Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытайдың австроазиялық тілдер тобы.
Austroasiatic language branch of China
Паканикалық тілдер – болю және буган тілдерінен құралған австроазиялық тілдердің бір тармағы. Олар Қытайдың оңтүстігіндегі Гуанси және Юньнань провинцияларында қолданылады. Бұрын маң тілі де осы топқа кіретін, бірақ қазір Пол Сидвелл оны австроазиялық тілдер ішінде жеке тармақ деп санайды.
The Pakanic languages constitute a branch of two Austroasiatic languages, Bolyu and Bugan. They are spoken in Guangxi and Yunnan provinces of southern China. Mang was formerly included, but is now considered by Paul Sidwell to form its own separate branch within Austroasiatic.
Жіктеу
Дженни және Сидвелл (2015) паканикті австроазиялық тілдер отбасының тәуелсіз тармағы деп есептейді. Бұрын паканикалық тілдердің жеке тілдері үшін әртүрлі жіктемелер ұсынылған. 1990 жылы Пол К. Бенедикт Болю тілінің моң-кхмер тілдерінің жеке тармағын құрайтынын дәлелдеді. Эдмондсон мен Грегерсон (1996) Болю және вьет тілдері арасындағы көптеген фонетикалық және лексикалық ұқсастықтарды тізімдеді. Бірақ, кейіннен Жерар Дифлот паканик тілінің (атап айтқанда, Болю және Буган тілдері) паланг тілдерімен туыс екенін және кеңірек солтүстік моң-кхмер тобының құрамына кіретінін ұсынды.
Jenny & Sidwell (2015) consider Pakanic to be an independent branch of Austroasiatic. Various classifications had previously been proposed for individual Pakanic languages. In 1990, Paul K. Benedict argued that Bolyu constitutes a separate Mon Khmer branch. Edmondson & Gregerson (1996) listed many phonological and lexical similarities shared by Bolyu and Vietic languages. However, Gérard Diffloth later suggested that Pakanic (i. e., Bolyu and Bugan) shares an affinity with Palaungic languages and was part of a wider Northern Mon Khmer group.
Манижаның ұсынысы
Мангик, манг тілін аустроазиаттық тілдердің біріккен кіші тобында паканикпен туыс ретінде біріктіретін, ұсынылған тілдер тобы. Бұл жіктеме Илия Пейрос (2004) және Сидвеллдің алдыңғы жіктемелерінде де кездеседі. Нгуен Ван Лой бастапқыда манг тілін вэйк тілдерінің самтау тобында, палангик тілдерімен бірге жіктеген, бірақ кейіннен манг тілін вэйк тілінің туысы ретінде жіктеді (Сидвелл 2009:133).
Mangic, a proposed language grouping that includes Mang as a sister to Pakanic within a unified subgroup of Austroasiatic, is recognized by Ilia Peiros (2004) and Sidwell's earlier classifications. Nguyen Van Loi also classified Mang within the Samtau group of Waic with Palaungic, although he later classified Mang as a sister of Waic (Sidwell 2009:133).
Қайта құру
Протопаканик, Болю және Буган тілдерінің, бірақ Манг емес, ортақ ата-бабасы, Эндрю Хсю (2016) жасаған қайта құрау арқылы анықталды. Хсю (2017), Ли Сюйлянға (1999) сілтеме жасай келе, паканик тілдері бұрын Гуйчжоудың солтүстігінде таралғанын және Гелао тілімен тығыз байланыста болғанын айтады. Хсю (2017) сондай-ақ паканик тілдерінің кра тілдерінен сөз қарызына ұшырағанын, ал олардың өзі кра тілдеріне әсер еткенін көрсетеді.
Proto Pakanic, the proto language ancestral to Bolyu and Bugan but not Mang, was reconstructed by Andrew Hsiu (2016). Hsiu (2017), citing Li Xulian (1999), notes that Pakanic languages were formerly spoken further up north in Guizhou and were in close contact with Gelao. Hsiu (2017) also notes that Pakanic languages display loanword influence from Kra languages, and have also influenced Kra languages.