Кіріспе

Нью-Йорктің Манхэттендегі Бродвей театры.

Бродвей театры.

Фасад

Фасад қызыл кірпіш пен ақ мәрмәрден жасалған. Миллер театр ғимаратын идеалды "американ театры" ретінде жобалаған, бірақ фасад ағылшын театрларынан маңызды шабыт алды, тіпті нео-грузин стиліндегі әшекейлеу американдық драманың ағылшын тамырларын еске түсіруге арналған. Architectural Record журналының авторы жобаның кем дегенде жартылай Дрюри Лейн театрының архитектурасынан шабыттанғанын жазды. Көптеген замандас театрлардан айырмашылығы, Генри Миллер театрының көшеге қараған фасадында терезелер болды, олар бастапқыда кеңселерге арналған. Алғашқы фасад әлі де сақталған, бірақ қазір тек жер астындағы қайта жаңартылған театрға кіреберіс ретінде ғана қызмет етеді. Фасад Банк оф Америка мұнарасының шыны қабырғасынан сәл ілгері шығып тұрады, ол оны барлық жағынан қоршап тұр. Театрдың бірінші қабатты фасады граниттен жасалған су тоқтату қабатынан тұрады, одан жоғары кірпіш қабат орналасқан. Фасадтың ортасында бес тіктөртбұрышты есік бар, әрқайсысы екі металл есіктен тұрады; осы есіктердің үстінде розеткалармен қатар орналасқан урна бейнесі бар тас жолақтар орналасқан. Бірінші қабаттың үш орталық бөлігінің үстінде шатыр орналасқан. 2010 жылдың қыркүйегіне қарай, шатырда "Стефан Сондхайм" деген жазу бар, бұл Генри Миллер театрының атын өзгертуін көрсетеді. Генри Миллер театры 1916 жылғы аймақтық шектеулер қаулысы бойынша салынған алғашқы Бродвей театры болды, және бұл оның дизайнында көрінеді.

Бастапқы жоба

Ішкі дизайны Адам стиліндегі ескі ағылшын үйлеріне ұқсас жасалған. Қабырғалары мауе глазурьмен крем түсті, қаптамамен, гипстен жасалған карнизбен және шамдармен әсемделген. Кассалық залдың едені қара-ақ мәрмәрмен төселген, ал төбесі гипстен жасалған. Металл торлар мен жиһаздар қара түспен боялған, ал есіктер қара пил сүйегінің теріс түсімен боялған. Кассалық залдан үш есік арқылы аудиторияның оркестр бөлігінің артындағы тар фойеге өтуге болады. Фойенің екі шетіндегі баспалдақтар лаунжға түседі, ал оң жақтағы баспалдақ балконға көтеріледі. Бұл жартылай дөңгелек пішіндес және Миллер «жайлы» сезіммен жасалған деп есептеді. Алғашқы аудиторияда екі қабатты балкон болған, жоғары қабаты «галерея» деп аталған. Миллер жастығында тек балкон орындарына ғана қол жеткізе алғандықтан екінші балкон да қосылған. Галерея деңгейі Миллердің кеңсесімен бір деңгейде, адамдар галереяға оңай жете алуы үшін лифт орнатылған. Бұл жобаны Америка банкі мұнарасының архитекторлары Кукфокс жасаған. Жаңадан салынған театрдың жер астындағы бөлігі бар, бұл оны Бродвейдегі екі жер асты театрының біріне айналдырады. Жер деңгейіндегі кіреберісте мезонин орналасқан, ал оркестр деңгейі төменде жатыр. Жерде бар мен кафе бар, ал жоғары жағында мейрамхана орналасқан. Отырғыштардың үштен екісі және вестибюльдегі бар оркестр деңгейінде орналасқан. Бұл жәдігерлердің ішінде бастапқы авариялық шығу есіктері мен аудиторияның гипстен жасалған фризі бар. Экологиялық ерекшеліктеріне қайта өңделген қабырға панельдері, жергілікті карьерден алынған мәрмәр және сусыз писсуарлар кіреді. Ал ерлер әжетханасы 10 орындықтан тұрады, бұл нормативтік талаптан 1,5 есе көп. Манхэттеннің театр ауданы ХХ ғасырдың басында Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден орын ауыстыра бастады. 1901 жылдан 1920 жылға дейін Манхэттеннің орталық бөлігінде Бродвей маңында қырық үш театр салынды, соның ішінде Генри Миллер театры да бар.

Бастапқы театр

Генри Миллер өмір бойы театр ұстау арманымен өмір сүрген. 1916 жылдың желтоқсанында ол Таймс-сквердегі белгілі театр ауданының қасында, 124-130 Батыс 43-ші көшедегі жер учаскесінде театр салу ниетін жариялады. Бұл жердің көлемі белгілі болды және бұрын Феликс Исман салынбаған театр орны ретінде ұсынған еді. Дизайнды жасау үшін Пол Аллен және Ингаллс & Хоффман шақырылды.

Алғашқы жылдар

Генри Миллер театры 1918 жылдың 1 сәуірінде ашылып, онда Миллер өзі ойнаған «Жастық қайнар көзі» спектаклі қойылды. Джон Корбин «Нью-Йорк Таймс» газетіне жаңа театрдың «өте қолайлы өлшем мен пішінде» және «декорациясы бірден бай да, тамаша талғаммен жасалған» деп жазды. «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің Хейвуд Браун театрда «пердеге тым көңіл бөлмесеңіз, керемет» деді. «Жастық қайнар көзі» де, одан кейін қойылған «Тәттілік некесі» спектаклі де сәтсіз аяқталды. Сол шілдеде Klaw & Erlanger Миллермен бірлесіп театрды басқаруға келісті. 1919 жылы ашылып, 127 қойылым өткізген «Mis' Nelly of N'Orleans» спектакліне дейін алғашқы қойылымдардың көпшілігі сәтсіз болды. Ол өмірінде театр сахнасында сегіз қойылымда ойнады, соның ішінде «The Famous Mrs. Fair» (1918) және «The Changelings» (1923) спектакльдерінде. 1920 жылдардың басында Генри Миллер театрында Лесли Ховардтың «Жақсы болжам» (1920) және Ноэль Ковардтың «Вортекс» (1925) Бродвейдегі тұңғыш рет сахнаға шығуы өтті. Осы арада, Элизабет Милбанк Андерсон 1921 жылы қайтыс болды.

Гилберт Миллер операциясы

Генри Миллер 1926 жылы қайтыс болды, Гилберт Миллер ақырында Эрлангердің үлесін сатып алып, әр өндірістен түскен жалпы табыстың 25 пайызын Андерсонның мұрагері Милбанк мемориалдық қорына төледі. Генри Миллер театрында осы кезеңде «Ойын – осы нәрсе» (1926), «Біздің жақсыларымыз» (1928) және «Сапардың соңы» (1929) қойылымдары көрсетілді. Генри Миллер театры 1930-шы жылдардан 1950-шы жылдарға дейін ең табысты болды. «Кейінгі Кристофер Бин» (1932) Паулин Лордпен; және «Жеке келу» (1934) Гладис Джорджбен. Сол онжылдықтағы басқа да атақты пьесалар «Ауылдық әйел» (1936) және «Жасырын француз тілі» (1937) пьесаларының жаңаруын қамтыды. Генри Миллер 1938 жылы «Біздің қаламызды» қысқа ғана уақытқа қойып, кейін спектакль Мороско театрына көшірілді. Генри Миллердің 1940-шы жылдардың басындағы қойылымдарының ішінде Флора Робсон мен Эстель Винвудпен бірге «Зейнеткерлікке кеткен ханымдар» (1940) болды. 1943 жылы театрдың жиырма бес жылдығына дейін Генри Миллер театрында 83 пьеса және бір мюзикл, «Ла Ла Люсиль» қойылды. Сондай-ақ 1948 жылдан 1950 жылға дейін «Кеше туылдым» және 1951 жылы Барбара Бел Геддес пен Барри Нельсонмен бірге «Ай көк» қойылымдары болды. 1953 жылы «О, еркектер! О, әйелдер!» бір жыл бойы көрсетілді. «Paradiso» қонақ үйі (1957) Берт Лар және Анжела Лансберимен; «Сүт ағашының астында» (1957); «Лулуға қара!» (1959) Тами Граймспен және Джордж С. Скотт пен Альберт Деккермен «Андерсонвилл соты» (1959). «Юм-Юм ағашының астында» (1960) Гиг Янгпен; және Алан Аркин мен Вивиан Блейнмен «Күлкіге кіру» (1963). «Enter Laughing» театрының режиссері Элия Казан және оның адвокаты Х. Уильям Фительсон Генри Миллерді сатып алуға қызығушылық танытты. Бұл Миллерлер алған ең жоғары ұсыныс емес еді, бірақ сатып алушылар «Генри Миллер» атауын сақтауға уәде берді. Театрдың сыртындағы шатыр осы уақытта орнатылды. Театр «Бродвейдегі шеңбер» деп аталды және көркем фильмдер көрсету жоспарланды. «Шеңбер» екі қойылым көрсетті, екеуі де сәтсіз аяқталды. Голландиялық ұйым 1968 жылы Генри Миллер театрын Сеймур Дёрстке сатты, ол театрды Голландиялықтарға жалға берді. Дёрст бүкіл қалалық блокты қайта дамытуды қалаған, бірақ келесі үш онжылдықта блокқа қатысты бірнеше ұсыныстарды жүзеге асыра алмады. 1969 жылғы қаңтарда «Шеңбердің» жалға беру шарты тоқтатылғаннан кейін Джеймс М. Ндерландтер театрды «кино көрсетуші» Морис Маурерге жалға берді. Театрдың атауы Park Miller болып өзгертілді. Театр тарихшысы Кен Блумның айтуынша, Park Miller еркектерге арналған порнографиялық фильмдерді көрсеткен. Екі жылдан кейін театр «Авон» театрлар желісіне жалға берілді. Сол жылы «Дёрст» ұйымы театрды қайтадан иелігіне алды және оны жаңартты. 1978 жылғы маусымда ескі Генри Миллер театры «Ксенон» деп аталатын дискотека ретінде қайта ашылды. Дискотека төбесінен төмен түсетін неон панелімен жабдықталған. немесе 1984 жыл. Түнгі клубта 1950-ші және 60-шы жылдардағы музыка ойнатылды, ал аудиторияда сахнаның қабырғасынан шығатын толық көлемді Кадиллак сияқты безендірулер болды. Бұл мәселе алдағы бірнеше жыл бойы талқыланды. 1987 жылғы 8 желтоқсанда LPC Генри Миллердің сыртқы жағын қаланың ескерткіші деп жариялады, бірақ ішкі жағы кейінірек қарастыру үшін «кестеге» қойылды. Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі 1988 жылғы наурыз айында атауларды бекітті.

1990 және 2000 жылдар

1991 жылдың қыркүйегінде Shout түнгі клубы жабылды, содан кейін театр қайтадан City түнгі клубы ретінде ашылды. Түнгі клуб 1994 жылға дейін жабық болды; сол наурыз айында ескі театр тақтайшалармен жабылып қалды. 1994 жылдың қыркүйегінде Club Expo түнгі клубы ескі Генри Миллер ғимаратында ашылатыны туралы хабарланды. Кеңістік 1939 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесінен алынған болашақ концепцияға негізделген монорельстер мен голограммалар сияқты элементтермен безендірілген. Club Expo 1997 жылдың соңында жаңартылып, келесі наурыз айында "клуб ішіндегі клуб" концепциясы бойынша Kit Kat клубы ретінде қайта ашылды. 1966 жылғы Cabaret мюзикліндегі Берлин түнгі клубының атымен аталған Kit Kat клубы Roundabout Theatre Company компаниясының мюзиклдің қайта қойылымын ұсынды. Сол жылдың қараша айында қойылым Studio 54-ке көшірілді. Durst Organization компаниясының Дуглас Дюрст Генри Миллерді қайтадан театр ретінде пайдалануды қалаған. 1998 жылдың қараша айында Kit Kat клубының операторлары Roundabout және Durst компанияларын сотқа берді, Roundabout Studio 54-ке көшкенімен келісімшартты бұзғанын мәлімдеді. Айдың соңында Дюрст клубтың жалдау шартын тоқтатты. Оның ашылуы Kit Kat клубына қарсы жүргізіліп жатқан шығарып салу процесімен кешіктірілді, себебі Дюрст клуб оның рұқсатынсыз TOBA-ны брондау арқылы жалдау шартын бұзғанын айтты. TOBA келесі айда Вивиан Бомонт театрына көшірілді, өйткені Tony Awards басқару комитеті осы жердегі қойылымдар Tony Awards жүлдесіне үміткер бола алмайтыны туралы шешім қабылдады. Ұзақ сот дауларынан кейін, Нью-Йорк Жоғарғы соты 1999 жылдың тамызында Kit Kat клубын театрдан шығарып жіберу туралы бұйрық берді. Генри Миллер 2000 жылдың сәуірінде жабылатынға дейін түнгі клуб және жеке кештерге арналған орын ретінде жұмыс істеді. Жабылуға дейін клубта бірнеше қылмыс орын алды, соның ішінде 1999 жылдың желтоқсанында рэпер Jay Z промоутерді пышақтаған оқиға. 2000 жылдың желтоқсанында The New York Times газеті Генри Миллердің қираған күйде екенін, төбесінен сымдар ілінгенін және "кілемнің кірпіштері соншалықты лас болғандықтан, келушілерге театрда Weissbier ішуге рұқсат етіледі" деп сипаттады. Сол кезде театр Генри Миллер деп қайта аталды және 640 орындыққа және жаңа кондиционерлік жүйеге ие болып жаңартылды. Қайта-қайта кешігіп, соның ішінде 11 қыркүйек шабуылынан туындаған кешігулерден кейін, Urinetown 2001 жылдың қыркүйегінде ашылды және екі жыл бойы көрсетілді. Алғашқы театр 2004 жылдың қаңтарында жабылды.

Қазіргі театр

Театрдың тарихи мәртебесіне байланысты Дёрст пен Bank of America қаржылық айыппұл салу қаупімен фасадын зақымдаудан аулақ болуы керек еді. Сонымен қатар, жаңа театр жер астына орналастырылуы керек еді, өйткені ол ескі қасбеттің биіктігінен жоғары көтеріле алмады. 2004 жылдың соңына қарай қаңқасы құрылыс аяқталды. Келесі жылдың ортасында қасбеттің үстіндегі мұрапаттар бөлшектелді. 2009 жылдың мамыр айында Roundabout Генри Миллер театрының сол қыркүйекте Bye Bye Birdie мюзиклінің қайта қойылымымен қайта ашылатынын хабарлады. Театр 2009 жылдың 10 қыркүйегінде Bye Bye Birdie қойылымының алдын ала көрсетілімімен қайта ашылды; қойылым үш ай бойы көрсетілді. Жаңа Стивен Сондхайм театрының ресми ашылуы мен шамдары 2010 жылдың 15 қыркүйегінде өтті. Жаңадан аталған театрда алғашқы қойылым The Pee wee Herman Show болды, ол он апталық шектеулі кезеңде көрсетілді. Содан кейін Стивен Сондхайм 2011 жылы Anything Goes мюзиклінің қайта қойылымын ұйымдастырды. The Trip to Bountiful 2013 жылы театрда ашылды. Стивен Сондхайм 2021 жылдың 21 қазанында Mrs. Doubtfire қойылымдарымен қайта ашылды, ол 2022 жылдың мамырына дейін жалғасты.

Белгілі шығармалары

Көрсетулер алғаш рет орындалған жылы бойынша тізімделген. Бұл тізімге тек Бродвейдегі қойылымдар ғана кіреді; театрда көрсетілген фильмдер кірмейді.

Кіріс кассалық рекорд

& Джульет театрының кассалық табыс рекордын жаңартты, 2023 жылдың 1 қаңтарында аяқталған апта ішінде тоғыз қойылымнан $1,639,788 түсім болды.