Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жан Адриен Франсуа Леканье (4 наурыз 1920 – 22 ақпан 1993) – француз орталық саясаткері.
French politician
Jean Adrien François Lecanuet (4 March 1920 – 22 February 1993) was a French centrist politician.
Өмірбаян
Леканье қарапайым отбасында Руанда дүниеге келді және философияны оқыды. 22 жасында диплом алып, Францияның ең жас агрэге ("A+" профессоры) атанды. Екінші дүниежүзілік соғыста француз қарсылық қозғалысына қатысты. 1944 жылдың тамызында ол Лилль-Брюссель теміржолын жарған коммандос тобымен бірге тұтқындалды, бірақ неміс әскеріне шақырылған поляк азаматтың көмегімен қашып құтылды. Кейін ол Денис Пайярға үйленді, олардың үш баласы болды. Бостандыққа шыққаннан кейін Қорғаныс министрлігінде бас инспектор болып жұмыс істеді. Төртінші Республика кезінде Леканье көптеген рет министрлік қызметтер атқарды (10 жылда 11 лауазым) және Христиан-демократиялық Халықтық-республикалық қозғалыстың (ХДР) мүшесі болды. 1951 жылдан 1955 жылға дейін ол МРП депутаты болды. 1959 жылы Сейн-Маритимнен сенатор болып сайланды және 1963 жылдан 1965 жылға дейін МРП президенті болды. 1965 жылы президенттік сайлауға оңшыл кандидат ретінде қатысты. Оны Поль Рейно қолдады. Ол заманауилық пен еуропалық интеграцияны жақтады және галлизм мен социалистік және коммунистік солшылдық арасындағы үшінші жолды ұсынғанын мәлімдеді. Оның «заманауи стильдегі» сайлау кампаниясы мен сүйкімді күлкісі кейбір журналистердің оны «француз Кеннедиі» деп атауына себеп болды. Леканье сайлаудың бірінші турында 3 777 120 дауыс (15,6%) жинап, Шарль де Голльді екінші турда Франсуа Миттеранмен күресуге мәжбүр етті. Ол қартайған МРП партиясын Демократиялық орталықпен алмастырды, либералды консервативті Ұлттық тәуелсіздер мен шаруалар орталығын біріктірді. 1972 жылы Леканье Жан Жак Серван Шрайбермен бірге Реформалық қозғалысты құрды. 1973 жылғы француз парламенттік сайлауында Леканье көпшіліктің сәтті болуын қамтамасыз ету үшін Пьер Месмермен кандидаттарды қайтару туралы келіссөздер жүргізді. Ол Сейн-Маритимнен депутат болып сайланды және 1974 жылғы президенттік сайлау кампаниясына Валери Жискар д’Эстенді қолдауға белсенді қатысты. Леканье Жак Ширактың бірінші кабинетінде Әділет министрі болды (1974–1976). 1976–1977 жылдары ол жоспарлау және аумақтық даму жөніндегі мемлекеттік министр болды. 1978 жылы президент Валери Жискар д’Эстенді қолдау үшін құрылған партиялық коалицияның президенті болып сайланды. Ол бұл лауазымда 1988 жылға дейін қызмет етті. 1979 жылдан 1988 жылға дейін ол Еуропалық парламент депутаты және Сенаттың Сенаторы ретінде Сенаттың Сыртқы істер және қарулы күштер комиссиясының төрағасы болды, бұл лауазымды ол 1971 және 1973 жылдар аралығында да атқарған. 1986 жылы заманауи француз саясатындағы «бірлескен билік» кезеңінің басында (президент пен премьер-министр қарама-қарсы партиялардан билікті бөлісу) Ширак Леканьені Сыртқы істер министрі етіп ұсынды, бірақ президент Франсуа Миттеран Ширактың басқа да кандидаттарымен бірге бұл тағайындауға вето қойды. 1968 жылы ол Руан қаласының мэрі болып сайланды және 23 жыл бойы осы лауазымды иеленді. Ол 1993 жылдың 22 ақпанында 72 жасында Нойли-сюр-Сенде қатерлі ісіктен қайтыс болды.
Lecanuet was born to a family of modest means in Rouen and gravitated towards philosophy studies. He received his diploma at the age of 22, becoming the youngest agrégé ("A+" professor) in France. He participated in the Second World War French Resistance movement. In August 1944, he was arrested along with a commando that had just blown up the Lille Brussels railroad, but he managed to escape with the help of a Pole who had been drafted into the German army. He then married Denise Paillard with whom he had three children. After the Liberation, he became a general inspector at the Ministry of Defence. Under the Fourth Republic, Lecanuet held ministerial posts numerous times (11 posts in 10 years) and was a member of the Christian Democratic Popular Republican Movement (MRP). From 1951 to 1955, he was MRP deputy from the Seine Inférieure region. He became senator from Seine Maritime in 1959 and was president of the MRP from 1963 to 1965. In 1965, he ran in the presidential election as a center right candidate. He was supported by Paul Reynaud. He advocated modernity and European integration and declared to represent a third way between Gaullism on the one hand and the Socialist and Communist Left on the other hand. His "modern style" campaign and dashing smile had some journalists nickname him "the French Kennedy". Lecanuet obtained 3,777,120 votes (15.6%) in the election's first round, forcing Charles de Gaulle to compete in a second round against François Mitterrand. He replaced the ageing MRP by the Democratic Centre, integrating the liberal conservative National Centre of Independents and Peasants. In 1972, Lecanuet founded the Reforming Movement with Jean Jacques Servan Schreiber. During the French legislative elections of 1973, Lecanuet negotiated the withdrawal of candidates with Pierre Messmer to ensure the success of the majority. He was elected deputy of Seine Maritime and actively participated in the 1974 presidential election campaign in support of Valéry Giscard d'Estaing. Lecanuet was Minister of Justice in Jacques Chirac's first cabinet (1974–1976). From 1976 to 1977, he was Minister of State in charge of planning and the l’Aménagement du territoire (zoning commission) Raymond Barre's first cabinet. In 1978, he was elected president of the UDF, the party coalition created to support President Valéry Giscard d'Estaing. He held that position until 1988. From 1979 to 1988, he was a Deputy in the European Parliament and, as Senator for Seine Maritime, the French Senate's chairman of the Foreign Affairs and Armed Forces Commission, a post that he had already held between 1971 and 1973. In 1986 at the beginning of the first period of "cohabitation" in modern French politics (a President and Prime Minister from opposing parties sharing power) Chirac nominated Lecanuet as Foreign Minister, but President François Mitterrand vetoed the appointment, along with some of Chirac's other nominees. In 1968, he was elected Mayor of Rouen, a position he held for 23 years until his death. He dies of cancer on 22 February 1993 at the age of 72 in Neuilly sur Seine.