Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Романшы, автобиография жазушы
Novelist, autobiographer
Мартин à Беккет Бойд (10 маусым 1893 – 3 маусым 1972) – австралиялық жазушы, à Беккет–Бойд отбасында дүниеге келген. Бұл отбасы Австралияда 19 ғасырдың басынан бері құрылыс, сот жүйесі, баспа және әдебиет, сондай-ақ бейнелеу өнерімен тығыз байланысты. Бойд – романшы, мемуаршы және ақын. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін өмірінің көп бөлігін Еуропада, көбінесе Ұлыбританияда өткізді. Оның туындыларының көп бөлігі өзінің және отбасының өміріне негізделген, ал романдары ағылшын-австралиялық жоғарғы және орта таптардың өмірін зерттейді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесі оның жазуына үлкен әсер етті. Бойдтың бауырларының арасында керамист Меррик Бойд (1888–1959), суретшілер Пенли Бойд (1890–1923) және Хелен à Бекет Рид (1903–1999) болды. Ол отбасылық өмірге белсенді қатысып, немерелер мен шөберелердің және олардың отбасыларының өркендеуіне қызығушылық танытты, соның ішінде керамист Люси Бек (1916–2009), суретші Артур Бойд (1920–1999), мүсінші Гай Бойд (1923–1988), суретші Дэвид Бойд (1924–2011), суретші Мэри Нолан (1926–2016) – ол суретшілер Джон Персевал мен Сидни Ноланға үйленген – және сәулетші Робин Бойд (1919–1971). Оның немере інісі Гай Бойд оның әдеби мұрагері болды.
Martin à Beckett Boyd (10 June 1893 – 3 June 1972) was an Australian writer born into the à Beckett–Boyd family, a family synonymous with the establishment, the judiciary, publishing and literature, and the visual arts since the early 19th century in Australia. Boyd was a novelist, memoirist and poet who spent most of his life after World War I in Europe, primarily Britain. His work drew heavily on his own life and family, with his novels frequently exploring the experiences of the Anglo Australian upper and middle classes. His writing was also deeply influenced by his experience of serving in World War One. Boyd's siblings included the potter Merric Boyd (1888–1959), painters Penleigh Boyd (1890–1923) and Helen à Beckett Read, née Boyd (1903–1999). He was intensely involved in family life and took a keen interest in the development of his nephews and nieces and their families, including potter Lucy Beck (1916 2009), painter Arthur Boyd (1920–1999), sculptor Guy Boyd (1923–1988), painter David Boyd (1924–2011), painter Mary Nolan (1926–2016) – who was married to painters John Perceval and Sidney Nolan – and architect Robin Boyd (1919–1971). His nephew Guy Boyd was his literary executor.
Өмір
Бойдтың достары оны "[ш]армды, жомарт, бейкүнде және қызық" деп есептеді. Бойд 13 жасқа дейін Мельбурн қаласының Сандрингем елді мекенінде тұрды, содан кейін отбасы Виктория штатындағы отбасылық шаруа қожалығына тұрақты түрде көшіп кетті. Ол кішкентай кезінен бастап кітаптар мен жазуға құштар болды, бірақ сонымен қатар түс соқырлығынан зардап шекті. Ол ежелгі отбасындағы суретшілер мен рәссамдардың арасындағы жалғыз жазушы болды. Бойдтың өмірбаясын жазған Бренда Найл былай деді: "Оның отбасы мінез бен жетістіктерімен ерекшеленген, өз азаматтығын сыйлайтын сияқты көрінеді. Бойд болу австралиялық болудан маңыздырақ еді: ол оған ұлтшылдықты айналып өте алатын, өркениетке жеткілікті күшті жекелік сезімін берді." Бойдтың бауырларының арасында қыш құмырашы Уильям Меррик Бойд (1888–1959) және суретшілер Теодор Пенли Бойд (1890–1923) мен Хелен а Бекет Рид (1903–1999) болды. Ол Яра-Глендегі балалық шағын жылы еске алды. "[Я]рра, бірнеше метр ғана қашықтықта, Бойдтар үшін жазғы жүзуге мүмкіндік берді. Өзенде жылан сияқты қимылдап, шағып, бірақ кейін дәмді болатын суық балықтар бар еді. Шаруа қожалығында Бойдтар понилермен аң аулап, балық аулап, кешкісін шексіз жеміс-жидек пен қаймақпен тойып жеді." Ол Кеудегі Тринити грамматикалық мектебіндегі оқу жылдарын ұнататын. Найл мынаны атап өтеді: "Бойд академиялық жұмыста лайықты нәтижелер көрсетті; ол мектеп журналын, Митрені басқарды; ол ағылшын поэзиясына деген сүйіспеншілігін дамытты; және [мектеп директорының] мысалы арқылы дін қызметкері болу мүмкіндігін қарастыра бастады." 1912 жылы мектепті бітіргеннен кейін Бойд мансап жолын анықтай алмады, сондықтан Сент-Килдадағы Сент-Джон колледжінде діни қызметке дайындыққа кірісті. Ол жылды аяқтамады, бірақ бұл оның өміріндегі діни сенімнің орнын өмір бойы, бірақ ешқашан шешілмейтін зерттеудің бастамасы болды. Анасының ұсынысымен ол Мельбурндағы Purchas and Teague архитектуралық бюросында архитектор мамандығы бойынша оқуға түсті. Майкл Бардуэлл Бойдтың "көптеген жағдайларда қоғам үшін маңызды деп санайтын мәселелер туралы баспасөзге хаттар жазатын, үгіт-насихат жүргізуге бейім" адам болғанын айтады. Осы белсенділіктің соғыс уақытындағы мысалы 1943 жылдың желтоқсанындағы оқиға болды, Бойд өзінің Бардуэлл келтірген "Күндізгі қуанышым" автобиографиясында былай деп баяндады: "Беделді адамдардың тобы қалаларды түнгі бомбалауды өзара келісім бойынша тоқтату туралы петиция жасады, ол қазір мағынасыз қырғынға айналды. Мен осы петицияның бір данасын ауылдық хабарландыру тақтасына, екіншісін қақпама іліп қойдым, оны үйімде қол қоюға болады дедім. Түнде хабарламалар жыртылды. . Содан кейін мен мынадай жазуы бар тағы бір хабарлама іліп қойдым: "Бұл петицияның мақсаты - әйелдер мен балаларды өлтіруді тоқтату. Осы мақсатты қаламағандар, мына хабарламаны қараңғыда жыртудың орнына, келіп себебін түсіндірсінші?" Ешкім келмеді, ал ауылдағы бір шаруаның әйелі: "Бойд мырзаның сол хабарламаларды ілуі өкінішті. Бұл Рождестволық көңіл-күйді бұзды". Ол солай істегендерді қолдады."
Boyd's friends saw him as "[c]harming, generous, frivolous and funny". Boyd lived in the Melbourne suburb of Sandringham until he was 13 when the family moved permanently to the family farm in , Victoria. He had a love of books and writing from an early age, but he was also colour blind. He became the only writer in his ancient family amongst painters and artists. Brenda Niall, Boyd's biographer, comments, "His family seems to have been one of those so distinctive in character and achievement that it confers its own citizenship. Being a Boyd was more important than being an Australian: it gave him a sense of identity strong enough to bypass nationalism for civilization." Boyd's siblings included the potter William Merric Boyd (1888–1959), and the painters Theodore Penleigh Boyd (1890–1923) and Helen à Beckett Read (1903–1999). He fondly remembered his childhood years at Yarra Glen. "[T]he Yarra, only yards away, still provides summer swimming as it did for the Boyds. The river yields cold eels that writhe and bite like snakes but make nice eating later. On the farm the Boyds had ponies, hunting, and fishing, and gorged themselves in the evenings on unlimited fruit and cream." He enjoyed his school years at Trinity Grammar School, Kew. Niall notes that "Boyd did respectably in academic work; he edited the school magazine, the Mitre; he developed a love of English poetry; and, through [his headmaster's] example, he began to consider a future as a clergyman." After finishing school in 1912, Boyd was undecided on a career path and so commenced study for a religious vocation at St John's College, St Kilda. He did not see out the year but this was the beginning of a lifelong, but never resolved, investigation of the place of religious devotion in his life. At the suggestion of his mother, he began training as an architect at Purchas and Teague in Melbourne. Michael Bardwell notes that Boyd was "a great campaigner [ ] often writing letters to the press about matters he thought were of public importance." A wartime example of this activism was an incident in December 1943, which Boyd relates in his autobiography Day of my Delight, quoted by Bardwell: "A group of eminent people had drawn up a petition to end by mutual agreement the night bombing of cities, which had now become senseless massacres. I put one of the printed forms of this petition on the village notice board, and one on my gate, saying it could be signed at my house. The notices were torn off at night. . I then put up another inscribed: "The object of this petition is to stop the murder of women and children. Will those who think this aim undesirable, please come in and explain why, instead of tearing this notice off under cover of darkness?" No one came, and a farmer's wife in the village said: "It is a pity Mr. Boyd put up those notices. It quite spoiled the Christmas spirit." he supported those who did.
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі өмір
Бойд Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Австралияға оралғанда, енді бұрынғыдай болмайтынын сезінді. Британ армиясына қосылғандықтан, ол достарынан өзгешеленіп қалғанын ойлады, себебі олардың соғыс кезіндегі тәжірибесі мүлдем басқаша болды. 1921 жылы ол Мельбурннан Лондонға кетіп, газетте жұмыс істеді және саяхат жасады. 1925 жылы Бойдтың "Махаббат құдайлары" атты тұңғыш романы жарық көрді. Ол өзінің шақыруын тапқан еді және 1925 жылдан 1949 жылға дейін он роман, автобиографиялық кітап және балаларға арналған әңгіме жариялады. 1940 жылдың шілдесінде әкесі қайтыс болғаннан кейін анасының мұрасы ашылды, бұл Бойдқа қалай тілесе солай өмір сүруге мүмкіндік берді. Бойд сәттілікке қол жеткізіп қайтуды үміттене отырып, Австралияға оралуын кейінге шегерді. Олар шығармашылық және әдеби өнерге қосқан үлестерімен ғана емес, сонымен қатар әскери және Бекеттер арқылы құқықтық саламен байланыстарымен де белгілі болды. Мартин Бойд – австралиялық әдебиетке зор үлес қоскан тұлғалардың бірі. Оның жоғары орта тапқа жататын, негізінен шығармашылық өнермен айналысатын отбасынан шыққандығы, оның жеке басының қалыптасуына және кейіннен оның әдеби стиліне әсер еткен сұлулық сезімін дамытуға маңызды рөл атқарды. Бойдтың романдары австралиялық әдебиетке деген жалпы қызығушылықтың төмендігіне қарамастан, көптеген оқырмандардың құрметіне ие болды. Оның әлеуметтік комедиялары түсінікті, тіпті жақын сезімдер тудыратын оқиғаларда түрлі-түсті кейіпкерлерді бейнеледі.
Boyd returned to Australia after World War One but found he no longer fitted in. Because of his decision to join the British Army, he felt that a wedge had developed between him and his friends as their wartime experiences were different. Listless and directionless he left Melbourne in 1921 to live in London, did some newspaper work and travelled. In 1925 Boyd's first novel, Love Gods, was published. He had found his vocation and between 1925 and 1949 he published ten novels, a volume of autobiography and a children's story. After his father's death in July 1940, his mother's inheritance was released, which gave Boyd the financial freedom to live life however he chose. Boyd delayed a return to Australia in the hope he could return a success. They are known for their various contributions to the creative and literary arts but also had many links to the military and, through the a'Becketts, to legal affairs. Martin Boyd was one such individual who greatly contributed to Australian Literature. Being from an upper middle class family predominantly associated with the creative arts was a fundamental influence in the development of his identity and the sense of beauty that would later influence his literary style. Boyd's novels soon gained the appreciation of many despite an inherent disinterest in Australian literature. His social comedies provided colourful characters in understandable if not relatable settings.
Мінез-құлық
Бойдтың ерекшеліктерінің бірі – оның әлеуметтік жұмбақ ретінде танылуы. Бұл, негізінен, оның кәсіби өмірі мен жеке өмірін қоршаған әлеуметтік нормадан тыс мінез-құлық және қаңқулар арасындағы қайшылыққа байланысты болды. Оның мінез-құлқының бір ерекшелігі – ұзақ уақыт бір орында тұра алмауы, ол өзі «саяхат құштарлығы» деп атаған. Өмірі бойы ол Австралия мен Еуропаның түрлі аймақтарында тұрды. Осы қасиетінің арқасында Бойд көшпенді адам ретінде танылды, тіпті өзінің саяхат кітабын жариялады және тұрақты мекендеген жаңа орындардағы әлеуметтік ықпалын кеңейтті. Алайда, оның белгілі саяхат құштарлығы әріптестері арасында мазасыздыққа алып келді, сондай-ақ отбасын құруға және үйленуге қабілетсіздігі туралы сөздер тудырды. Оның ешқашан үйленбегені, оның лауазымындағы сыйлы адам мен танымал жазушыдан күтілетін мінез-құлықтан ауытқуы туралы қаңқулар мен хабарламалар оның сексуалдық бағыты туралы сұрақтар мен күмәндерді тудырды. Күдіктер оның өз жынысынан адамдармен жақын қарым-қатынаста болғанына байланысты болды; әсіресе, ол жас итальяндық ұл, Лучано Тромбинимен құпия қарым-қатынаста болды деген күдік туды. Алайда, оның өлімінен көп уақыт өткен соң ғана осы мәселелер оның заманында кең таралған көңілкешсіздік пен табу сезімінен арылып қарастырылды. Содан кейін оның туындыларындағы эротикалық және гомосексуалдық мәнді талдаған бірнеше мақала жарық көрді.
One of the defining characteristics of Boyd was his reputation as a social enigma. This can mainly be traced to the contrast between the professional aspects of his life and the socially deviant behaviour of, and rumours surrounding, his personal life. One such behavioural trait was his inability to remain in one place for an extended amount of time, which he himself referred to as wanderlust. Throughout his life he took up residence in a variety of places throughout Australia and Europe. Because of this trait, Boyd was often considered a travelled individual, even publishing his own travel book, and extended his social influence to many of the new locations where he took up residence. However his well known wanderlust also contributed to a reputation for restlessness among his social peers and raised the issue of his inability to settle down and take a wife. The fact he never married, coupled with rumours and reports of behaviour deviant from that expected of a gentleman and popular author in his position, began to raise questions and doubts about his sexual tendencies. The suspicions centred around his close relationships with those of the same sex; in particular, he was suspected of having an illicit relationship with a young Italian boy, Luciano Trombini. However it was not until well after his death that such issues were viewed without the sense of prejudice and taboo that were common during his time. It was then that multiple papers analysing the erotic and homosexual undertones of his works were published.
Әлеуметтік көзқарастар
Бойд өзінің сенімдері мен моральдық қағидалары туралы ашық пікір білдірді. Оның екі автобиографиясы, сондай-ақ өмірі мен романдарына арналған толыққанды өмірбаяндар қоғам мен сол заманғы өзекті мәселелер туралы оның ой-пікірлерін қамтиды. Бойд пен оның туындыларына зор ықпал еткен маңызды ұстанымдардың бірі – дін. Әдебиетке қадам басқанына қарамастан, Бойд өзінің көптеген шығармаларында маңызды рөл атқарған берік діни сенімдерін және моральдық принциптерін сақтап қалды. Австралиялық әдебиетке қызығушылық танытпағанына қарамастан, Бойдтың табысқа жетуінің басты себебі осы болды, себебі оның мызғымас діни сенімдері мен моральдық құндылықтары сол кездегі қоғамдық көзқарастармен үйлесетін. Кейін ол сол кездегі аристократияны жайлаған, тек материалдық құндылықтарға құштарлық пен өзімшілдікке деген наразылығын білдірді. Бойдтың құндылықтарына қатысты тағы бір маңызды мәселе – білімі мен әскери қызметі кезінде қанағаттандырылған, көзге көрінбейтін патриотизмді сынауы. Дегенмен, ол ең алдымен өзінің өмірі мен отбасылық тәжірибесінен шабыттанған романдарымен танымал. Көптеген сыншылар Бойдты тапқыр автор деп сипаттайды. Ол 20 ғасырдың ең маңызды австралиялық романистерінің бірі саналады, бірақ оның романдарына реакциялар әртүрлі болады.
Boyd was quite outspoken in his beliefs and morals. The publication of his two autobiographies, and to a lesser extent the biographies detailing his life and his novels contain his opinions and beliefs on society and the contemporary issues of the time. One of the foremost beliefs that influenced Boyd and his works is that of religion. Despite his move towards literature, Boyd retained strong religious beliefs and morals which played a big part in many of his works. This was one of the fundamental reasons for Boyd's success, despite a disinterest in Australian literature, as his strong religious beliefs and morals resonated with the views societies had at the time. He later expressed his disdain for the adoption of purely materialistic values and the self importance that riddled the aristocracy at the time. Another major issue surrounding Boyd's values was his disapproval of the supposed blind patriotism encouraged during his education and military service. to his name. He is, however, most renowned for his novels, which were inspired, according to many critics, by his own life and family experiences. Often described as a witty author, Boyd is recognised as one of the most important Australian novelists of the 20th century although responses to his novels vary.
Мақсаты
Бойдтың көптеген романдары Англияда жазылғанмен, олар ағылшын және австралиялық жоғары тап қоғамдарының қарама-қайшы және келіспейтін шындықтарына жиі назар аударады. Ол адам өмірінің жалпы мәселелеріне емес, әлеуметтік қарым-қатынастардың әдептілігі мен абсурдтығына ден қойған. Фицпатрик Бойдтың туындыларына реакциялар ашық қарсылықтан басталады, ол былай деп жазады: "Ұлы қабілеттеріне қарамастан, оның ішінде керемет икемділік пен әдемі стильтегі прозасы бар, Мартин Бойд, отансыз адам және тақырыбы жоқ жазушы, кәсіби романист емес, талантты әуесқой болып қалды". Бойдтың өмірінде оның романдары австралиялық газеттерде аз мақалалармен жарық көрді және 1928 мен 1949 жылдар аралығында сыншылар тарапынан көбінесе назарсыз қалды. Бойдтың алғашқы үш романы жақсы сатылмады, ал келесі үш романы баспагерлерден қабылданбады, бірақ "Монфорттар" романы сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Осыған қарамастан, Фитцпатрик 1963 жылы: "Оның Англияда оқырмандары бар, ал "Лусинда Брейфорд" романы Америкада бестселлер болды, бірақ оның туындылары Австралияда көп танылмаған сияқты", - деп жазды. "Менің ойымша, Мартин Бойдтың туындылары сәл аморальды деп есептеледі, себебі олар қазіргі австралиялық этикаға қайшы келеді". *The Australian Book Review* журналында Макфарлейн де: "Австралиялықтардың Бойдқа деген жауабында әрқашан біршама тартыншақтық болды. Егер ол тек жоғары орта тап туралы жазумен шектелмесе, бәлкім, сыншылар мен коммерциялық тұрғыдан көбірек танымал болар еді", - деп мәлімдейді.
While writing most of his novels in England, Boyd's novels frequently focus on the contrasting and conflicting realities of upper class English and Australian societies. He tended to concentrate on the niceties and absurdities of social exchanges, instead of a greater concern with universal problems of human life. Responses to Boyd's work vary from outright hostility, Fitzpatrick writes, "In spite of very great gifts, which included a prose style of great flexibility and grace, Martin Boyd, the man without a country and the writer without a subject has remained a gifted amateur rather than a professional novelist", In his own time, Boyd's novels received few reviews in the Australian newspapers, and little critical attention between 1928 and 1949. While Boyd's first three novels did not sell well and led to his following three novels being rejected by publishers, his novel, The Montforts achieved critical success. Despite this, Fitzpatrick wrote in 1963, "He has a public in England, and his novel Lucinda Brayford was a bestseller in America, but his work seems to be little known in Australia ". "Martin Boyd’s work is vaguely felt, I think, to be rather immoral because it is in conflict with the Australian ethos of the moment". In The Australian Book Review, McFarlane also claims that "There has always been something grudging about the Australian response to Boyd. Perhaps he would have been more critically and commercially popular if he had not confined himself to writing about the upper middle classes".