1809 жылғы Эбельсберг шайқасы

Кіріспе

1809 жылы Бесінші коалиция соғысының шайқасы

Эбельсберг шайқасы, француз тілінде Эберсберг шайқасы деп белгілі, 1809 жылдың 3 мамырында Бесінші коалиция соғысы барысында, Наполеон соғыстарының бір бөлігі ретінде болды. Иоганн фон Хиллер басқаратын австриялық әскердің сол жақ қанаты Траун өзенінің жанындағы Эберсбергте орналасты. Андре Массена басқаратын француз әскері 550 метрлік қатты қорғалған көпірден өтіп, жергілікті қаланы басып алып, Хиллерді шегінуге мәжбүр етті. Эбельсберг қазір Линц қаласының оңтүстік шетінде, Траун өзенінің оң жағасында, өзеннің Дунайға құятын жерінен біршама жоғары орналасқан. Абенсберг және Ландшут шайқастарынан кейін австриялық бас әскерден бөлінген фельдмаршал лейтенант Хиллер 2 мамырға дейін үш сол жақ корпусымен Линцке қарай шегінді. Австриялықтар француздардың Венаға қарай жылжуын тоқтатуды үміттенеді. 3 мамыр таңында маршал Массена корпусының алдыңғы қатарлары Траун өзенінің батыс жағалауында Хиллердің арттық күштеріне шабуыл жасады. Соңынан француз жаяу әскерінің бірінші бригадасы көпірден өтіп, Эбельсберг көшелеріне енді. Осы сәтте австриялықтар қарсы тұруды бастады. Француздар өзенге құлап кетпеу үшін көшедегі шайқасқа толық дивизияны жұмылдырды, онда Эбельсберг қамалы маңызды бекініс болды. Массена екінші дивизияны салғаннан кейін, француздар австриялықтарды қамалды басып алудан шығарды. Қаланы қайта басып алуға ниеті болмаған Хиллер артиллерияға қаланы өртеп жіберуді бұйырды. Одан кейін болған өртте екі әскердің жүздеген жаралы сарбаздары қаза тапты. Шайқас пен ауыр шығындардың себебі болмады, өйткені Хиллердің позициясы Траун өзенінен жоғарыдан келген екінші француз корпусымен қанатын айналып өтілген еді.

Өмірбаян

1809 жылғы 10 сәуірде Тешен герцогы Карлдың австриялық әскері Бавария Корольдігіне басып кірді. Соғыстың алғашқы аптасында Наполеонның орынбасары, маршал Луи Александр Бертье, франко-неміс әскерін орналастыруда қателіктер жасады. Дегенмен, эрцгерцогтың әскерінің жылдамдығы баяу болғандықтан, ол мүмкіндіктерін пайдалана алмады. Наполеон көп ұзамай оқиға орнына келді және 19 сәуірдегі алғашқы ірі шайқаста маршал Луи Даву қиын шайқаста жеңіске жетіп, Тюген-Хаузен шайқасында жеңіске жетті. Осы жеңісінің арқасында Даву сол күні кешке Абенсберг маңында Наполеон әскерінің негізгі бөлігімен қосыла алды. 1809 жылғы 20 сәуірде Абенсберг шайқасында Хиллер оңтүстіктен Австрияның V армия корпусының фельдмаршал лейтенанты Людовик пен фельдмаршал лейтенант Михаэль фон Кинмайердің II резервтік армия корпусының, сондай-ақ өзінің VI армия корпусының басқаруын қабылдады. Шайқасқа дейін Хиллердің күші фельдмаршал лейтенант Карл Фридрих фон Линденаудың дивизиясын V армия корпусынан және генерал-майор Андреас Шнеллердің кирасиер бригадасын II резервтік армия корпусынан негізгі армияға, Андреас Шнеллер бригадасына бөлу арқылы әлсіреген еді. Сонымен қатар, фельдмаршал лейтенант Франц Йеллачичтің VI армия корпусынан Мюнхенді қорғауға дивизиясы бөлінді. Абенсбергте және 21 сәуірде Ландшут шайқасында Франция императоры Наполеон I әскері Хиллердің басқаруын күшпен басып, австриялықтарды оңтүстік-шығысқа, эрцгерцог Карл мен негізгі армиядан алысқа ығыстырды. 19-21 сәуір аралығында Хиллер V және VI армия корпустарынан 12 140 сарбазды, 11 зеңбірек пен 328 вагонды жоғалтты. Оның қанаты 42 000 әскерден 22 сәуірдің кешінде шамамен 27 000-28 000-ға дейін азайды. 22 сәуірде Наполеон үлкен күштермен солтүстікке қарай аттанып, Экмюль шайқасында Карлға жеңіліс сыйлады. Негізгі армия Дунай өзенінің солтүстігіне шегінгенін білмей, Хиллер әлсіз қуғын күштеріне қарсы тұрды. Ол 24 сәуірде Ноймаркт-Санкт-Вейт шайқасында маршал Жан-Батист Бессиерге күшті соққы берді. Карл жеңілгенін білген австриялық қанаттың қолбасшысы оңтүстік-шығысқа тез шегінді. 24 сәуірде Карл Хиллерге Линцке шегінуді, Дунайдың солтүстік жағалауына өтуді және негізгі армияға қосылуды бұйырды. Хиллерді басып алып, жоюға үміттене отырып, Наполеон оның соңынан екі колонна жіберді. Император маршал Луи Давудың III корпусын, Массенаның IV корпусын және дивизия генералы Доминик Вандаммның VIII корпусын Инн өзені арқылы Пасауға қарай солтүстік бағытта бағыттады. Маршал Жан Ланн мен Бессиердің II корпусы Салзах өзені арқылы Бургхаузенге қарай оңтүстікке бағытталды. 26 сәуірде Массенаның IV корпусының дивизия генералы Клод Юст Александр Легрант Шердингте фельдмаршал лейтенант Йозеф фон Дедович бастаған Хиллердің артқы күзетімен қақтығысып, көпірді басып алды. Сол күні Массенаның тағы бір дивизиясы 400 австриялықты тұтқындап, Пасауды басып алды. Осы уақытта Хиллер Богемияда алыста жүрген Карлдан тәуелсіздігін сезінді. Сонымен қатар, ол Австрия императоры Франциск I-мен де оңай байланыста болды, ол науқанға әсер етуді қалады. Осыған ынталанған Хиллер 27 сәуірде Массенаға қарсы шабуыл жасау жоспарын ойлап тапты және оны жүзеге асыру үшін фельдмаршал лейтенант Эммануэль фон Шустех Хервеге бұйрық берді. Алайда, бұл жоспардан ештеңе шықпады және австриялықтар Линцке қарай шегінуді жалғастырды. 1 мамырда Легран мен 1400 сарбаз Риеду мен Каллхам арасында Шустехтің 850 сарбаздық артқы күзетіне жетті. Баден Ұлы Герцогтігінің драгун полкі No 59 Джордис жаяу әскер полкінің 3-ші батальонына шабуыл жасады, ол квадрат құрамында тұрды. Жаяу әскерлер атып шыққаннан кейін драгундар алаңға шабуыл жасап, басып кірді. Олардың командирі, лейтенант Бек өлтірілгеннен кейін, Джордис батальонының 706 офицері мен сарбазы қаруларын тастады. "Кинмайер гусарлық No8 полкінің" екі эскадрильясы 10 адам қаза тауып, 50 адам жараланды, 23 адам тұтқынға алынды. Бадендер үш адам өлді және 10 адам жараланды деп хабарлады, бірақ олардың көптеген жылқылары қаза тапты. 2 мамырда Эфердингтен оңтүстік-шығысқа қарай үш шақырым жерде Раффелдингте дивизия генералы Клод Карра Сент-Сирдің авангарды мен Касаланза герцогы генерал-майор Фредерик Бьянки арасында шайқас болды. Баден драгундары 14 адамнан айырылды, ал австриялықтардың зардаптары туралы хабарланбады. Регенсбургті тастап кеткеннен кейін, Карл ең алдымен Чехия шекарасындағы Чамға шегінді, онда ол әскерін қайта ұйымдастырды. Сол жерден ол Ческе-Будейовицеге (Будвис) бағытталды. Наполеон Богемияға оны қуып жететін болса деп қорқып, Карл 3 мамырда Австрияның эрцгерцогы Иоганнға Будвисте шайқасуға жоспарлап отырғанын жазды. 6 мамырға дейін негізгі армия сол қаланың маңында қалды. Алайда, фельдмаршал лейтенант Иоганн фон Кленау мен генерал-майор Карл Вильгельм фон Штуттергейм басқаратын бөлімдер Дунайдың солтүстік жағындағы Линцке жақын жерде әрекет етті. 2 мамыр түнінде император Франциск Линцтен шығып, Дунайды кешіп, бауыры Карлдың армиясына қосылу үшін асықты. Ол Хиллерге Траун артында Эбельсберг пен Ламбахта Наполеонның шабуылын тоқтатуды бұйырды. Егер бұл сәтсіз аяқталса, Хиллер шығысқа қарай Энс өзенінің бойында қорғануға болатын еді. Хиллер Ламбахқа жақын 3000 сарбаздық генерал-майор Арманд фон Нордманның бригадасын оң қанатын қорғау үшін орналастырды. Франциск өзінің туысы, Австрия эрцгерцогы Максимилианды Венаны басқаруға тағайындады, бірақ гарнизонның көп бөлігі жақсы даярланбаған еді. 2 мамырда маршал Франсуа Жозеф Лефеврдің Бавариялық VII корпусы Зальцахтың оңтүстігіндегі Голлинг-ан-дер-Зальцахта Йеллачичпен шайқасқандығын хабарлады. Бессиер өзінің кавалериясымен және Ланн дивизия генералы Николас Удиноның II корпусымен Траундағы Вельске келді, бірақ көпір өртенгенін көрді. Дивизия генералдары Луи Винсент Леблон де Сен-Илер (III корпус), Габриэль Жан Жозеф Молитор (IV корпус) және Жозеф Лоран Демонт (III корпус) Наполеонның келуімен Ламбахқа жақын болды. Вандаммның Вюртембергтік VIII корпусы Риедау маңында жүріп өтті. Давудың III корпусы 3 мамырда Пасауға келуге тиіс болды, ал Наполеон дивизия генералы Мари Франсуа Руйерге Регенсбургтен шығып, Пасауға баруды бұйырды. Мамыр айының басында дивизия генералы Фредерик Генри Вальтер басқаратын 12 000 сарбаздық Императорлық гвардия Инн өзенінің жанындағы Браунау-ам-Иннге келді.

On 10 April 1809, the Austrian army of Archduke Charles, Duke of Teschen invaded the Kingdom of Bavaria, ally of Emperor Napoleon I of France. During the first week of war, Napoleon's deputy, Marshal Louis Alexandre Berthier mismanaged the deployment of the Franco German army. Nevertheless, the archduke was unable to take advantage of his opportunities because of the slow marching speed of his troops. Napoleon soon arrived on the scene and, in the first major clash on 19 April, Marshal Louis Davout won the hard fought Battle of Teugen Hausen. Thanks to his victory, Davout was able to link up with the main body of Napoleon's army near Abensberg that evening. At the Battle of Abensberg on 20 April 1809, Hiller arrived from the south to take command of Feldmarschall Leutnant Archduke Louis of Austria's V Armeekorps and Feldmarschall Leutnant Michael von Kienmayer's II Reserve Armeekorps, in addition to his own VI Armeekorps. Before the battle, Hiller's strength had been weakened by detaching Feldmarschall Leutnant Karl Friedrich von Lindenau's division from V Armeekorps and General Major Andreas Schneller's cuirassier brigade from II Reserve Armeekorps to the main army, Andreas Schneller's brigade. plus Feldmarschall Leutnant Franz Jellacic's division from VI Armeekorps to hold Munich. At Abensberg and at the Battle of Landshut on 21 April, Emperor Napoleon I of France's army roughly handled Hiller's command and forced the Austrian to withdraw to the southeast, away from Archduke Charles and the main army. Between the 19th and the 21st, Hiller lost 12,140 soldiers, 11 guns, and 328 wagons from the V and VI Armeekorps. His wing shrank from 42,000 troops to around 27,000 to 28,000 by the evening of 22 April. On the 22nd, Napoleon marched north with major forces to deal Archduke Charles a defeat at the Battle of Eckmühl. Unaware that the main army retreated north of the Danube River, Hiller turned to face a weak pursuit force. He inflicted a sharp check on Marshal Jean Baptiste Bessières at the Battle of Neumarkt Sankt Veit on 24 April. Apprised of the fact that Charles suffered a defeat, the Austrian wing commander quickly pulled back to the southeast. On 24 April Charles sent a message to Hiller ordering him to retreat to Linz, cross to the Danube's north bank, and join the main army. Hoping to overtake and destroy Hiller, Napoleon sent two columns after his foe. The emperor directed Marshal Louis Davout's III Corps, Masséna's IV Corps, and General of Division Dominique Vandamme's VIII Corps along a northern route via Passau on the Inn River. The II Corps of Marshal Jean Lannes and Bessières' force took a more southerly route through Burghausen on the Salzach River. On 26 April, General of Division Claude Juste Alexandre Legrand of Masséna's IV Corps clashed with Hiller's rear guard led by Feldmarschall Leutnant Josef von Dedovich at Schärding and seized the bridge over the Inn. That same day, another of Masséna's divisions occupied Passau, having captured 400 Austrians. Meanwhile, Hiller was enjoying his independence from Archduke Charles, who was far away in Bohemia. Also, he was in easy communication with Emperor Francis I of Austria who wished to exert his influence on the campaign. Encouraged, Hiller came up with a plan to counterattack Masséna on the 27th and ordered Feldmarschall Leutnant Emmanuel von Schustekh Herve to implement it. Nothing came of this scheme and the Austrian retreat continued toward Linz. On 1 May, Legrand and 1,400 troops caught up with Schustekh's 850 man rear guard between Riedau and Kallham. The Dragoon Regiment of the Grand Duchy of Baden charged the 3rd battalion of the Jordis Infantry Regiment # 59, which was drawn up in square. Waiting until the foot soldiers fired a volley, the dragoons then charged and broke into the square. After their commander, Oberstleutnant Beck was cut down, 706 officers and men of the Jordis battalion laid down their weapons. Two squadrons of the Kienmayer Hussar Regiment # 8 suffered 10 killed, 50 wounded, and 23 captured. The Badeners reported losing only three killed and 10 wounded, though a large number of their horses were killed. There was a clash between General of Division Claude Carra Saint Cyr's vanguard and General Major Frederick Bianchi, Duke of Casalanza on 2 May at Räffelding, three kilometers southeast of Eferding. The Baden Dragoons lost 14 casualties, while Austrian losses were unreported. After abandoning Regensburg, Archduke Charles first retreated to Cham on the border of Bohemia where he reorganized his army. From there he marched for České Budějovice (Budweis). Fearing Napoleon might follow him into Bohemia, Charles wrote to Archduke John of Austria on 3 May that he planned to fight at Budweis. As late as 6 May, the main army remained in the vicinity of that city. However, detachments under Feldmarschall Leutnant Johann von Klenau and General Major Karl Wilhelm von Stutterheim operated closer to Linz on the north side of the Danube. On the night of 2 May, Emperor Francis left Linz, crossed the Danube, and hastened to join the army of his brother Charles. He left instructions for Hiller to delay Napoleon's advance by taking up positions behind the Traun at Ebelsberg and Lambach. If this failed, Hiller could defend the line of the Enns River farther east. Hiller posted General Major Armand von Nordmann's 3,000 man brigade near Lambach to guard his south flank. Francis appointed his brother in law Archduke Maximilian of Austria Este to command Vienna, but most of the garrison was poorly trained. On 2 May, Marshal François Joseph Lefebvre's Bavarian VII Corps reported sparring with Jellacic at Golling an der Salzach south of Salzburg. Bessières with his cavalry and Lannes with General of Division Nicolas Oudinot's II Corps infantry division reached Wels on the Traun to find the bridge burned. Generals of Division Louis Vincent Le Blond de Saint Hilaire (III Corps), Gabriel Jean Joseph Molitor (IV Corps), and Joseph Laurent Demont (III Corps) were nearby with their divisions and Napoleon arrived at Lambach. Vandamme's Württemberg VIII Corps marched in the vicinity of Riedau. Davout's III Corps was due to arrive in Passau on 3 May, while Napoleon ordered General of Division Marie François Rouyer to leave Regensburg and march to Passau. The 12,000 man Imperial Guard under General of Division Frédéric Henri Walther reached the vicinity of Braunau am Inn at the beginning of May.

Арқалық қарауыл әрекет

3 мамыр күні таңертең, бригадалық генерал Якоб Франсуа Марулаз Эфердингке жақын жерден Массенаның IV корпусының атқыштар дивизиясымен бірге жолға шықты. Атты әскерлердің артынан дивизия генералдары Мишель Мари Клапарде (II корпустан уақытша алынған), Клод Легран, Карра Сен-Сир және Жан Будеттің жаяу әскер дивизиялары келді. Француз атты әскері Вильхерингте, Дунайда, Альковен мен Линц арасындағы шағын жаяу әскер шабуылына тап болды. Сағат 9:00-де колонна Линцке кіріп, оңтүстікке қарай Эбельсбергке бет алды. Түндегі сағат 3-те Хиллер өз әскерін жолға шығарды. Ол Кинмайердің кішкентай II резервтік армия корпусына шеруді бастауды, ал V және VI армия корпустарының негізгі күштері соңынан ерді. Сол күні таңертең Австриялық қанат командирі өзінің сегіз бригадасының төртеуін Бьянки, Шустех, генерал-майор Йозеф Радецкий және фельдмаршал лейтенант Карл фон Винсент басқаруына берді. Австриялық керуен Эбельсбергтегі көпірден өтіп бара жатқанда, Хиллер штабы жағдайды бақылаудан шығарды, көлік жүргізушілері қорқып, жол артқа шегініп бара жатқан көліктер мен әскерлермен тығырылды. Соңында, әскерлер мен керуендер арақашықтықты қиып өтті, тіпті Бьянки де таңғы сағат 9:00-де Дуканың 39-шы және Игнац Гюлайдың 60-шы жаяу әскер полкімен бірге Траунды кесіп өтті. Дегенмен, Шустех әлі де оңтүстік-батыстағы бір жерде болды, сондықтан Винсент пен Радецкий өз күштерін батыс жағалауына жинап, әріптестерінің пайда болуын күтті. Винсенттің қол астында генерал-майор Йозеф Хоффмайстер бригадасының Беньёвскийдің 31-ші және Спленьидің 51-ші жаяу әскер полктері болды. Ол бір батальонды Кляйн-Мюнхен ауылына, ал қалған бесеуін сол жерден Шарлинцке дейін орналастырды. Ол 6-шы Розенберг шевэу легер полкімен бірге жаяу әскерді күзетті. Радецкий екі батальон мен алты эскадрильямен Винсенттің сол жағында Шустехті күтіп тұрды. Радецкий бригадасына Градисканер Гренцтің 8-ші жаяу әскер полкі, Мервельдт улан полкінің 1-ші және Архиегер Карл улан полкінің 3-ші полктері кірді. Смит Радецкийге 16 эскадрилья берсе, Петре тек алтысын ғана санады. Соңында Шустех Киенмайер гусарлық полкінің 8-ші және генерал-майор Отто Хохенфельд бригадасымен, Клебектің 14-ші және Жордистің 59-шы жаяу әскер полктерімен бірге пайда болды және көпірден өтуге кірісті. Таңғы сағат 10-да Шарлинцтің солтүстігіндегі орманнан Марулаздың әскерлеріне атыс жасалды. Жаяу әскердің қолдауын күтіп, ол француздың 3-ші, 14-ші, 19-шы және 23-ші шассёрларын бірінші қатарға, Баденнің жеңіл драгундарын, Гессеннің ұлы герцогтігінің гардалық шевалье легерін және Вюртемберг шевалье легер полктерін екінші қатарға орналастырды. Көп ұзамай бригадалық генерал Луи Жак Коэхорнның әскері пайда болды және Массенаның тікелей бұйрығымен Кляйн-Мюнхенге штыкпен шабуыл жасады. Коэхорн бригадасына 17-ші, 21-ші, 26-шы және 28-ші жеңіл жаяу әскер полкінің 4-ші батальондары, Tirailleurs du Po және Tirailleurs Corses кірді. Осы уақытқа дейін Розенберг шевэу легерлері Винсенттің бұйрығымен көпірден кері шегінген болатын. Австриялық қорғаушылар нашар қарсылық көрсетті, ал Коэхорнның әскері оларды өз орындарынан ығыстырды. Велс бағытынан Бессиер бригада генерал Гипполит Пире бригадасымен, гусар және шассёр полкімен келді және Шустехтің шегінуін жауып тұрған Радецкийге шабуыл жасады. Радецкий батыл қарсылық көрсетті, ол үшін кейіннен Мария Терезия әскери орденінің командирлік кресімен марапатталды. Осы арада Хоффмайстер батыс жағалаудағы диірмен ағысының артына тұрып алды. Француз жаяу әскері мен атты әскері алға жылжығанда, оның күш-жігері сәтсіз аяқталды. Жағдайдың қиын екенін көріп, Винсент кері шегінуге бұйрық берді, көп ұзамай австриялықтар үрейленіп көпірден өтіп кетті. Таңғы сағат 11:00-де француз әскері көпірге жетті. Екі қоңыр түсті тирайлер батальонының сарбаздары батыс жағындағы қақпадан өтіп, арақашықтықты шауып өтті. Австриялық артиллерия көпірді қызу атыспен басып алды, достары мен жауларын бірдей өлтірді, бірақ оның атысы француздардың алға жылжуын тоқтата алмады. Көпірді өртеуге Хиллер штабының капитаны Симбшен дайындаған, бірақ офицер оны өртеуге бұйрық беру үшін оқиға орнында болған жоқ. Хиллер Эбельсберг қамалының төбешігінде түскі ас ішіп отырған, ақыры қауіптен оянып, бұйрық бере бастады. Француздардың жылдам алға жылжуынан айырылған уландықтардың эскадрильясы өз жылқыларымен өзеннен жүзіп өтті. Австриялық штаб офицері француз шакосын ұстап алып, жау жаяу әскерімен араласып, қалаға қашып кетті. Генерал-майор Фердинанд, Граф Бубна фон Литтиц тұтқынға алынды, ал кем дегенде 500 Хоффмайстердің әскері және көптеген басқа әскерлер бағынды. Шустех күштерінің Клебек полкінің 2-ші батальоны өз туларымен бірге толығымен тұтқынға алынды. Смит Керпеннің 14-ші полкі тұтқынға алынғанын айтады, бірақ бұл қателік. Басқа әскерлер қарқынды қарсылық көрсетпей, қар суына батып қайтыс болды.

Early on 3 May, General of Brigade Jacob François Marulaz set out from near Eferding with Masséna's IV Corps cavalry division. Following the mounted troopers, in order, were the infantry divisions of Generals of Division Michel Marie Claparède (on loan from II Corps), Claude Legrand, Carra Saint Cyr, and Jean Boudet. The French cavalry ran into a small infantry ambush at Wilhering, which is on the Danube about halfway from Alkoven and Linz. At 9:00 AM, the column marched into Linz and took the road south toward Ebelsberg. At 3:00 AM, Hiller put his soldiers on the road. He directed Kienmayer's small II Reserve Armeekorps to lead the march, while the main bodies of the V and VI Armeekorps followed. That morning, the Austrian wing commander deployed four of his eight brigades as rear guards under Bianchi, Schustekh, General Major Josef Radetzky, and Feldmarschall Leutnant Karl von Vincent. As the Austrian wagon train filed across the bridge at Ebelsberg, Hiller's staff lost control of the situation, the drivers panicked, and the roadway became jammed with retreating vehicles and troops. Eventually, the mob of troops and wagons squeezed across the span and even Bianchi was across the Traun by 9:00 AM with the Duka Infantry Regiment # 39 and Ignaz Gyulai Infantry Regiment # 60. However, Schustekh was still somewhere to the southwest so Vincent and Radetzky drew up their forces on the west bank and waited for their colleague to make his appearance. Vincent had the Benjowsky Infantry Regiment # 31 and Splenyi Infantry Regiment # 51 of General Major Josef Hoffmeister's brigade under his orders. He placed one battalion in the village of Klein München and the other five between there and Scharlinz. He screened the infantry with the Rosenberg Chevau léger Regiment # 6. Radetzky, with two battalions and six squadrons, deployed on Vincent's left, watching for Schustekh. Radetzky's brigade included the Gradiskaner Grenz Infantry Regiment # 8, Merveldt Uhlan Regiment # 1, and Archduke Charles Uhlan Regiment # 3. Smith gives Radetzky 16 squadrons, while Petre counts only six. Schustekh finally appeared with the Kienmayer Hussar Regiment # 8 and General Major Otto Hohenfeld's brigade, the Klebeck Infantry Regiment # 14 and Jordis Infantry Regiment # 59 and began crossing the bridge. At about 10 AM, Marulaz's troopers came under fire from the woods north of Scharlinz. While waiting for infantry support, he drew up the French 3rd, 14th, 19th, and 23rd Chasseurs à cheval in the first line, the Baden Light Dragoons, Grand Duchy of Hesse Garde Chevau léger, and Württemberg Chevau léger Regiments in the second line. Soon, General of Brigade Louis Jacques Coëhorn's troops appeared and, at Masséna's personal command, attacked Klein München with the bayonet. Coëhorn's brigade included the 4th battalions of the 17th, 21st, 26th, and 28th Light Infantry Regiments, the Tirailleurs du Po, and the Tirailleurs Corses. By this time the Rosenberg Chevau légers had withdrawn across the bridge at Vincent's orders. The Austrian defenders of the village put up a poor fight and Coëhorn's men drove them from their positions. From the direction of Wels, Bessières showed up with General of Brigade Hippolyte Piré's brigade, a hussar and a chasseurs à cheval regiment, and attacked Radetzky who covered Schustekh's retreat. Radetzky put up a gallant resistance, for which he later earned the Commander's Cross of the Military Order of Maria Theresa. Meanwhile, Hoffmeister made a stand behind the millstream on the west bank. His efforts were futile as French infantry and cavalry charged forward. Seeing that the situation was critical, Vincent ordered a retreat and soon the Austrians were stampeding across the bridge in panic. At about 11:00 AM, French troops reached the bridge. The men of the two brown coated Tirailleur battalions burst through the gate at the west end and raced across the span. The Austrian artillery took the bridge under furious fire, killing friend and foe alike, but its fire was unable to stop the French advance. The bridge had been prepared for burning by Captain Simbschen of Hiller's staff, but the officer was not on the scene to give the orders to set it on fire. Hiller, who had been unconcernedly lunching on the Ebelsberg Castle terrace, finally woke up to the danger and began issuing orders. Cut off by the swift French advance, a squadron of Uhlans swam their horses across the river. An Austrian staff officer grabbed a French shako, crossed with the enemy infantry, and escaped into the town. Generalmajor Ferdinand, Graf Bubna von Littitz became a prisoner, while at least 500 of Hoffmeister's men and large numbers of other soldiers surrendered. The 2nd battalion of the Klebeck Regiment of Schustekh's force was captured in a body with its colors. Smith says Kerpen # 14 was captured but this is a misprint. Other soldiers drowned trying vainly to swim across the snow melt swollen river.

Эбельсберг үшін күресу

Сол күні таңертең Кинмайердің әскері Эбельсбергке жеткенде, Хиллер оларды Австрияның Астен қаласына қарай жолдады. Ол V және VI армия корпусының әскерлерін қаланың шығысындағы биіктіктерде тоқтатты, онда олар таңғы асын дайындауға кірісті. Хиллер қаланы басып алу үшін Вена еріктілерінің үш батальонын, Линденаудың №29 жаяу әскер полкінің үш ротасын (III армия корпусынан бөлінген) қалаға кіргізіп, ал қамалдың жанында позиция алу үшін артиллериялық батареяны жіберді. Ол түскі асын ішуге барар алдында, қамалға барып, қорғану үшін ешқандай позицияны белгілемеді. Дегенмен, Эбельсберг – қаланың солтүстігіндегі биік қамал мен қаланың артындағы екі қабатты биіктіктері бар, өте жақсы қорғаныс позициясы болатын. Кохорн бірден сол жаққа қарай көшемен қамалға қарай колоннаны бастап кетті, бірақ қорғаушылар алдыңғы қатарларды қиып, генералдың атын өлтірді. Қаладағы басқа әскерлері терезелер мен шатырлардан өлімге әкелетін отқа түсті, ал биіктіктердегі австриялық артиллерия көшелерге снарядтарды лақтырып жатты. Бір ержүрек артиллерист, Карл Ленк, өзінің жалғыз зеңбірегімен француз әскеріне ауыр зиян келтірді, содан кейін биіктіктегі басқа зеңбіректерге қосылды. Клапарде шайқасқа генералдар Жозеф Лесуир мен Флорентин Фикатье басқаратын өзінің тағы екі бригадасын қосты. Лесуирдің құрамына 27-ші, 39-шы, 59-шы, 69-шы және 76-шы желілік жаяу әскер полкінің 4-ші батальондары кірді, ал Фикатье 40-шы, 64-шы, 88-шы, 100-ші және 103-ші желілік 4-ші батальондарды басқарды. Бұл әскерлерге 19-шы "Шасьерлер-а-Шеваль" атты элиталық ротасы мен артиллерия бөлімі қосылды. Массена австриялық артиллерияның қиратушы отына қарсы тұру үшін батыс жағалауда 20 зеңбіректен тұратын батарея ұйымдастырды. Австриялықтардың солтүстіктен жасаған қарсы шабуылы француз әскеріне қауіп төндірді, бірақ сағат 13:00-ге қарай Лесуирдің бригадасы базарды басып алып, қамалға жақын жауды қоршауға тырысты. Лесуирдің бригадасы әлсіреген кезде Фикатье қамалға үш колоннамен шабуыл жасады, бірақ кері қайтарылды. Үлкен зиратты қорғап тұрған Вена еріктілерінің екі батальоны француз шабуылын мылтықпен кері қайтарып, содан кейін жауларын кері шегіндіретін штыкпен шабуыл жасады. Осы уақытта еріктілердің үшінші батальоны француздарды бүйірінен және артқы жағынан шабуылдады. Вена еріктілерінің үш батальоны қалаға шабуыл жасап, төрт жаяу әскер батальонымен бірге француздарды базар алаңына қарай ығыстырды. Бұл шабуылдарға 4-ші және 5-ші Вена еріктілері және Линденау полкі қатысты. Олар алға жылжығанда көптеген тұтқындарды, соның ішінде Поның Tirailleurs командирін де қолға түсірді. Француздар екі зеңбіректен қап-қара оқтарды оқтап, базарды үй-үйден соғысып, қорғап ұстады. Ол жерде екі француз полковнигі қаза тапты. Австриялық пионерлер гаубица снарядтарымен кейбір үйлерді өртеп, тозақ атмосферасын күшейтті. Массена өзінің қайығымен көпірдің бір жағына от қойды, бірақ күшті жел өртті сөндірді. Осы қиын сәтте полковник Жан-Пьер Пужедің 26-шы жеңіл жаяу әскер полкі Легран дивизиясының басында пайда болды. Таңғаларлығы, Пуже өз әскерін өте аз шығынмен көпірден өткізді. Кохорн келіп, бұйрық берді: "Сен осы көшемен жау басып алған сарайға барасың. Оған шабуыл жасайсың". Пуже бұйрыққа бағынып, көтерілгеннен кейін өз әскерін қамалға 40 қадам қашықтықта алып барды. Қалада қазір Джордидің жаяу әскер полкінің сарбаздары тұрды, кенеттен жалын жанып, мылтық атысы көптеген француз сарбаздарын өлтірді. Пуже ең қауіпті от қамал қақпасының үстіндегі терезеден келгенін байқады. Ол өз әскеріне австриялықтардың отын сөндіруді бұйырды, бірақ он минут ішінде үш офицер мен 53 карабинер қаза тапты. Австриялықтар жетекші карабинерлер ротасын атып түсіргенде, оның жеңіл жаяу әскерінің қалған бөлігі оқ атуға қабілетсіз болып, колоннада күтті. Жоғалтулар үрей туғызды, ақыры Пуже жақсы атқышы ретінде танымал болған лейтенант Гюйоны шақырды. Гюйо өлімге әкелетін терезеге бес метрден жақын жерге жетіп, оған жүкті мылтықтарды ұстап бергенше тез атты. Оның үлгісін көріп, басқалар да солай істей бастады, терезеден шыққан от әлсіре бастады. Саперлер алға асығып, қақпаға балталарын сілтей бастады, ал басқа адамдар ішкі ауаны желдету арқылы сарайға кірді және ішке кіру үшін күресті. Саперлер қақпаны қиратып кіргеннен кейін гарнизонды тез арада қоршап алып, тұтқынға алды. Бригада генерал Франсуа Рох Ледру дес Эссарц бастаған жаңа 18-ші желілік жаяу әскер полкі Эбельсбергке кірді. Бір батальон австриялықтарды ғимараттардан қуды, ал екі батальон оңға бұрылып, жауды олардың позициясынан шығарып алуға тырысты. Жарты сағат ішінде Легран көпірді және қала қақпасын бақылауға алды. Дегенмен, ащы шайқас жалғасты, француз әскері қаланың және қамалдың шығыс жағынан шығып, австриялықтар биіктіктегі өз позицияларын бермей, кавалерия шабуылдарымен француздарды қалаға кері ығыстырды. Осы кезде Легранның Баден бригадасы, генералдар Жорж Кистер мен генерал-майор Гаррант басқаратын және жеті батальонда 5500 сарбаздан тұратын бригада келді. Хиллер өртеніп үлкермеген қаланың бөліктерін өртеп жіберуді бұйырды. Сағат 16:00-ден кейін Легран мен Клапарде әскері өрт салдарынан барлық күштенуден үзіліп қалды, өрт үштен екі үйді жойды. Эбельсберг өртеніп жатқанда, Хиллер шегінуге бұйрық берді. Марулаздың кавалериясы көшелерден өте алмағандықтан, француз әскері тиімді қуып жете алмады. Айырықша жағдай, аман қалған бірнеше құрылыстардың бірі – көпір болды.

When Kienmayer's soldiers reached Ebelsberg that morning, Hiller sent them marching on to Asten, Austria. He halted the V and VI Armeekorps troops on the heights east of the town where they began to cook breakfast. Hiller belatedly sent three battalions of Vienna Volunteers to occupy the town, three companies of the Lindenau Infantry Regiment # 29 (detached from III Armeekorps) to garrison the castle, and an artillery battery to take position near the castle. He failed to order any positions to be fortified before going to the castle for his noontime repast. Yet, Ebelsberg was an excellent defensive position, with the dominating hill top castle on the north side and two tiered heights rising behind the town. Coëhorn immediately led a column up the street to the left toward the castle, but the defenders mowed down the front ranks and killed the general's horse. His other troops in the town found themselves under a deadly fire from windows and rooftops, while the numerous Austrian guns on the heights sent projectiles crashing through the streets. One enterprising artillerist, Karl Lenk, inflicted serious losses on the French with his single cannon before retiring to join the other guns on the heights. Claparède added his two other brigades under Generals of Brigade Joseph Lesuire and Florentin Ficatier, to the battle. Lesuire's command included the 4th battalions of the 27th, 39th, 59th, 69th, and 76th Line Infantry Regiments, while Ficatier led the 4th battalions of the 40th, 64th, 88th, 100th, and 103rd Line. These troops were joined by the elite company of the 19th Chasseurs a Cheval and a section of artillery. Masséna organized a 20 gun artillery battery on the west bank to counter the devastating Austrian artillery fire. An Austrian counterattack from the north threatened the French in the town, but by 1:00 PM, Lesuire's brigade had taken the marketplace and was trying to outflank the enemy near the castle. As Lesuire's brigade faltered, Ficatier assaulted the castle in three columns but was repelled. Two battalions of Vienna Volunteers defending a large cemetery drove back a French charge with musketry, then launched a bayonet charge that drove their enemies back. Meanwhile, a third battalion of volunteers took the French in flank and rear from the side streets. The three battalions of Vienna Volunteers charged into the town and, reinforced by four infantry battalions, drove the French toward the marketplace. The 4th and 5th Vienna Volunteers and the Lindenau Regiment were involved in these attacks. As they pressed forward, they captured many prisoners including the commander of the Tirailleurs du Po. Aided by two guns firing point blank canister rounds, the French desperately held onto the marketplace in house to house fighting. Oberst Maximilian Baumgarten was wounded while two French colonels were killed. Austrian pioneers and howitzer shells began setting some houses on fire, adding to the hellish atmosphere. As Masséna raged helplessly on the far bank, some Austrian pioneers set the end of the bridge on fire, but the strong wind blew out the flames. At this critical moment Colonel Jean Pierre Pouget's 26th Light Infantry Regiment appeared at the head of Legrand's division. Amazingly, Pouget got his troops across the bridge with minimal loss. Coëhorn appeared and gave the order, "You are going to follow this street to a chateau occupied by the enemy. You will attack it." Pouget obeyed and, after a climb, led his men within 40 paces of the castle. The castle, now garrisoned by men of the Jordis Infantry Regiment, suddenly erupted in flame and the blast of musketry cut down many French soldiers. Unhit, Pouget noticed that the deadliest fire came from a barred and loopholed window above the castle gate. He directed his men to silence the Austrian fire, but within ten minutes, three officers and 53 carabiniers were down. As the Austrians shot down the leading carabinier company, the rest of his light infantrymen waited in a column, unable to fire. Losses mounted alarmingly, and Pouget finally sent for a Lieutenant Guyot who was known as a crack shot. Guyot got within five meters of the deadly window and began firing shots as fast as loaded muskets could be handed to him. Seeing his example, others began doing the same and the fire from the window began to slacken. Sappers rushed forward and began swinging their axes at the gate while other men entered the castle through the cellar ventilators and fought their way inside. Soon after the sappers smashed in the gate, the garrison was quickly rounded up and captured. Led by General of Brigade François Roch Ledru des Essarts, the fresh 18th Line Infantry Regiment entered Ebelsberg. One battalion flushed the Austrians out of the buildings while the other two battalions swung to the right to flank their enemies out of position. Within half an hour, Legrand had secured the bridge and town gate. However, the bitter fight continued as the French issued out of the east sides of the town and castle. The Austrians stubbornly held their positions on the heights and pushed the French back into the town with cavalry charges. By this time Legrand's Baden brigade had arrived, led by General of Brigade Georges Kister and General Major Harrant and consisting of 5,500 men in seven battalions. Hiller ordered his howitzers and pioneers to set fire to those parts of the town not already burnt down. Sometime after 4:00 PM, the infantry of Legrand and Claparède were cut off from all reinforcement by the conflagration, which destroyed three quarters of the houses. As Ebelsberg burned, Hiller issued orders for a retreat. Since Marulaz's cavalry was unable to get through the streets, the French could not mount an effective pursuit. Ironically, one of the few surviving structures was the bridge.

Нәтиже

Австриялықтар 566 адамның қаза болғанын, 1713 адамның жараланғанын және 2216 адамның тұтқынға алынғанын мойындады, барлығы 4495 адам шығынға ұшырады. Джеймс Р. Арнольд француздардың шығын туралы нақты деректерді сирек бергенін, бірақ олардың жоғалтулары 4000-нан асып кеткенін, оның ішінде 700 тұтқын болғанын атап өтті. Дэвид Холлинс австриялықтардың 8340, ал француздардың 12000 сарбазының зардап шеккенін есептеді. Франсис Лорейн Петре австриялықтардың 2000 адамның қаза тауып, жараланғанын, сондай-ақ 2200 адамның тұтқынға алынғанын мәлімдеді. Ол Массенаның 2800 адамдық жалпы шығын туралы хабарлағанын, оның ішінде 1800 қаза тапқан, бұл қаза тапқандар мен жараланғандар арасындағы қатынастың күмәнді екенін айтты. Олардың ішінде Легран 701 сарбазын жоғалтқанын, оның ішінде Баден бригадасынан 23-ін жоғалтқанын хабарлады. Петре Массенаның 7000-8000 тұтқын алғанын, ал Наполеон Ланнеске 4000 австриялықтың тұтқынға алынғанын жеке хат жазды. Дигби Смит француздардың 3605 сарбазының зардап шеккенін, ал австриялықтардың шығыны 7200-ден асып кеткенін, оның ішінде 4200 тұтқынға алынғанын мәлімдеді. Тағы бір деректе австриялықтардың 6000, ал француздардың 3000 сарбазының зардап шеккені айтылған. Петре француздардың жалпы күшін 22100 және 20 зеңбірек деп көрсетті, оның ішінде Клапардеде 8400, Легран 10000, Марулаз 2500 және Пире 1200 сарбазы болды. Ол австриялықтардың 22000 сарбазы мен 70 зеңбірегі болғанын, Киенмайердің 4500 жаяу әскері мен 800 атты әскерін есептемегенде, Хиллер олардың жақын маңдағы аймақты тастауына рұқсат берді. Смит француздардың санын 22000 сарбаз және 48 зеңбірек деп бағалады. Смиттың австриялық сандары туралы есептерінде ауыр типографиялық қате бар еді. Сол күні таңертеңгі сағат 7-де Ланнның инженерлері Уэлстегі көпірді қайта салды. Эбельсбергте не болып жатқанын білмейтін Наполеон Бессиердің атты әскерін, соңынан Одиноның жаяу әскерін жаңа көпірден өтіп, Энн өзеніндегі Штайрға қарай жүріп өтуге бұйырды. Осы уақытта Молитордың дивизиясы Ламбахтан Кремсмюнстерге бара жатқан жолда, Штайрға дейін жартылай жолдан өтті. Сол жерге жеткенде, олардың әскерлері Эбельсбергке бағытталды. Қатты желдің салдарынан, аймақтағы француз әскерлері шайқастың шуын естімеді. Наполеон кешке Эбельсбергке жеткенде, оның алдынан жанған жарақат алған сарбаздар шықты. Өлі және өліп бара жатқан сарбаздарды көруге дағдыланған болса да, император қалың қара түске боялған өлекселерді көргенде қатты ойран болды. Наполеон соғыстың мүлдем қажетсіз болғанын білді, өйткені Ланнның Траунды өзеннің жоғары ағысымен кесіп өтуі Хиллерді шайқассыз зейнетке шығуға мәжбүр ететін еді. Император Массенаны ашық сынамады және оның шығындарын әдейі азайтып көрсетті. Ол өзінің генералдары мен әскерлерінің агрессиясы мен батылдығы болашақ әрекеттерде қажет болатынын түсінді, сондықтан ол марапаттар таратты. Батырлығы үшін лейтенант Гюйо империяның бароны атанып, көп ақша алды. Келесі күні 26-шы Жеңіл бөлімнің қарауында Император гвардиясының қолбасшысы Шассерс-а-Пье полковник Пужеге көпшілік алдында жоғары баға берді. Хиллер француздардан қашып, кері шегінген кезде барлық үлкен өзендердегі көпірлерді өртеп жіберді. 7 мамырда австриялықтар Дунайдың солтүстік жағалауына Кремс-ан-дер-Донау маңындағы Маутерн-ан-дер-Донаудан өтті. Хиллер оңтүстік жағалауда Дедовичтің басшылығымен 10000 сарбазды қалдырып, шегінді. Архиегерше Максимилиан Венаны 35000 сарбазымен, оның ішінде 14 Ландвер батальоны мен 6000 Вена ополченниктері Фельдмаршал лейтенант Андреас О'Райли фон Балинлугтың басшылығымен ұстады. Дедович басқарған сегіз тұрақты, алты Ландвер және алты Вена еріктілері батальондары болды; II резервтік армия корпусының гранадерлік бригадасы Кинмайер мен генерал-майор Константин Гилиан Карл д'Аспренің басшылығында; және Нордманн мен генерал-майор Джозеф, барон фон Меско де Фелс Кубинидің бірлескен басшылығымен төрт батальон мен бес эскадрон болды. 11 мамыр күні кешке француздардың Венаны бомбалауы Максимилианды толығымен алаңдатты. Архиегерцог 12-ші күні қаланы тастап, гарнизонның басым бөлігін Дунайдың солтүстік жағалауына алып шығып, барлық көпірлерді өртеп жіберді. О'Райли 13 генерал, 180 офицер және 2000 сарбаз кіретін капитуляцияны жүзеге асыру үшін қалды. Француздар 4,5 миллион флорин және көп мөлшерде азық-түлік, оқ-дәрі және 100 зеңбірек бар әскери сандықты тапты, оны Максимилиан алып кетпеді немесе жоя алмады. Келесі ірі шайқас 21 және 22 мамырда Асперн-Эслинг шайқасы болды.

The Austrians admitted 566 killed, 1,713 wounded, and 2,216 captured, for a total of 4,495 casualties. James R. Arnold pointed out that the French rarely gave accurate casualty figures, but numbered their losses in excess of 4,000, including 700 captured. David Hollins counted Austrian losses as 8,340 and French casualties as 12,000 soldiers. Francis Loraine Petre stated Austrian losses as 2,000 killed and wounded, plus 2,200 captured. He noted that Masséna reported 2,800 total losses, including 1,800 killed, giving an unlikely killed to wounded ratio. Of these, Legrand reported losing 701 soldiers, including only 23 from his Baden brigade. Petre wrote that Masséna claimed 7,000–8,000 prisoners, while Napoleon privately wrote Lannes that 4,000 Austrians were captured. Digby Smith asserted that French casualties were 3,605 while Austrian losses were over 7,200, including 4,200 captured. Another source gave Austrian losses as 6,000 and French losses as 3,000. Petre listed total French strength as 22,100 and 20 guns, including Claparède's 8,400, Legrand's 10,000, Marulaz's 2,500, and Piré's 1,200. He gave the Austrians 22,000 troops and 70 guns, not counting Kienmayer's 4,500 infantry and 800 cavalry which Hiller allowed to leave the vicinity. Smith estimated French numbers as 22,000 men and 48 guns. Smith's Austrian totals were marred by a serious typographical error. At 7:00 AM that morning, Lannes' engineers rebuilt the bridge at Wels. Unaware of what was happening at Ebelsberg, Napoleon ordered Bessières' cavalry followed by Oudinot's infantry to cross the new bridge and march for Steyr on the Enns. Meanwhile, Molitor's division was on the road from Lambach to Kremsmünster, halfway to Steyr. When his troops reached there, they were diverted to Ebelsberg. Because of a strong wind, other French forces in the area did not hear the noise of the battle. When Napoleon finally arrived in Ebelsberg at dusk, he was greeted by the sight of many wounded who had burned to death. Though he was accustomed to the sight of dead and dying soldiers, the emperor was aghast at the thickly strewn blackened corpses. Napoleon was aware that the slaughter had been completely unnecessary, since Lannes' upstream crossing of the Traun would have forced Hiller to retire without a battle. The emperor chose not to publicly criticize Masséna and deliberately under reported his losses. He understood that the aggressiveness and bravery displayed by his generals and troops would be needed in future actions, so he distributed awards. For his heroism, Lieutenant Guyot was named a Baron of the Empire and received a generous sum of money. At a review of the 26th Light the following day, the commander of the Imperial Guard Chasseurs à Pied paid Colonel Pouget a highly public complement. Hiller slipped away from the French and burned the bridges at every major stream during his retreat. On 7 May, the Austrians crossed to the north bank of the Danube at Mautern an der Donau which is near Krems an der Donau. Hiller left 10,000 troops under Dedovich to retreat on the south bank. Archduke Maximilian held Vienna with 35,000 troops, including 14 Landwehr battalions and 6,000 Vienna militia under Feldmarschall Leutnant Andreas O'Reilly von Ballinlough. There were also eight regular, six Landwehr, and six Vienna Volunteers battalions led by Dedovich; the II Reserve Armeekorps grenadier brigade commanded by Kienmayer and General Major Konstantin Ghilian Karl d'Aspré; and four battalions and five squadrons jointly led by Nordmann and General Major Joseph, Baron von Mesko de Felsö Kubiny. On the evening of 11 May, a French bombardment of Vienna completely unnerved Maximilian. The archduke abandoned the city on the 12th and withdrew with the greater part of the garrison to the north bank of the Danube, burning all the bridges. O'Reilly was left behind to carry out the surrender which included 13 generals, 180 officers, and 2,000 troops. The French found a military chest containing 4.5 million florins and large quantities of food, ammunition, and 100 cannon that Maximilian failed to carry off or destroy. The next major action was the Battle of Aspern Essling on 21 and 22 May.

Комментарийлер

Петре Хиллердің генералдік шеберлігін "мүмкін болатын ең нашар" деп сипаттады және оның әскерлері "нашар басқарылған" еді, француз әскері екі есе кем болғанда Клапарде дивизиясын талқандауы немесе қаладан ығыстыруы керек еді деп атап өтті. Петре артқы күзет шайқасы кезінде австриялықтардың саны Коэхорн, Марулаз және Пирені басып өтуі мүмкін деп сенді. Роберт М. Эпштейн Хиллердің қарсы шабуылдарын "бөлінген және нашар үйлестірілген" деп атады. Ол қолда бар австриялық артиллерияның көптігін (70) және оларды француз әскеріне шығын келтіру және қалаға от қою үшін тиімді пайдалануын атап өтті. Эпштейн француздар сабақты ескермегенін және Асперн-Эслинг шайқасына көптеген артиллерияны тиімді қолдана алатын қарсыласқа қарсы ойсыз кіргенін жазды. Наполеон Массенаны тікелей сынамаса да, келесі күні Ланнеге жеке хат жазып: "Олардың осы танымал бекініске күшпен шабуыл жасауының ақымақтығын білгенде, Траун өзеніндегі жалғыз қауіпті бекініс, оны алу қажет болды, мен кейбір қайғылы жағдайлар туындауынан қорқып қалдым" деді. Арнольд Массенаның қалаға шабуыл жасау туралы бұйрығы "нашар кеңестен де нашар" екеніне сенді. Ол маршалдың қабілетінің шыңынан қаншалықты төмендегенін көрсеткен, жүздеген сарбаздарды мағынасыз өлімге жіберген бұл қателік еді деп мәлімдеді.