АҚШ-тың Индеецтерге қатысты заңдары және резервациялар тарихы
Indian Appropriations Act
АҚШ-тың «Үнділерге қаржы бөлу туралы» заңдары: 1851 және 1871 жылғы маңызды актілер, үнді тайпаларын резервацияларға көшіру, қорғау мақсаты. Тарих, құқық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың бірнеше байланысты заңдары
Several related U. S. laws
Үндістерге қаржы бөлу туралы заң – АҚШ Конгресі қабылдаған бірнеше заңның атауы. 19-шы және 20-шы ғасырдың басында осы атаумен көптеген заңдар қабылданды, бірақ ең белгілі заңдар 1851 жылғы Үндістер ісі жөніндегі қаржы бөлу туралы заң және 1871 жылғы Үндістерге қаржы бөлу туралы заң болып табылады.
The Indian Appropriations Act is the name of several acts passed by the United States Congress. A considerable number of acts were passed under the same name throughout the 19th and early 20th centuries, but the most notable landmark acts consist of the Appropriation Bill for Indian Affairs of 1851 and the 1871 Indian Appropriations Act.
1851 жылғы заң
1851 жылғы Үндістерге қаржы бөлу туралы заң батыс тайпаларын үндістердің резервацияларына көшіру үшін қаражат бөлді, онда оларды АҚШ үкіметі қорғайды және шектеулі аумақта ұстайды. Сол кездегі федералдық үкіметтің мәлімдемесіне сәйкес, резервациялар батысқа қоныс аударатын американдықтардың санының артуынан үндістерді қорғау мақсатында құрылды. Бұл заң қазіргі үнді резервацияларының моделін орнатып берді. Бұл заңның қабылдану себептері туралы әртүрлі түсініктер бар, олардың бірі – үндістердің елдегі жер және табиғи ресурстарды бақылауы американдықтардың кеңею және экономикалық мақсаттарына қауіпті деңгейде кедергі келтіретін фактор ретінде қарастырылды. Тағы бір түсініктеме бойынша, елдің шектеулі жер көлеміне байланысты, бұрынғыда тайпалық заңдармен өмір сүрген, бірақ американдық заңның құзыретінен тыс жерде бос жүрген үндістердің еркін өмір салты, американдықтардың санының өсуімен қатар, заңдық тұрғыдан қақтығыстарға әкеп соқты. Бұл көптеген кәсіпкер америкалықтар үшін қауіпті қауіпсіздік және кепілдік мәселесін тудырды. Өз азаматтарын қорғауға міндетті федералдық үкімет бұрынғыдан мүлдем жаңа, британдық империяның саясатынан өзгеше шешім қабылдауға тиіс болды. Ең көп таралған түсіндірме 1830-шы жылдарға, осы заң қабылдануынан шамамен екі онжылдық бұрын қарайды. Көптеген американдықтар президент Джексонның, 1803 жылы президент Томас Джефферсон ұсынған теорияларымен келісіп, үндістердің өздерін қорғау үшін батысқа көшірілуі қажет деп есептеді. Соған сәйкес, оңтүстіктегі үндістер Ұлы жазықтарға күштеп көшірілді, бірақ 1850-ші жылдары американдықтар да сол аймаққа көшіп келе бастады. Осылайша, федералдық үкімет, аталған жағдайға және американдықтардың үндістерге қатысты ұзақ жылдар бойы қалыптасқан көзқарастарына байланысты, 1851 жылғы Үндістерге қаржы бөлу туралы заңды қабылдады, осы арқылы басқа жерге көшіруге мүмкіндік болмағандықтан, үндістерді резервацияларға орналастырды. Салдарынан, Ұлы жазықтар аймағындағы қақтығыстар одан әрі ушықты, өйткені қоныс аударушылар соңғы қалған жерлерге де еніп, үндістердің қайтадан қоныстанған жері болмады.
The 1851 Indian Appropriations Act allocated funds to move Western tribes onto Indian reservations where they would be protected and enclosed by the United States government. According to the federal government at that time, reservations were to be created in order to protect the Indians from increasing numbers of Americans moving to the West. This act set the precedent for modern day Indian reservations. There are differing explanations as to why this act was instituted, one of which is that Indians' control of land and natural resources around the country was regarded as a serious potential threat to Americans' expansionary and economic goals. Another explanation is that due to the country's fixed amount of land, the previously unrestricted presence of the Natives' living under different tribal laws but outside the jurisdiction of American Law began to unintentionally, but naturally, conflict legally with the growing number of Americans settling on more and more lands. This quickly posed a potentially dangerous security and insurance concern for many enterprising Americans, and the federal government, responsible for protecting its own citizens, was expected to respond with a solution not known before and departing from that previously practiced by the British Empire. The most utilized explanation originated in the 1830s, nearly two decades before the passing of this Act, when many Americans agreed with President Jackson theories conceptualized by President Thomas Jefferson in 1803, that Native Americans needed to be resettled westward for their own protection. As decided, Native Americans in the South were forced to move to the Great Plains, but by the 1850s, Americans began to move into that area as well. Thus, the federal government, acting on such exigency and on Americans' long standing sentiments regarding the Indians, passed the Indian Appropriations Act of 1851, placing Native Americans on reservations given there were no other lands available for another forced relocation. As a consequence, conflict in the Great Plains region was aggravated when settlers began to move into the final remaining land and Native Americans had no place in which to be relocated.
1871 жылғы заң
1871 жылғы 3 наурыздағы «Үндістерге меншік беру туралы» заңға сәйкес, АҚШ-тағы ешбір үндістер тобы федералдық үкімет тарапынан тәуелсіз ұлт ретінде танылмайтын болды. Бұдан әрі, Конгресс барлық үндістерді жеке тұлғалар ретінде қарауға және заң жүзінде федералдық үкіметтің «қамқорлығындағы» адамдар деп белгілеуге бағыт берді. Бұл заң қабылдалар алдында, федералдық үкімет түрлі түпкілікті американдық тайпалармен келісімдерге қол қойып, тайпаларды жерлерін беруге міндеттеген, ал оның орнына үндістердің эксклюзивті пайдалануына арналған белгілі бір жерлерді және ақшалай төлемдер, мал, жабдықтар мен қызметтер түріндегі жылдық төлемдерді ұсыныс еткен. Мұндай келісімдерді жасауға көп уақыт пен күш жұмсалғанмен, 1871 жылғы «Үндістерге меншік беру» заңы қабылдануымен тоқтатылды, ол «Америка Құрама Штаттары келісімшарт жасасуға құқылы тәуелсіз ұлт, тайпа немесе күш ретінде ешбір үнді ұлтын немесе тайпаны танымайды» деп жариялады. Алайда, заңда «1871 жылғы 3 наурызға дейін осындай кез келген үнді ұлтымен немесе тайпасымен заңды түрде жасалған және ратификацияланған кез келген келісімнің міндеттемелері осы заңмен күшін жоймайды немесе бұзылмайды» делінген. Осылайша, бұл заң федералдық үкіметке бұрын түпкілікті американдықтарға тиесілі болған жерлерді алуды айтарлықтай жеңілдетті деп айтуға болады.
According to the Indian Appropriation Act of March 3, 1871, no longer was any group of Indians in the United States recognized as an independent nation by the federal government. Moreover, Congress directed that all Indians should be treated as individuals and legally designated "wards" of the federal government. Before this bill was enacted, the federal government signed treaties with different Native American tribes, committing the tribes to land cessions, in exchange for specific lands designated to Indians for exclusive indigenous use as well as annual payments in the form of cash, livestock, supplies, and services. These treaties, which took much time and effort to finalize, ceased with the passage of the 1871 Indian Appropriation Act, declaring that "no Indian nation or tribe" would be recognized "as an independent nation, tribe, or power with whom the United States may contract by treaty." On the other hand, the statute also declared "no obligation of any treaty lawfully made and ratified with any such Indian nation or tribe prior to March 3, 1871, shall be hereby invalidated or impaired." Thus, it can be argued that this bill made it significantly easier for the federal government to secure lands that were previously owned by Native Americans.
1885 жылғы заң
Оклахома бумерлері Үнді аумағына бірнеше рет кіруге әрекеттенгеннен кейін, Конгресс 1885 жылғы заңды қабылдады, ол үнді тайпалары мен жеке үндістерге өздеріне тиесілі деп есептейтін бос жатқан жерлерін сатуға рұқсат берді.
After several attempts by the Oklahoman Boomers to enter Indian Territory, Congress passed the 1885 Act which allowed Indian tribes and individual Indians to sell unoccupied lands that they claimed to be their own.
1889 жылғы заң
Жылдар бойы Үндістандық территорияны ашуға тырысқаннан кейін, президент Гровер Кливленд 1889 жылдың 2 наурызында 1889 жылғы заңға қол қойды, ол Үндістандық жерлерді Тұрақтандыру заңының қағидаларына сәйкес, жергілікті емес қоныс салушыларға ресми түрде ашты. Бір қызығы, Гровер Кливленд өзінің ізбасары Бенджамин Харрисон АҚШ президенті болып кіріспес бұрын бірнеше күн бұрын заңға қол қойды. Дегенмен, осы бастапқы заңның бір бөлімінде, президенттің ашылу туралы жарлығында белгіленген уақыттан бұрын осы тағайындалмаған жерлерге заңсыз кіргендер, олар талап еткен жерлерге құқықтарынан айырылып қалады. Бұл адамдар "Сұңқарлар" деп аталды, ал заңның осы бөлігі "сұңқарлық тармақ" деп аталды. Бірақ осы тағайындалмаған жерлерді жылдам қоныстандыру үшін саяси қысым күшейді. Осылайша, 1889 жылдың соңында Үндістерге ассигнование туралы заңға түзету енгізілді, бұл президент Бенджамин Харрисонға осы тарихи заңға қатысуға мүмкіндік берді, ол тағайындалмаған жерлерді әлдеқайда жеңіл шарттармен қоныстандыруға ашық деп жариялады.
After years of trying to open Indian Territory, President Grover Cleveland, on March 2, 1889, signed the 1889 Act which officially opened the Unassigned Lands to non native settlers under tenets of the Homestead Act. On a side note, Grover Cleveland signed the Act into law days before his successor, Benjamin Harrison, took over as President of the United States. However, under a section in this original act, those who entered these unassigned lands illegally, before their respective racing times as designated in the President's opening proclamation, would be denied the rights to the lands they claimed. These people were termed "Sooners," with this section of the act being termed as the "sooner clause." But there was growing political pressure to open these unassigned lands to settlement quickly. Thus, later in 1889, an amendment to the Indian Appropriations Act allowed President Benjamin Harrison to be involved in this historical bill as well, proclaiming unassigned lands were open for settlement under much less stringent rules.