Кіріспе
Питер Брейгельдің егдесінің "Икардың құлауымен пейзаж" картинасы – қазір Брюссельдегі Бельгияның Көркем өнер музейлерінде сақталып тұрған, майға салынған картина. Бұл картинаның алғашқы голланд және фламанд суретшісі Питер Брейгельдің егдесі салған туындысы деп ұзақ уақыт саналып келді. Алайда, 1996 жылы Брюссель мұражайындағы картинаның техникалық сараптамасынан кейін, бұл авторлық күмәнді болып саналады. Соған сәйкес, шамамен 1560 жылдары салынған картина қазір Брейгельдің жоғалған түпнұсқасының белгісіз суретші жасаған жақсы ерте көшірмесі деп есептеледі, бұл туынды шамамен 1558 жылы жасалған болуы мүмкін. Мұражайдың мәлімдемесінше: "Картинаны Брейгельдің егдесі салғанына күмәнді, бірақ композицияның оған тиесілі екеніне сенімді айтуға болады", дегенмен, жақында жүргізілген техникалық зерттеулер бұл мәселені қайта қарастыруға мүмкіндік берді. Көп жағдайда Овидийден алынған сюжет негізінде салынған бұл картина, В.Х. Ауденнің "Музей де Бо-Артс" атты танымал өлеңінде бейнеленген, сонымен қатар Уильям Карлос Уильямстың осы аттас өлеңінің және Майкл Хамбургердің "Брейгельдің "Икары" туралы шумақтарының" тақырыбы болды. Әлемдік пейзаж – алыстағы кішкентай суреттер арқылы бейнеленген тақырыпты қамтитын жұмыстың түрі, бұл стиль Жоахим Патинирдің ертегі голланд суреттерінде қалыптасқан. Алайда, алдыңғы планға үлкен, сюжетке байланыссыз "жанрлық" суреттерді қосу – жаңашылық болып табылады және жанрлардың өсіп келе жатқан иерархиясына қарсы тұрады. Брейгельдің басқа пейзаждары, мысалы, "Қардағы аңшылар" (1565) және маусымдарды бейнелейтін картиналар сериясы жанрлық суреттерді көтеріңкі алдыңғы планға қояды, бірақ олар суреттің жалпы көлеміне қатысты соншалықты үлкен емес, сондай-ақ, суреттің "жоғары" класына жататын сюжеттерді қамтиды. Дегенмен, сол кезеңдегі Антверпен суретшісі Питер Аэрсеннің картиналарында үлкен ас үй немесе базар көріністері бейнеленген, ал алдыңғы планға ірі тұлғалар, ал алыс фонға Мәсіхтің өмірінен алынған көрініс енген. Бір туындыда "жоғары" емес, "төмен" тақырыпқа басымдық беру – Солтүстік маньеризм өнерінің ерекшелігі, оны көбінесе "маньеризмдік инверсия" деп атайды. Икар туралы әңгіменің дәстүрлі моральдық мәні, шамадан тыс амбициядан сақтандырады, және бұл (әдеби мағынада) өмірде пайдалы ауыл шаруашылық қызметтерді атқаруға қанағаттанған қарапайым тұлғалар арқылы нығайтылады.
the Bruegel painting
Landscape with the Fall of Icarus is a painting in oil on canvas measuring now in the Royal Museums of Fine Arts of Belgium in Brussels. It was long thought to be by the leading painter of Dutch and Flemish Renaissance painting, Pieter Bruegel the Elder. However, following technical examinations in 1996 of the painting hanging in the Brussels museum, that attribution is regarded as very doubtful, and the painting, perhaps painted in the 1560s, is now usually seen as a good early copy by an unknown artist of Bruegel's lost original, perhaps from about 1558. According to the museum: "It is doubtful the execution is by Bruegel the Elder, but the composition can be said with certainty to be his", although recent technical research has re opened the question. Largely derived from Ovid, the painting is described in W. H. Auden's famous poem "Musée des Beaux Arts", named after the museum in Brussels which holds the painting, and became the subject of a poem of the same name by William Carlos Williams, as well as "Lines on Bruegel's 'Icarus'" by Michael Hamburger. Though the world landscape, a type of work with the title subject represented by small figures in the distance, was an established type in Early Netherlandish painting, pioneered by Joachim Patinir, to have a much larger unrelated "genre" figure in the foreground is original and represents something of a blow against the emerging hierarchy of genres. Other landscapes by Bruegel, for example The Hunters in the Snow (1565) and others in that series of paintings showing the seasons, show genre figures in a raised foreground, but not so large relative to the size of the image, nor with a subject from a "higher" class of painting in the background. However, paintings from the same period by the Antwerp artist Pieter Aertsen had large kitchen or market genre scenes, with large figures in the foreground, and in the distant background a glimpse of a scene from the Life of Christ. Giving more prominence to "low" subject matter than "high" in the same work is a feature of some Northern Mannerist art, often called "Mannerist inversion". The traditional moral of the Icarus story, warning against excessive ambition, is reinforced by (literally) fore grounding humbler figures who appear content to fill useful agricultural roles in life.
Сипаттама
Грек мифологиясында Икар, әкесі Дедал жасаған, балауызбен бекітілген қауырсыннан құралған қанаттармен ұшуға қол жеткізді. Әкесінің ескертулерін елемеген Икар, күнге тым жақын ұшып, балауыз еріп, теңізге құлап, суға батып кетті. Оның аяқтары кеменің астындағы суда көрінеді. Күн көкжиекке жартылай батқан, ал ұшу оған тіпті жақындамады. Бұл картина нұсқасында Дедал бейнеленбеген, бірақ ван Бюреннің нұсқасында (сол жақта) ол әлі де ұшып жатыр. Овидийдің аңыз бойынша, егінші, қойшы және балықшы туралы айтылады; олар: "көкте құдайлардың жақындап келе жатқанын көріп, таңғалып, ойлайды". Сурет, Оденнің өлеңіндей, Икардың байқалмаған өліміне қарамастан, жалғасып жатқан қарапайым оқиғаларды көрсету арқылы адамзаттың қайғыға деген бейжайлығын бейнелеуі мүмкін.
Атауы
Сурет, Брюгельдің жоғалған түпнұсқасының нұсқасы болуы мүмкін. Брюгельдің басқа туындыларына сүйене отырып, жоғалған түпнұсқаның шамамен 1558 жылы жасалғаны айтылады; бұл жұмыс 1912 жылы музей сатып алғанға дейін белгісіз болды. Кейіннен, жалпы сапасы нашар деп есептелетін, ағаш панельдегі тағы бір нұсқа табылды, оны 1953 жылы Даниэль ван Бюрен жеке үйі үшін сатып алды, қазір ол Брюссельдегі мұражай. Бұл нұсқада композицияның сол және оң жақтары алынып тасталған, Икар суда, ал Дедал әлі де ауада, сонымен қатар қойшының үңілуі оған бағытталған, бұл басқа нұсқаның композициялық ерекшелігін түсіндіреді. Түпнұсқа Брюгельдің мифологиялық сюжеттегі жалғыз белгілі суреті болған. Кеме мен тұлғалардың перспективасы толыққанды сәйкес келмейді, бірақ бұл композицияның қуатын күшейтуі мүмкін. Брюгель сонымен қатар кеме мен құлап жатқан екі тұлғаның бейнесін көркемдеу үшін эскиз жасаған. 1912 жылы мұражайға қосылғаннан бері, бірнеше маман оның түпнұсқалығына күмән келтірді, негізінен екі себепке байланысты: (i) картинаның басқа Брюгельдің туындыларымен салыстырғанда сапасы нашарлау, бірақ бұл мәселе кейінірек жасалған жабын бояулармен күрделіленді; (ii) бұл – мақтадан жасалған кенепке майлы бояумен салынған картина, ал Пётр Брюгельдің барлық майлы бояулары ағаш панельге салынған. 1963 жылы музейдің кураторы Филипп Робертс Джонс және Брюгельді зерттеуші Жорж Марлиер бастапқыда ағаш панельге салынған картина кейінірек кенепке көшірілген болуы мүмкін деген гипотеза ұсынды, бұл сол кезде кең таралған практика болған.
The work was unknown until it was bought by the museum in 1912; subsequently another version on panel, generally considered inferior, turned up, which was acquired in 1953 by Daniel van Buuren for his private house, today a museum in Brussels. In this, which excludes the far left and right sides of the composition, Icarus is in the water but Daedelus is still in the air, and the shepherd's gaze is directed at him, explaining one aspect of the composition of the other version. The original would have been Bruegel's only known painting of a mythological subject. The perspective of the ship and figures is not entirely consistent, although this may enhance the power of the composition. Bruegel also produced a design for an engraving with the ship and the two falling figures. Since its acquisition by the Museum in 1912, its authenticity has been challenged by several specialists, mainly for two reasons: (i) the relatively weak quality of the painting compared to other Bruegels, although this question is complicated by later overpainting; (ii) it is an oil painting on canvas, an exception in the work of Peter Bruegel the Elder who made all his oil paintings on panel. In 1963, Philippe Roberts Jones, curator at the museum, and the Bruegel specialist Georges Marlier, hypothesized that an original panel painting had been later moved onto canvas, as was once common.