Канада мен Квебек арасындағы тіл дауы: Мордехай Рихлердің 1992 жылғы «Бөлінген елге реквием» кітабы Квебек тіл заңдарын сатиралайды. Кітап, бестселлер болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
О, Канада! О, Квебек! "Бөлінген ел үшін реквием" – канадалық жазушы Мордекай Ричлердің кітабы. 1992 жылы жарық көрген бұл кітап Квебектегі тіл саясатының қалыптасуын пародизациялап, ағылшын тілінің қолданылуын шектейтін Квебек провинциясының тіл заңдарын сатиралайды. Кітап, бестселлер атанған, 1991 жылдың қыркүйек айында "Нью-Йоркер" журналында жарияланған ұзақ мақаланың негізінде жазылған. Кітап мұқабасында былай делінген:
Oh Canada! Oh Quebec! Requiem for a Divided Country is a book by Canadian novelist Mordecai Richler. Published in 1992, it parodied the evolution of language policy in Quebec, and spoofed the Canadian province of Quebec's language laws that restrict the use of the English language. The book, a best seller, grew out of a long article published in a September 1991 issue of The New Yorker. According to the book cover:
Ричлер "батыс әлемінің ең абсурдты және қажетсіз саяси дағдарысы" деп атаған мәселеге сатиралық көзқараспен қарап, ағылшын тілінде сөйлейтін квебектердің Монреальде ағылшын немесе екі тілді таңбаларды тыйым салатын қатаң тіл заңдарына қатысты жағдайын көрсетеді, себебі олар қаланың тілдік келбетіне нұқсан келтіру деп есептеледі.
With a sure satirical eye, Richler takes a look at what he calls "the western world's goofiest and most unnecessary political crisis. English speaking Quebecers endure Draconian language laws prohibiting English or bilingual signs in Montreal because they are seen as an affront to the city's visage linguistique.
Реакция
"О, Канада!" журналы жарық көргеннен кейін "Квебек!" Ричлер француз тілдес БАҚ-та және кейбір ағылшын тілдес Канадада квебек ұлтшылдарынан қатты сынға ұшырады. Пьеррет Венн, Квебек блогының депутаты, кітапқа тыйым салуға шақырды. Дэниел Латуш кітапты "Менің күресіммен" салыстырды. Жан Франсуа Лизе: "Оның квебектерге және фактілерге деген жек көруі, әрбір беттен тамшылап ағып жатқан нәрсе, мені квебектер ретінде, журналист ретінде және автор ретінде ренжітті. Ол фактілермен адалдықсыздықпен ойнайды, мүлдем қабылдауға келмейтін салыстырулар жасайды. Бұл кітапты оқығанда қатты бас ауруы тартып, ұйықтамадым. [ ] Әрине, Квебекте оның әсте сақау екенін білеміз, бірақ ағылшын тілдес канадалықтарға біреу айтуы керек", – деді. Ол бұл сөздерін сол кездегі жаңа ғана құрылған CBC Newsworld телеарнасында Ричлермен теледебатта айтты. Надя Хури Ричлерге қарсы болған кейбір реакцияларда антисемиттік көзқарас байқалатынын, Ричлер еврей болғандықтан, ол "біздің қатарымыздан емес" деп есептелгенін атап өтті, немесе ол "нағыз квебектік" емес деп саналды. Сонымен қатар, кейбір бөлімдер қасақана бұрмаланып келтірілді, мысалы, квебек әйелдерін "тоңқаларға" теңеген сөздер. Басқа француз жазушылары да реакция шамадан тыс болды деп ойлады, олардың ішінде Жан-Гюг Рой, Этьен Гигнак, Серж Анри Висьер және Дорвал Брунель болды.
Following the publication of Oh Canada! Oh Quebec! Richler faced a great deal of criticism from Quebec nationalists in the French media and some in English Canada. Pierrette Venne, a Bloc Québécois MP called for the book to be banned. Daniel Latouche compared the book to Mein Kampf. Jean François Lisée said "The contempt that he has for Quebecers, and for the facts, that trickles from every page, hurt me, as a Quebecer, [ ] as a journalist also, as an author, the intellectual dishonesty with which he plays with the facts, he makes comparisons that are absolutely unacceptable, it gave me an enormous headache to read this book, it stopped me from sleeping. [ ] Evidently, here in Quebec, we know that he exaggerates, but someone has to say it to English Canadians". He did so in a televised debate on the then fledgling CBC Newsworld network, facing Richler. Nadia Khouri believes that there was an anti semitic undertone in some of the reaction to Richler, emphasizing that he wasn't "one of us," as Richler was Jewish. or that he wasn't a "real Quebecer." Additionally some passages were deliberately misquoted, such as the section about Quebec women being like "sows". Other French writers also thought there had been an overreaction, including Jean Hugues Roy, Étienne Gignac, Serge Henri Vicière, and Dorval Brunelle.