үкіметті 18-бапқа түзетулерді кері қайтаруға мәжбүр етті. 2014 жылы 18-бапты Матео Ренцидің солшыл орталық кабинеті жұмыс нарығын реформалаудың бір бөлігі ретінде, «Жұмыспен қамту туралы заң» аясында жойды. Бұл ұсынысты Камуссо қатты сынға алды және халық наразылығын жариялады. 25 қазанда Римде 1 миллионға жуық адам CGIL ұйымдастырған үкіметтің еңбек реформаларына қарсы жаппай наразылыққа қатысты. Демократиялық партияның солшыл фракциясының жетекші мүшелері де наразылыққа қатысты. 8 қарашада Римде үш кәсіподақ ұйымдастырған демонстрацияда 100 000-нан астам мемлекеттік қызметкерлер наразылық білдірді. Жаппай наразылықтарға қарамастан, Парламент 2014 жылдың желтоқсан айында «Жұмыспен қамту туралы заңды» мақұлдады. Оңшыл орталықтың реформаларынан 18-бапты қорғау үшін жылдар бойы күрескеннен кейін, оны солшыл орталық ақыры жойды, бұл CGIL мен оның саяси серігі Демократиялық партия арасындағы қарым-қатынастың үзілуіне әкелді. 2019 жылдың 24 қаңтарында Бариде өткен 18-ші Ұлттық конгресс кезінде солшыл популист және FIOM-нің бұрынғы хатшысы Маурицио Ландини Бас хатшы болып сайланды. Конгресте Ландинидің басты қарсыласы, реформашы және Эмилия-Романья айманы үшін CGIL-дің бұрынғы өңірлік хатшысы Винченцо Колла вице-хатшы болып тағайындалды. Ландини аталған конгресте М5S-Лига үкіметін және әсіресе оның Ішкі істер министрі Маттео Сальвиниді қатты сынап, елде фашизмнің қайта оралу қаупі бар екенін мәлімдеді. 9 ақпанда CGIL, CISL және UIL Конте үкіметі ұсынған экономикалық шараларға қарсы Римде бірлесіп наразылық білдірді, шеруге 200 000-нан астам адам қатысты. Бұл үш кәсіподақ 2013 жылдан бері бірігіп ұйымдастырған алғашқы митинг болды. 2021 жылдың 9 қазанында Италиядағы COVID-19 вакцинация сертификатын енгізуге қарсы наразылық білдірген «Жаңа күш» неофашистік партиясының мүшелерінің тобы Римдегі CGIL ұлттық штаб-пәтеріне шабуыл жасады. Ландини бұл шабуылды «фашистік отрядтардың әрекеті» деп сипаттады. 2023 жылдың 18 наурызында CGIL-дің 19-шы конгресінде Ландини дауыс беруге қатысқандардың 94,2 пайызының қолдауымен қайтадан Бас хатшы болып сайланды.
Berlusconi returned to power after the 2001 general election. His government tried to abolish Article 18 of the Workers' Statute, which protected workers from unjustified dismissal. On 23 March 2002, the CGIL led by Sergio Cofferati announced a great demonstration against the reform. It was the largest mass demonstration in Italian history, with more than three million people gathered at the Circus Maximus in Rome to protest against the abolition of Article 18. The CGIL continued the struggle, proclaiming a general strike for 18 April of the same year, which was later joined by CISL and UIL. After a few weeks the government announced the withdrawal of the reform. In September 2002, CGIL elected Guglielmo Epifani as the new General Secretary. Epifani continued the fight against Berlusconi's government, started by his predecessor. In particular he launched general strikes against budget laws of 2003 and 2004. After the 2006 general election, Prodi's centre left, strongly supported by Epifani's CGIL, returned to power. However, he lost the majority after less than two years and Berlusconi became Prime Minister once again after the 2008 general election. On 3 November 2010, Susanna Camusso was elected General Secretary; she was the first woman to hold the office. Camusso's secretariat was characterized by the Great Recession and the European sovereign debt crisis, which harshly affected Italy in early 2010s, leading Berlusconi to resign in November 2011. On 4 December 2011, the technocratic government of Mario Monti introduced emergency austerity measures intended to stem the worsening economic conditions in Italy and restore market confidence, especially after rising Italian government bond yields began to threaten Italy's financial stability. The austerity package called for increased taxes, pension reform and measures to fight tax evasion. Monti also announced that he would be giving up his own salary as part of the reforms. On 20 January 2012, Monti's government formally adopted a package of reforms targeting Italy's labour market. The reforms were intended to open certain professions to more competition by reforming their licensing systems and abolishing minimum tariffs for their services. Article 18 of Italy's Workers' Statute, which requires companies that employ 15 or more workers to re hire any employee found to have been fired without just cause, would also be reformed. The proposals faced a strong opposition from Camusso's CGIL and other trade unions, which was followed by public protests, which forced the government to withdraw the amendment on Article 18. In 2014, Article 18 was finally abolished by the centre left cabinet of Matteo Renzi as part of a huge labour market reform called the Jobs Act. The proposal was heavily criticised by Camusso, who announced a public protest. On 25 October, almost one million people took part in a mass protest in Rome, organised by the CGIL in opposition to the labour reforms of the government. Some high profile members of the left wing faction of the Democratic Party also participated in the protest. On 8 November, more than 100,000 public employees protested in Rome in a demonstration organised by the three trade unions. Despite the mass protests, the Parliament approved the Jobs Act in December 2014. After years of fights to protect Article 18 from the reforms promoted by the centre right, it was finally abolished by the centre left, causing a serious break between CGIL and its political counterpart, the Democratic Party. On 24 January 2019, during the 18th National Congress in Bari, Maurizio Landini, a left wing populist and former Secretary of FIOM, was elected General Secretary. Landini's main opponent in the Congress, Vincenzo Colla, a reformist and former Regional Secretary of CGIL for Emilia Romagna, was appointed Vice Secretary. During his inaugural speech, Landini strongly attacked the M5S–League government and especially its Interior Minister, Matteo Salvini, denouncing a serious risk of a return of fascism in the country. On 9 February, CGIL, CISL and UIL protested together in Rome, against the economic measures promoted by Conte's government; more than 200,000s people participated in the march. It was the first time since 2013 that the three trade unions organized a unified rally. On 9 October 2021, the CGIL's national headquarters in Rome was attacked by a mob of members of the neo fascist party New Force, who were protesting against the introduction of a COVID 19 vaccination certificate in Italy. Secretary Landini described the attack as an "act of fascist squadrismo". On 18 March 2023, at the 19th Congress of the CGIL, Landini was re elected general secretary with 94.2% of votes in favour.
Бас хатшылар
N°Аты-жөні (Туған–Өлген) Қызмет мерзімі Партия 1Giuseppe Di Vittorio (1892–1957) 3 маусым 1944 – 3 қараша 1957 PCI 2Agostino Novella (1905–1974) 3 желтоқсан 1957 – 24 наурыз 1970 PCI 3Luciano Lama (1921–1996) 24 наурыз 1970 – 28 ақпан 1986 PCI 4Antonio Pizzinato (1932–) 11 наурыз 1986 – 29 қараша 1988 PCI 5Bruno Trentin (1926–2007) 29 қараша 1988 – 29 маусым 1994 PCI/PDS 6Sergio Cofferati (1948–) 29 маусым 1994 – 20 қыркүйек 2002 PDS/DS 7Guglielmo Epifani (1950–2021) 20 қыркүйек 2002 – 3 қараша 2010 DS/PD 8Susanna Camusso (1955–) 3 қараша 2010 – 24 қаңтар 2019 Тәуелсіз 9Maurizio Landini (1961–) 24 қаңтар 2019 – қазіргі уақыт Тәуелсіз
N°PortraitName(Born–Died)Term of office TenureParty 1Giuseppe Di Vittorio(1892–1957)3 June 19443 November 1957 PCI2Agostino Novella(1905–1974)3 December 195724 March 1970 PCI3Luciano Lama(1921–1996)24 March 197028 February 1986 PCI4Antonio Pizzinato(1932– )11 March 198629 November 1988 PCI5Bruno Trentin(1926–2007)29 November 198829 June 1994 PCI/PDS6Sergio Cofferati(1948– )29 June 199420 September 2002 PDS/DS7Guglielmo Epifani(1950–2021)20 September 20023 November 2010 DS/PD8Susanna Camusso(1955– )3 November 201024 January 2019 Ind.9Maurizio Landini(1961– )24 January 2019Incumbent Ind.