Вирджиния штатының фармацевттер таңдауы және тұтынушылар құқығы: Баға ақпаратының бостандығы
Virginia State Pharmacy Board v. Virginia Citizens Consumer Council
АҚШ Жоғарғы Сотының 1976 жылғы шешімі: дәрігерлерге дәрі-дәрмек бағасы туралы ақпарат беру құқығын шектеуге штаттың құқығы жоқ. Коммерциялық сөз бостандығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния штатының дәріханалар кеңесі Вирджиния азаматтарының тұтынушылар кеңесі, 425 U.S. 748 (1976) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты штаттың фармацевттердің рецепт бойынша тағайындалған дәрі-дәрмектер бағасы туралы ақпарат беру құқығын шектеуге болмайтынын қабылдады. Бұл жағдай Бірінші түзетуді коммерциялық сөйлеуге қатысты қолдану мәселесін анықтауда маңызды рөл атқарды.
Virginia State Pharmacy Board v. Virginia Citizens Consumer Council, 425 U. S. 748 (1976), was a case in which the United States Supreme Court held that a state could not limit pharmacists’ right to provide information about prescription drug prices. This was an important case in determining the application of the First Amendment to commercial speech.
Өмірбаян
Вирджиния штатында дәріханагерлерге рецепт бойынша берілетін дәрі-дәрмектердің бағасын жариялауға тыйым салатын заң болған. Бұл заң бойынша, мұндай жарнама жасағандар "кәсіби этика ережелерін бұзу" үшін кінәлі деп есептелген. Аудандық сот анықтағандай, штаттың ішінде дәрі-дәрмек бағалары әртүрлі болған.
The Commonwealth of Virginia had a statute which prohibited pharmacists from advertising prescription drug prices, providing that those who did would be guilty of “unprofessional conduct”. Drug prices varied throughout the state, as the District Court found.
Көпшілік пікір
Сот судьясы Блэкмун көпшіліктің атынан жазған пікірін Вирджиния штатының дәріханаларды реттеу туралы заңдарына қысқаша шолу жасаудан бастады, содан кейін мұндай ережелерге қатысты бұрынғы шағымдарды ерекшеледі, бұл істердің бұрынғысы сөз бостандығына емес, Конституцияның 14-ші толықтыруына сәйкес экономикалық процестің әділдігіне негізделгенін түсіндірді. Блэкмун соттың «коммерциялық сөз» бостандығын бұрынғы шешімдер арқылы қалай шектегенін сипаттады; мысалы, «Бигелоу Вирджинияға қарсы» ісінде, сот Вирджиния штатының шегінен тыс жердегі аборт процедураларын жарнамалауға тыйым салған заңын жойды. Ол сондай-ақ коммерциялық сөзді «өшпес сөздер» және ұяттылық сияқты «қорғалмаған» сөз түрлерінен ажыратты. Сөз мазмұнына қатысты экономикалық мүддеге ие болу, сөйлеушінің немесе тыңдаушының Бірінші толықтырудың қорғауынан айырмайды. Бұл, әсіресе, осы істегі тұтынушылар үшін маңызды, себебі кедейлер, қарттар және денсаулығы нашар адамдар рецепттерін арзан бағамен алу үшін ақпаратқа қол жеткізуге мұқтаж болды және дұрыс шешімдер қабылдау үшін осы ақпарат қажет еді. Блэкмун мұндай мұқтаж адамдар үшін мұндай ақпарат жай ғана ыңғайлылық емес екенін түсіндірді. Сонымен қатар, ол баға жарнамасының еркін нарықтық экономикадағы маңыздылығын атап өтті, себебі олар азаматтарға жеке экономикалық шешімдер қабылдауға қажетті ақпаратты ұсынады. Вирджиния штаты осы ережені фармацевттердің кәсіби беделін сақтау үшін қабылдағанын айтты, өйткені фармацевттер арасындағы күшті баға бәсекесі оларға тиісті кәсіби қызметтерді ұсынуды қиындатады. Блэкмун фармацевтикалық қызметті реттеу қажетті және штаттардың полициялық билігіне кіретінімен, заң тұтынушылардың білімсіздігін арттырып, оларды дәрі-дәрмек бағасы туралы хабарсыз қалдырады деп жауап берді. Блэкмун бұл тәсілді әкесінше қараушылық деп атады, егер тұтынушылар дәрі-дәрмек бағасы мен қолжетімділігі туралы жеткілікті ақпарат алса, бұл оларға рецепт берушіні таңдау бойынша шешімдер қабылдауда көмектеседі. Блэкмун пікірін аяқтағанда, штаттардың кейбір коммерциялық сөзді уақыт, орын және мазмұнына қатысты емес ережелер арқылы реттеу құқығын сақтап қалғанын түсіндірді. Сондай-ақ, штаттар жалған немесе адастыратын жарнамаларды тыйым салуға құқылы. Алайда, ол штаттардың заңды экономикалық қызмет туралы шын ақпаратты, оның салдарынан қорқып, жасыра алмайтынын мәлімдеді.
Justice Blackmun, writing for the majority, began his opinion by giving a brief overview of the Virginia pharmacy regulation statutes, and then distinguished previous challenges to such regulations, explaining that such previous cases had been based on economic due process under the Fourteenth Amendment rather than on free speech grounds. Blackmun further described how the court had whittled down the “commercial speech” exemption through past precedent; for example, Bigelow v. Virginia, in which the Court struck down a Virginia statute prohibiting the advertisement of out of state abortion procedures. He also distinguished commercial speech from such “unprotected” categories of speech such as “fighting words” and obscenity. Nor does having a purely economic interest in the content of speech deprive the speaker or listener of the protection of the First Amendment. This is especially true for the consumers in this case, as the poor, elderly, and infirm needed access to such information to make informed decisions about how to get their prescriptions filled inexpensively. For such people in need, Blackmun reasoned, such information was more than simply a convenience. Furthermore, he stressed the importance of price advertising in a free market economy, because they serve to provide the underlying information for citizens to make private economic decisions. The Commonwealth of Virginia justified its enactment of the regulation on the grounds of maintaining the professionalism of pharmacists, asserting that aggressive price competition among pharmacists would make it difficult for pharmacists to provide the proper professional services. Blackmun responded that while regulation of the pharmacy profession was both necessary and within the prerogative of the several States through their police power, the statute promoted consumers’ ignorance, effectively keeping them in the dark about prescription drug prices. Blackmun dismissed this rationale as paternalistic, saying that if consumers had sufficient access to information regarding drug pricing and availability, it would only serve to aid them in their decisions about choosing a prescription drug supplier. Blackmun concluded his opinion by explaining that states still retained the power to regulate some commercial speech, via content neutral time, place, and manner regulations. Likewise, states retain the power to prohibit false or deceptive advertisements. However, he held that the states could not suppress truthful information about a lawful economic activity, simply out of fear of potential consequences.
Бёргердің келісімі
Бас судья Бёргер негізінен практикалық негізде келісті, рецепттердің 95% дайын қаптамадағы дәрілерді талап ететінін, ал оларды өндірушілер дереу сату үшін дайындағанын атап өтті. Бұл дәрілердің нарығы оларды осылай сатуға жеткілікті үлкен болғандықтан, штаттың кәсібилікке негізделген дәлелдемесінің маңызы аз болды. Бёргер медицина немесе құқық сияқты кәсіби қызметтерге қатысты емес екенін айтып, Блэкмунның көпшілік пікірінің ауқымын шектеуге ұмтылды. Бёргердің пікірінше, осы кәсіптерді реттеу басқа тәуекелдерге бағытталған, ал қызметтер бірегей және клиентке жекешелендірілген болғандықтан, осы істің шешімі оларға қолданылмауы керек.
Chief Justice Burger concurred on largely practical grounds, citing the fact that since 95% of the prescriptions being filled required prepackaged medications, prepared by their manufacturers to be sold immediately. These drugs had a large enough market to be sold in such a manner, so the state’s justification based on professionalism carried little weight. Burger instead concentrated on limiting the scope of Blackmun’s majority opinion, stating that it did not extend to professional services such as medicine or law. Burger reasoned that since regulation of these professions governed a different set of risks, and since the services involved were unique and personalized to the client, the holding of this case should not apply to them.
Стюарт келісімі
Сот төрешісі Стюарт бұл шешімнің штаттардың алдамшы немесе жалған жарнаманы шектеу мүмкіндігін қысқартпайтынын түсіндіре отырып, өз келісімін жазды. Ол, журналистер кейде фактілерді жаңылыстыруы мүмкін деген қорқынышпен баспасөзді қатаң шектеуге болмайтынын көрсету үшін, түрлі қаралау істерін мысалға келтірді. Ал жарнама беруші өзі жариялаған материалдың ақиқатқа сәйкес екенін немесе жоқ екенін білуі әлдеқайда мүмкін. Осыған байланысты, штаттар жарнама мазмұнын оның шындығына қарай реттеуде кеңірек құқыққа ие болуы керек. Мұндай коммерциялық жарнама мен идеологиялық ой-пікірлердің арасында айқын ерекшеліктер болғанымен, шындыққа сай ақпаратты жеткізетін жарнамалар Бірінші түзетумен қорғалуға лайық. Ал алдауға құрылған мәлімдемелерді жою – дәл және сенімді ақпараттың еркін таралуына көмектеседі.
Justice Stewart wrote a concurrence explaining how the holding of this did not limit the states’ ability to restrict deceptive or false advertising. He cited various libel cases to demonstrate that while the press cannot be harshly restricted for fear that journalists may occasionally get their facts wrong, an advertiser is much more likely to know whether or not the material he was publishing was true. Thus, states should have greater latitude in regulating the content of advertisements for the veracity of their content. Even though commercial advertising and ideological expression are clearly different, advertisements which convey truthful information are worthy of First Amendment protection, and the elimination of deceptive claims serves to further the goal of the free flow of accurate and reliable information.
Ренквисттің қарсылығы
Сотталушы Рехнквист осы істе жалғыз қарсы пікір білдірді. Ол көпшіліктің өнімдерді жарнамалауды идеологиялық «идеялар нарығы» деңгейіне көтеру туралы шешімін өкінішпен қабылдады, бұл Бірінші түзету қағидасының артық кеңейтілуі деп есептеді. Ол осы шешімнің болуы мүмкін салдарына қатысты сырғанап кету туралы аргумент келтірді; атап айтқанда, бұл шешім штаттар дәстүрлі түрде шектеуге тырысқан алкоголь, темекі және басқа да өнімдерді тұтынуға ынталандыруға мүмкіндік береді деп алаңдады. Ол Локнер дәуіріндегі экономикалық процестерге сілтеме жасады, сотты өз экономикалық саясатын заңға енгізді деп айыптады, ал мұндай реттеу мемлекеттің полициялық құзыретіне жатуы керек еді. Ол коммерциялық сөздің шатастыруға ұшырату мүмкіндігін көрсетті және мұндай ақпаратқа шынайы мұқтаж тұтынушылар оны өздері іздеп таба алатынын ұсынды. Ол көпшіліктің Вирджиния штаты заң шығарушы органының шешіміне тиісті мән бермегенін, сондай-ақ Бірінші түзетудің қорғауы саяси және әлеуметтік мәселелермен ғана шектелуі керек деген қорытындыға келді.
Justice Rehnquist was the lone dissenter in this case. He lamented the majority’s decision to elevate the advertisement of products to the level of the ideological “marketplace of ideas”, feeling that this was an overextension of First Amendment doctrine. He used a type of slippery slope argument to describe the potential consequences of this decision; specifically, he worried that this ruling would allow the promotion of consumption of liquor, cigarettes, and other products which states had traditionally tried to discourage. He indirectly hearkened back to the Lochner era economic due process cases, accusing the court of writing its own economic policy into the law, when such a regulation should be within the police power of the state. He pointed to the potentially misleading nature of commercial speech, and suggested that consumers who truly needed such information could easily seek it out themselves. He concluded by arguing that the majority has not only failed to accord proper weight to the judgment of the Virginia State Legislature, but that the protection of the First Amendment ought to be limited to political and social issues.