Абрахам Эдвард Барит: Hudson Motor Car компаниясының тарихы

Кіріспе

Американдық бизнесмен (1890–1974)

Абрахам Эдвард Барит (30 тамыз 1890 – 14 шілде 1974) – американдық өнеркәсіпші, 1936 жылдан 1954 жылға дейін «Hudson Motor Car Company» компаниясының президенті және бас директоры болды. «Hudson» компаниясы «Nash Motors» компаниясымен бірігіп, «American Motors Corporation» (AMC) құрғанда, Барит екі автокөлік өндірушінің бірігуінен кейін AMC басқармасында қызмет етті.

Мансап

Барит Нью-Джерси штатының Джерси-Сити қаласында кедей отбасында дүниеге келген. Ол қысқа мерзімге «Чалмерс Детройт Мотор Компани» компаниясының сатып алу агентінің хатшысы болып жұмыс істеген. 1910 жылы, компанияның алғашқы автокөлігін шығарғаннан кейін алты ай ішінде, ол Хадсон компаниясындағы жұмысын бастады, фирманың сатып алу бөліміне қосылды. Ол стенограф болғандықтан, нарықты талдау, өнімді әзірлеу немесе дизайн саласында ерекше қабілеттері болмады. 1936 жылы корпорацияның негізін қалаушы президенті және бас директоры Рой Д. Чапин қайтыс болғаннан кейін Барит Хадсонның президенті және бас директоры болып тағайындалды. 1938 жылғы экономикалық төмендеу кезеңінде Хадсонның сату көлемі қайта жанданды. 1939 жылы компанияның құрылғанына 30 жыл толуына орай, Барит Хадсонның мүмкіндіктерін атап көрсету арқылы бизнестегі оң көзқарасын сақтап қалды. Алайда, отандық автомобиль өнеркәсібінде Hupmobile, Chandler, Peerless, Winton және Pierce Arrow сияқты бұрынғы танымал фирмалар банкротқа ұшырап, өте күшті бәсекелестік болды, ал Хадсон 1940 жылы 1,5 миллион долларлық зиянға ұшырады. Компания Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін өндірістік қуатын жылдам өзгертіп, әуеге қарсы зеңбіректер, десанттық кемелерге арналған қозғалтқыштар және ұшақтардың бөлшектерін жасады, соның нәтижесінде соғыс жылдарында жылына шамамен 2 миллион доллар табыс тапты. Моран 1952 жылғы Фордтың артқы терезесі мен шатырының сызықтарын ұнатқандықтан, Баритке жаңа үлгідегі автомобильге ұқсас дизайн енгізуге ықпал етті. Нәтижесінде, автомобильдің стилі көп жағынан 1952-1954 жылдарғы үлкен Форд үлгісіне ұқсады, бұл төмендетілген кузовтарға қарама-қарсы болды. Hudson Jet деп аталған жаңа шағын автомобиль сатып алушыларды қызықтыра алмады, ал оның әзірленуіне (және сәтсіздігіне) кеткен шығындар, Хадсонның өзінің автомобильдерін жаңартуға жеткілікті ресурсы болмауына байланысты компанияның құлауына себеп болды. 1954 жылы Хадсон Моторс Nash Motors компаниясымен достық бірігу арқылы сатып алынып, American Motors Corporation (AMC) құрылды. Барит 1956 жылға дейін AMC кеңесінде қызмет етті, бірақ Хадсон өндірістен шығарылуы мүмкін екеніне наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Барит AMC-ге деген сеніміне көңіл бөлмегендігін сезінді. AMC президенті Джордж В. Ромни Хадсон мен Nash енді автомобиль нарығында маңызды роль атқара алмайтынын түсінді және 1957 жылғы модельдің соңында екі атауды да жаңа Rambler брендіне орын беру үшін тоқтатты. Жеке пайдалану үшін Барит 1951 жылғы Хадсонды Derham Body Company компаниясы лимузинге айналдырды, кейіннен ол Хадсонның 1953 жылғы алдыңғы бөлігімен жаңартылды. Бұл автомобиль қазір The Henry Ford мұражайының коллекциясында сақталуда. Ұлы Роберт Бариттің айтуынша, А. Е. Бариттің соңғы иеленген көлігі Хадсон болды, және ол одан бас тартып, басқа автомобиль маркасын сатып алмады. А. Е. Барит 1974 жылдың 14 шілдесінде Мичиган штатының Грос-Пуинт-Парк қаласындағы үйінде қайтыс болды.

Barit was born to poor parents in Jersey City, New Jersey. He was briefly the secretary for the purchasing agent at the Chalmers Detroit Motor Company. He began his career with Hudson in 1910, by joining the firm's purchasing department, less than six months after the production of the company's first automobile. He was a stenographer, and had no flair for market analysis, product development, or design. Barit was named president and CEO of Hudson following the death of the corporation's founding president and CEO Roy D. Chapin in 1936. Sales of Hudson rebounded through the economic recession of 1938. Marking the 30th anniversary of the founding of the company in 1939, Barit kept up an optimistic business view by highlighting Hudson's opportunities. However, the domestic automobile industry was fiercely competitive with many once famous firms such as Hupmobile, Chandler, Peerless, Winton, and Pierce Arrow going bankrupt and Hudson facing a similar fate as it posted a loss of $1.5 million in 1940. The company shifted quickly for World War II production. Hudson made antiaircraft guns, engines for landing barges, and aircraft parts netting an average of nearly $2 million a year during the war. Moran fancied the 1952 Ford's wrap around rear window and roofline, thus influenced Barit to introduce a similar design for the new car. The final result was that the car's styling closely mimicked the larger 1952 1954 Ford in many respects which emerged as the antithesis of the low slung step down bodies. The new compact car, named the Hudson Jet, did not attract buyers, and the expense of its development (and failure) combined with Hudson's lack of resources to update their senior line of cars spelled the end for the company. Hudson Motors was subsequently acquired through a friendly merger by Nash Motors in 1954, creating American Motors Corporation (AMC). Barit served on the board of AMC until 1956 when he resigned in protest over the likelihood that Hudson would be phased out of production. Barit felt that his trust in AMC had been betrayed. George W. Romney, AMC's president, felt that Hudson and Nash were no longer relevant players in the automotive market and retired both names at the end of the 1957 model year production to make way for the new Rambler brand. For personal use, Barit had a 1951 Hudson modified by the Derham Body Company to a limousine that was later updated to Hudson's 1953 front end treatment. This car is now part of the collections at The Henry Ford. According to his son, Robert Barit, the last car that A. E. Barit owned was a Hudson, and after it was retired, he refused to own any other automobile brand. A. E. Barit died at his home in Grosse Pointe Park, Michigan, on July 14, 1974.