Макс Уилсон – бразилиялық автокөлік спортының жүргізушісі (1972 ж.т.). Формула Ford, Chevrolet және Formula Three Sudamericana чемпионаттарында өнер көрсеткен. Автоспорт туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилиялық автокөлік спортының жүргізушісі (1972 жылы туған)
бейсбол ойыншысы
Brazilian racing driver (born 1972)
the baseball player
Макс Уилсон (1972 жылдың 22 тамызында Батыс Германияның Гамбург қаласында туған) – бразилиялық тегі бар автокөлік спортының жүргізушісі.
Max Wilson (born August 22, 1972 in Hamburg, West Germany) is a racing driver of Brazilian parentage.
Жас балалар үшін құрастырылған
Уилсон өзінің автожарыстар мансабын 1985 жылы гокарттарда бастады. 1993 жылы ол бір орындық автомобильдерге көшті, Бразилия Формула Форд чемпионатында қатысуға шақырылды. 1994 жылы Бразилия Формула Шевроле Чемпионатына өтіп, Фелипе Джаффонеден кейін жалпы есепте 2-орынды жеңіп алды.
Wilson started his motor racing career in 1985 in go karts. He moved into single seaters in 1993, when he was offered a ride in the Brazilian Formula Ford Championship. In 1994 he moved to the Brazilian Formula Chevrolet Championship and finished 2nd overall, behind Felipe Giaffone.
3-форма
1995 жылы Уилсон Formula Three Sudamericana деңгейіне көтерілді. Ол тағы да чемпионатта 2-орынды иеленді, бұл жолы Рикардо Зонтадан кейін. Майкл Шумахердің жеке менеджері Вилли Веберге тиесілі WTS F3 командасында сынақтан өткеннен кейін, Уилсонды BSR командасы сол жылы Германия Формула 3 чемпионатының алқалы кезеңі Магни-Курста жарысуға шақырды. Ол екі жарыста 5-ші және 6-шы орындарды алды. 1996 жылдың басында Уилсон Германия Формула 3 чемпионатында өнер көрсету үшін Мюнхенге көшті. Вилли Вебер өзінің WTS F3 командасын болашақ команда иесі Георгис Токмакидиске сатты, ал Уилсон голландиялық Том Коронельмен бірге жарысуға келісім жасады. Бірақ команда кадрлық мәселелерге тап болды; Коронель команда үшін ешқашан жарыспады және көптеген пилоттар командаға келіп-кетіп жүрді. Маусымға дейінгі жарысты жеңгеннен кейін, команданың нәтижелері көңіл көншітпеді, соның салдарынан чемпионаттың фавориттерінің бірі Уилсон екі жарыстан кейін команданы тастап кетті. Одан кейін ол маусымның ортасынан бастап Андре Кутомен бірге итальяндық Prema Power F3 командасына қосылды және ылғалды жағдайда Дифолцтағы чемпионаттың бір кезеңінде жеңіске жетті, көлігі Fiat қозғалтқышымен жабдықталғанына қарамастан. Ол кезде жарысқа қатысқан көліктердің көпшілігі Opel Spiess қозғалтқышымен жабдықталған. Уилсон чемпионатта 10-шы орынды иеленді.
Again, Wilson graduated up a level into Formula Three Sudamericana for the 1995 season. Again he finished 2nd in the championship, this time behind Ricardo Zonta. After testing for the WTS F3 Team, owned by Michael Schumacher's personal manager Willi Weber, Wilson was signed by the BSR squad to compete at Magny Cours for the penultimate round of the German Formula Three Championship that year. He finished 5th and 6th in the double header event. Wilson moved to Munich at the beginning of 1996 to race in the German Formula Three Championship. Willi Weber had sold his WTS F3 Team to aspiring team owner Georgis Tokmakidis, and Wilson was signed to race with Dutchman Tom Coronel as a team mate. But the team struggled with personnel problems; Coronel ended up never racing for the team and a variety of drivers walked in and out. After winning a pre season non championship, the team's subsequent results were disappointing and led to Wilson, one of the championship favorites, leaving the team after two races. He then decided to join the Italian Prema Power F3 Team as a team mate to André Couto from mid season on, and managed to win one championship round in wet conditions at Diepholz, despite the car having an underpowered Fiat engine. In those days almost every car on the grid was powered by the superior Opel Spiess engine. Wilson finished 10th in the championship.
Спорттық автокөліктер
Уилсонға 1997 жылғы FIA GT1 чемпионатында және Ле-Манның 24 сағаттық жарысында өнер көрсету үшін Porsche ұсыныс жасады, бірақ ол Формула 3000-ға, содан кейін Формула 1-ге басымдық беру үшін бұл ұсыныстан бас тартты.
Wilson was offered a drive with Porsche to contest the 1997 FIA GT1 championship and the Le Mans 24 Hours but turned down the offer to prioritise Formula 3000 and, ultimately, Formula 1.
Формула 3000, Формула 1 және Индикарт
1997 жылы Эденбридж Ресинг оны Вернер Лупбергермен бірге Формула 3000 класындағы бір көлікті жүргізуге таңдады. 10 кезеңнен кейін ол чемпионатта 5-орынды иеленді, чемпион Рикардо Зонтадан 19 ұпайға қалып қойды. Ол 1998 маусымында Эденбридж командасында қалды және Уильямс F1 командасының тест-драйвері де болды. 1999 жылдың соңында Уилсонға 2000 маусымында құлдырап жатқан Минарди командасымен жүргізу мүмкіндігі ұсынылды, бірақ қаржылық қолдаудың жетіспеуі салдарынан ол соңғы сәтте тәжірибесі аз, бірақ қаржылық тұрғыдан жақсырақ Гастон Маззаканеге орынды жоғалтты. Ол 2000 жылы Мишлен компаниясының F1 тест-драйвері болды, өйткені шина өндіруші 2001 жылы Формула 1 жарысына қайта оралуға дайындалып жатқан еді. 2001 маусымында Формула 1-де тұрақты орын алуға мүмкіндік болмағандықтан, Уилсон АҚШ-қа оралды және Champ Car World Series жарысына қатысатын Arciero Blair Racing командасына қосылды. Портлендте 4-орынды алып, Кливлендте көшбасшылыққа шыққандығы жарқын сәттер болды.
In 1997, Edenbridge Racing chose him to drive one of their Formula 3000 cars, alongside Werner Lupberger. He finished 5th in the championship, 19 points behind champion Ricardo Zonta after 10 rounds. He stayed on at Edenbridge for the 1998 season, and also became a test driver for the Williams F1 team. At the end of 1999, Wilson was offered a drive with the ailing Minardi team for the 2000 season but a lack of financial backing saw him lose the ride at the last minute to Gastón Mazzacane, a less experienced but more financially solvent driver. He spent 2000 as an F1 test driver for Michelin as the tyre manufacturer prepared to re enter Formula One competition in 2001. Unable to secure a full time Formula One ride for the 2001 season, Wilson returned to the United States and joined the Arciero Blair Racing team to contest the Champ Car World Series. The lone bright spots were a 4th place finish in Portland and leading laps in Cleveland.
Туристік көліктер
1996 жылдың соңында ол Интерлагоста өткен Халықаралық Туристік Автомобиль Чемпионатында Alfa Romeo үшін бір жарысқа қатысты, себебі барлық өндірушілер жергілікті көрермендердің қызығушылығын арттыру үшін бір жергілікті жүргізушіні міндетті түрде қосатын. Ол екінші жарыста біраз уақыт көш бастады, бірақ ақырында 2-орында аяқтады. 2002 жылға Champ Car үшін толық бюджет таба алмағандықтан, Уилсон Австралияға көшті, онда ол Ford V8 Supercars командасы Briggs Motor Sport-қа қосылды. V8 Supercar-дегі екінші жарысында Уилсон Аделаидадағы Clipsal 500-де бесінші орынға ілікті. 2003 жылы Dick Johnson Racing командасы үшін жарысқан ол, жыл соңындағы кезеңде чемпионаттағы алғашқы подиумын жеңіп алды. 2004 жылы Уилсон Triple 8 Racing командасының құрамында бес кезеңді аяқтамады. 2005 жылы соңғы сәтте келісімге отырып, Уилсон бұрынғы Briggs Motor Sport командаласы Тони Лонгхерст команданың Холден Комодор VZ-іне қатысушы болғаннан кейін Team Dynamik командасымен чемпионатта өнер көрсетті. 2005 жылғы жарыс жолында ол Қытайдағы соңғы жарыста бесінші орынды және Оран Парк кезеңінде ондыққа кірді. 2006 жылы Уилсон WPS Racing командасына ауысты, бірақ 2008 маусымының басталмас бұрын команда таратылды, Уилсон командасыз қалды. Ол туған Бразилиясына оралды, бірақ Австралияның эндюро маусымында Brad Jones Racing командасымен жарысқа қатысты, Брэд Джонспен бірге Бэтхерст 1000-да жарыстың бір бөлігінде көш бастағаннан кейін бесінші орынды жеңіп алды. 2009 жылы ол Бразилияда Stock Car Brasil жарысына оралды және 2010 жылы чемпион атанды.
At the end of 1996, he drove one race in the International Touring Car Championship at Interlagos for Alfa Romeo, as all manufacturers had one local driver to improve interest among local spectators. He led the second race for a while, eventually finishing in 2nd. Failing to raise a full Champ Car budget for 2002, Wilson moved to Australia where he joined the Ford V8 Supercars team Briggs Motor Sport. In his second outing in a V8 Supercar, Wilson qualified fifth at the Clipsal 500 in Adelaide. Racing for Dick Johnson Racing in 2003, he took his first podium finish in the championship at the final round of the year. 2004 saw Wilson fail to finish five of the rounds, driving for Triple 8 Racing. In 2005, a last minute arrangement saw Wilson compete in the championship with Team Dynamik after his former Briggs Motor Sport team mate Tony Longhurst became the entrant for one of the team's Holden Commodore VZs. His 2005 campaign included a fifth place in the final race in China and a top ten finish at the Oran Park round. For 2006, Wilson moved to the WPS Racing team, but immediately prior to the 2008 season the team folded, leaving Wilson without a drive. He returned to his native Brazil but did drive the Australian enduro season with Brad Jones Racing, finishing fifth with Brad Jones at the Bathurst 1000 having led the race in parts. In 2009 he returned to racing in Brazil competing in the Stock Car Brasil, winning the title in 2010.