Тимпани – соқпалы аспап, "көтеріңкі барабан" деп те аталады. Этимологиясы, түрлері (timpani, tympany, kettledrums) және басқа тілдердегі атаулары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соққылы аспап
Pitched percussion instrument
Тимпани ( /t/ɪ/m/p/ə/n/i/; ) немесе kettledrums (кейде бейресми түрде timps деп те аталады), оның атауы грекше τύπτω етістігінен шыққан, яғни «соғу, ұру» деген мағынаны білдіреді. Ескі ағылшын мәтіндерінде y әрпімен жазылатын tympani, tympany немесе timpany сөздері де кездеседі. Тимпани сөзі ағылшын тілінде кеңінен қолданылса да, кейбір ағылшын тілінде сөйлейтіндер kettledrums сөзін пайдалануды қалайды. Неміс тілінде Pauken, швед тілінде pukor (puka сөзінен), француз және испан тілінде timbales деп аталады, оларды латындық соққы аспаптарымен шатастырмау керек, себебі олар дәстүрлі кубалық Charanga ансамблінде тимпанидің орнын басады. Тимпанум туралы, сондай-ақ оның атының тектік жағы туралы Севильялық Исидордың «Этимологияларында» айтылады:
Timpani ('/t//ɪ//m//p//ə//n//i/; ) or kettledrums (also informally called timps) which in turn derives from the verb τύπτω , meaning 'to strike, to hit'. Alternative spellings with y in place of either or both is—tympani, tympany, or timpany—are occasionally encountered in older English texts. Although the word timpani has been widely adopted in the English language, some English speakers choose to use the word kettledrums. The German word for timpani is Pauken; the Swedish word is pukor in plural (from the word puka), the French and Spanish is timbales, not to be confused with the latin percussion instrument, which would actually supersede the timpani in the traditional Cuban ensemble known as Charanga. The tympanum is mentioned, along with a faux name origin, in the Etymologiae of St. Isidore of Seville:
Tympanum est pellis vel corium ligno ex una parte extentum. Est enim pars media symphoniae in similitudinem cribri. Tympanum autem dictum quod medium est, unde et margaritum medium tympanum dicitur; et ipsud ut symphonia ad virgulam percutitur. – Тимпанум – ағашқа керілген тері немесе былғары. Ол симфонияның (басқа бір түрдегі барабан) орталық бөлігі және сілемге ұқсайды. Тимпанум ортасы болғандықтан осылай аталады, сондықтан жартылай інжу жемісі де тимпанум деп аталады. Симфония сияқты, ол да барабан таяғымен соғылады. Бұл сілтеме тимпанумды жартылай інжу жемісімен салыстыруды Плиний Үлкеннен алынған.
Tympanum est pellis vel corium ligno ex una parte extentum. Est enim pars media symphoniae in similitudinem cribri. Tympanum autem dictum quod medium est, unde et margaritum medium tympanum dicitur; et ipsud ut symphonia ad virgulam percutitur. The tympanum is a skin or hide stretched over one end of a wooden frame. It is half of a symphonia (i. e. another type of drum) and it looks like a sieve. The tympanum is so named because it is a half, whence also the half pearl is called a tympanum. Like the symphonia, it is struck with a drumstick. The reference comparing the tympanum to half a pearl is borrowed from Pliny the Elder.
Негізгі сыбызғылар
Негізгі тимпано – барабанның қабығы, әдетте мыстан жасалған тостағанның ашылуына керілген, ал тостаған өз кезегінде қарсы шеңбермен бекітіледі. Қарсы шеңбер әдетте, айналасы бойына бір-бірінен тең арақашықтықта орналасқан, кернеу таяқшалары деп аталатын бірнеше бұрандалармен ұсталады. Қабықтың кернеуін таяқшаларды босату немесе қысу арқылы реттеуге болады. Көптеген тимпанода алтыдан сегізге дейін кернеу таяқшасы болады. Қазіргі заманғы тимпано көбінесе мыстан жасалады, себебі ол алюминий мен шыны талшыққа қарағанда ішкі және сыртқы температураны тиімді реттейді. Адамс музыкалық аспаптар 21-ші ғасырдың басында осы күйлендіру механизмінің педальмен басқарылатын нұсқасын жасады.
The basic timpano consists of a drum head stretched across the opening of a bowl typically made of copper which in turn is held onto the bowl by a counter hoop. The counter hoop is usually held in place with a number of tuning screws called tension rods placed regularly around the circumference. The head's tension can be adjusted by loosening or tightening the rods. Most timpani have six to eight tension rods. Modern timpani are generally made with copper due to its efficient regulation of internal and external temperatures relative to aluminum and fiberglass. Timpani come in a variety of sizes from about in diameter down to piccoli timpani of or less. Adams Musical Instruments developed a pedal operated version of this tuning mechanism in the early 21st century.
Ұсталар мен балғалар
Тімпаниді әдетте, тимпани таяғы немесе тимпани соқпағы деп аталатын барабанның арнайы түрімен соғады. Тимпани таяқтары жұппен қолданылады. Олардың екі құрамдас бөлігі бар: білік пен бас. Білік әдетте қатты ағаштан немесе бамбуктан жасалады, бірақ алюминийден немесе көміртек талшығынан да жасалуы мүмкін. Бас әр түрлі материалдардан жасалуы мүмкін, бірақ ағаш өзекшеге оралған фетр ең көп таралған. Басқа негізгі материалдарға қысылған иірім, пробка және былғары жатады. Ағаш, фетр, фланель және былғарыдан жасалған, қапталмаған таяқтар да кең таралған – бұл туралы романтизм дәуірінде композиторлар арнайы сұраған, сондай-ақ барокко музыкасын нақты орындау үшін де қолданылады. Ағаш тімпани таяқтары кейде ілініп тұрған цимбалмен ойнау үшін де қолданылады. Көбінесе партитурада бұл туралы айтылмайды (ағаш таяқтарды қолдану туралы сирек сұраныстарды қоспағанда), бірақ тимпанисттер музыканың сипатына сәйкес таяқтарды өзгертеді. Дегенмен, орындау кезінде таңдау субъективті және тимпанистің қалауына, кейде дирижердің тілегіне байланысты. Сондықтан көптеген тимпанистер көптеген таяқтарға ие. 20 ғасырдың басында және одан бұрын таяқтарды көбінесе кит сүйегінен, ағаш өзекшеден және шұңқырмен оралған материалдан жасаған. Сол дәуірдегі композиторлар көбінесе шұңқыр баспен жабдықталған таяқтарды көрсеткен. Қазіргі заманғы тимпанистер мұндай бөлімдерді фетр таяқтармен орындайды.
Timpani are typically struck with a special type of drum stick called a timpani stick or timpani mallet. Timpani sticks are used in pairs. They have two components: a shaft and a head. The shaft is typically made from hardwood or bamboo but may also be made from aluminum or carbon fiber. The head can be constructed from a number of different materials, though felt wrapped around a wooden core is the most common. Other core materials include compressed felt, cork, and leather. Unwrapped sticks with heads of wood, felt, flannel, and leather are also common.—specifically requested by composers as early as the Romantic era—and in authentic performances of Baroque music. Wooden timpani sticks are also occasionally used to play the suspended cymbal. Although not usually stated in the score (excepting the occasional request to use wooden sticks), timpanists will change sticks to suit the nature of the music. However, the choice during a performance is subjective and depends on the timpanist's preference and occasionally the wishes of the conductor. Thus, most timpanists own a great number of sticks. In the early 20th century and before, sticks were often made with whalebone shafts, wooden cores, and sponge wraps. Composers of that era often specified sponge headed sticks. Modern timpanists execute such passages with felt sticks.
Халықтың сүйікті тұтқалары
Тимпань ойнауда ең көп қолданылатын екі ұстаным – неміс және француз ұстанымдары. Неміс ұстанымында қолдың алақаны барабан табанына шамамен параллель болады, ал бас бармақ таяқтың бүйірінде тұруы керек. Француз ұстанымында қолдың алақаны барабан табанына перпендикуляр болады және бас бармақ таяқтың үстінде орналасады. Екі стильде де тірек – бас бармақ пен ортаңғы саусақтың арасындағы байланыс. Сұйек саусағы таяқты бағыттауға және барабаннан көтеруге көмектеседі. Америкалық ұстаным – бұл екі ұстанымның аралас түрі. Тағы бір белгілі ұстаным – Амстердам ұстанымы, ол Royal Concertgebouw Orchestra оркестрі арқылы танымал болды. Ол Hinger ұстанымына ұқсас, бірақ таяқ сұйек саусағының төменгі буынына тіреледі.
The two most common grips in playing the timpani are the German and French grips. In the German grip, the palm of the hand is approximately parallel with the drum head and the thumb should be on the side of the stick. In the French grip, the palm of the hand is approximately perpendicular with drum head and the thumb is on top of the stick. In both of these styles, the fulcrum is the contact between the thumb and middle finger. The index finger is used as a guide and to help lift the stick off of the drum. The American grip is a hybrid of these two grips. Another known grip is known as the Amsterdam Grip, made famous by the Royal Concertgebouw Orchestra, which is similar to the Hinger grip, except the stick is cradled on the lower knuckle of the index finger.
Стандартты жиынтық
Стандартты тимпандер (кейде консоль деп аталады) төрт барабаннан тұрады: шамамен , , және диаметрі . Бұл жиынтықтың диапазоны шамамен D2-ден A3-ке дейін. Оркестр репертуарының басым көпшілігі осы төрт барабанды пайдалана отырып ойналуы мүмкін. Дегенмен, заманауи композиторлар кеңейтілген диапазон үшін шығармалар жазды. Игорь Стравинский "Көктемнің құрбаны" (The Rite of Spring) шығармасына арнайы биколо тимпано үшін жазған, ол B3 дыбысына дейін қойылған. Пиколо барабаны әдетте диаметрі және C4 дейін дыбыс биіктігіне жетеді. Бес аспаптан тұратын осы кеңейтілген жиынтықтан басқа, қосылған кез келген барабан стандарттан тыс саналады. (Луиджи Нононың "Al gran sole carico d'amore" шығармасына он бір барабан қажет, онда екі музыкант октавада шын мелодияларды орындайды.) Көптеген кәсіби оркестрлер мен тимпанистер төрт немесе бес барабаннан тұратын стандартты жиынтықпен дәл орындау мүмкін болмайтын музыканы орындау үшін бірнеше тимпан жиынтығына ие. Көптеген мектептер мен жастар оркестрлері осы жабдықты сатып алуға шамалары келмейді, сондықтан "оркестрлік үштік" деп аталатын екі немесе үш тимпан жиынтығына тәуелді болады.
A standard set of timpani (sometimes called a console) consists of four drums: roughly , , , and in diameter. The range of this set is roughly D2 to A3. A great majority of the orchestral repertoire can be played using these four drums. However, contemporary composers have written for extended ranges. Igor Stravinsky specifically writes for a piccolo timpano in The Rite of Spring, tuned to B3. A piccolo drum is typically in diameter and can reach pitches up to C4. Beyond this extended set of five instruments, any added drums are nonstandard. (Luigi Nono's Al gran sole carico d'amore requires as many as eleven drums, with actual melodies played on them in octaves by two players.) Many professional orchestras and timpanists own more than just one set of timpani, allowing them to execute music that cannot be more accurately performed using a standard set of four or five drums. Many schools and youth orchestra ensembles unable to afford purchase of this equipment regularly rely on a set of two or three timpani, sometimes referred to as "the orchestral three".
Концерттер
Бірнеше сололық концерттер тимпанға арналған, олар тимпан мен оркестрлік сүйемелдеуге жазылған. 18-шы ғасыр композиторы Иоганн Фишер сегіз тимпан мен оркестр үшін симфония жазды, онда соло тимпаншы бір мезгілде сегіз барабанды ойнауы тиіс. Шамамен сол дәуірде өмір сүрген Георг Друшецкий мен Иоганн Мелхиор Молтер де тимпан мен оркестр үшін шығармалар жазды. 19-шы ғасырдың және 20-шы ғасырдың көп бөлігінде жаңа тимпан концерттері аз болды. 1983 жылы Лос-Анджелес филармониясының бас тимпанисті Уильям Крафт Тимпан мен оркестрге арналған концертін жазды, ол Кеннеди орталығының Фридхайм сыйлығының екінші жүлдесін жеңіп алды. Басқа да тимпан концерттері болды, атап айтқанда, 20-шы ғасырдың соңындағы ең ықпалды композиторлардың бірі саналатын Филип Гласс, солист Джонатан Хастың өтініші бойынша екі тимпаншы мен оркестр үшін «Концерттік фантазия» атты концерт жазды, онда әрбір солист тоғыз барабанды ойнайды.
A few solo concertos have been written for timpani, and are for timpani and orchestral accompaniment. The 18th century composer Johann Fischer wrote a symphony for eight timpani and orchestra, which requires the solo timpanist to play eight drums simultaneously. Rough contemporaries Georg Druschetzky and Johann Melchior Molter also wrote pieces for timpani and orchestra. Throughout the 19th century and much of the 20th, there were few new timpani concertos. In 1983, William Kraft, principal timpanist of the Los Angeles Philharmonic, composed his Concerto for Timpani and Orchestra, which won second prize in the Kennedy Center Friedheim Awards. There have been other timpani concertos, notably, Philip Glass, considered one of the most influential composers of the late 20th century, wrote a double concerto at the behest of soloist Jonathan Haas titled Concerto Fantasy for Two Timpanists and Orchestra, which features its soloists playing nine drums a piece.
Жақсылық
Жалпы ойнау үшін, тимпанист барабанның қабығын шетінен шамамен соғады. Антон Брукнердің 7-ші симфониясы барабанды екі жарым минуттан астам уақыт бойы үздіксіз соғуды талап етеді. Әдетте, тимпанистер кішкентай барабанда ойнатылатын сияқты бірнеше қайтара соғуды қолданбайды, себебі тимпани таяқшаларының жұмсақтығы таяқшаның кері қайтуын азайтады, сондықтан бірнеше қайтара соғудың дыбысы тұйық болып шығады. Дыбыстың сапасын таяқшаларды ауыстырмай немесе құлақты дөңгелеуді реттемей өзгертуге болады. Мысалы, шетке жақын ойнағанда дыбыс жұқарады.
For general playing, a timpanist will beat the head approximately in from the edge. Anton Bruckner's Symphony No. 7 requires a continuous roll on a drum for over two and a half minutes. In general, timpanists do not use multiple bounce rolls like those played on the snare drum, as the soft nature of timpani sticks causes the rebound of the stick to be reduced, causing multiple bounce rolls to sound muffled. The tone quality can be altered without switching sticks or adjusting the tuning. For example, by playing closer to the edge, the sound becomes thinner.
Оркестрге дейінгі тарихы
Алғашқы рет "Еврейлер діни рәсімдерде тимпанды қолданған" деп жазылған. Балиде әлемдегі ең үлкен қоладан жасалған құймалы қазан-дабыл бар, оған 2000 жылдан астам уақыт болды. Педженгтің Айшасы – "Оңтүстік-шығыс Азияның қола дәуірі кезеңіндегі ең үлкен белгілі жәдігер". Бұл дабыл Пура-Пенатар Сасих ғибадатханасында орналасқан. 1188 жылы Кембро-нормандық жылнамашы Джеральд Уэльс былай деп жазды: "Ирландия тек екі аспапты ғана қолданады және ұнатады, атап айтқанда, арфа және тимпан". Көптеген тимпанның тікелей аталары болған араб накерлерін 13 ғасырда Еуропаға крестшілер мен сарациндер әкелді. Бұл дабылдар кішкентай (диаметрі шамамен...) және ойнаушының белбеуіне бекітілетін, олар негізінен әскери рәсімдер үшін пайдаланылды. Бұл түрдегі тимпан 16 ғасырға дейін қолданыста болды. 1457 жылы король Ладислав V жіберген венгр елшілігі Франциядағы король Карл VII сарайына ат үстінде үлкен тимпандарды алып барды. Бұл түрдегі тимпан Орта Шығыста 12 ғасырдан бері қолданылып келді. Бұл дабылдар трубалармен бірге ат әскерінің негізгі аспаптары ретінде дамыды. Бұл практика Ұлыбритания армиясының бөлімдерінде әлі күнге дейін жалғасуда, ал тимпан классикалық оркестрге кірген кезде трубалармен жұптастырылды. Ортағасырлық еуропалық тимпандар әдетте Францияның оңтүстік аймағында қолмен құрастырылатын. Кейбір дабылдарды бір-біріне бекітіп, екі жағынан жылқылар тартып тұрған бұрандалармен бекітілетін. Келесі екі ғасырдың ішінде тимпанның техникасы бірнеше рет жақсартылды. Бастапқыда, дабылдың қабығы тікелей қабығына қадаланған. 15 ғасырда қабықтар тікелей қабыққа байланған қарсы шеңберден жалғау және кернеу басталды. 16 ғасырдың басында байлауларды бұрандалар алмастырды. Бұл тимпанның белгілі бір биіктіктегі аспапқа айналуына мүмкіндік берді.
The first recorded use of early Tympanum was in "ancient times when it is known that they were used in religious ceremonies by Hebrews." in Bali, the largest single cast bronze kettle drum in the world, is more than two thousand years old. The Moon of Pejeng is "the largest known relic from Southeast Asia's Bronze Age period." The drum is in the Pura Penataran Sasih temple." In 1188, Cambro Norman chronicler Gerald of Wales wrote, "Ireland uses and delights in two instruments only, the harp namely, and the tympanum." Arabian nakers, the direct ancestors of most timpani, were brought to 13th century Continental Europe by Crusaders and Saracens. These drums, which were small (with a diameter of about ) and mounted to the player's belt, were used primarily for military ceremonies. This form of timpani remained in use until the 16th century. In 1457, a Hungarian legation sent by King Ladislaus V carried larger timpani mounted on horseback to the court of King Charles VII in France. This variety of timpani had been used in the Middle East since the 12th century. These drums evolved together with trumpets to be the primary instruments of the cavalry. This practice continues to this day in sections of the British Army, and timpani continued to be paired with trumpets when they entered the classical orchestra. The medieval European timpani were typically put together by hand in the southern region of France. Some drums were tightened together by horses tugging from each side of the drum by the bolts. Over the next two centuries, a number of technical improvements were made to the timpani. Originally, the head was nailed directly to the shell of the drum. In the 15th century, heads began to be attached and tensioned by a counterhoop tied directly to the shell. In the early 16th century, the bindings were replaced by screws. This allowed timpani to become tunable instruments of definite pitch.
Оркестрдегі рөлі
Кетлдерм музыкасының 16-шы ғасырдан сақталған үлгісі жоқ, себебі техника мен репертуар ауызша дәстүр арқылы беріліп, құпия сақталған. Клаудио Монтевердидің "Орфео" операсының (1607) басындағы керней мен сопақ музыкасының алғашқы мысалы кездеседі. Кейін, барокко дәуірінде Иоганн Себастьян Бах "Tönet, ihr Pauken! Erschallet, Trompeten!" атты секулярлық кантата жазды, ол шамамен "Тыңда, сопақтар! Көтеріл, кернейлер!" деп аударылады. Әрине, сопақтар алға шығарылған: шығарма ерекше сопақтармен солистік бөліммен басталады, ал хор мен сопақтар әуенді кезекпен орындайды. Бах осы бөлімді Рождестволық ораторияның I бөлігінде қайта өңдеді. Моцарт пен Гайдн сопақтарға арналған көптеген шығармалар жазды және тіпті оларды симфониялар мен басқа да оркестрлік шығармаларға енгізе бастады. Людвиг ван Бетховен 19-шы ғасырдың басында сопақтар музыкасында революция жасады. Ол төртінші немесе бесінші интервалдардан басқа интервалдармен көйленген барабандар үшін ғана емес, сонымен қатар аспапты бағдарламалық мақсатта қолданудан тыс, тәуелсіз дауыс ретінде таныстырды. Мысалы, оның скрипкалық концерті (1806) төрт сопақ солоспен басталады, ал оның Тоғызыншы симфониясының скерцосы (1824) сопақтарды (бір октава арақашықтықта) оркестрге қарсы, сұрақ-жауап түрінде қояды. Келесі маңызды жаңашыл – Гектор Берлиоз. Ол қолдануға тиіс таяқтарды нақты көрсеткен алғашқы композитор болды – "матамен қапталған", "ағаштан жасалған" және т.б. Оның бірнеше шығармаларында, соның ішінде "Симфония фантастикалық" (1830) және "Реквием" (1837) бірнеше сопақшыны бірден пайдалануды талап етті. Педальді сопақтар алғаш рет 1870 жылдары Дрезденде пайда болды және осы себепті олар Дрезден сопақтары деп аталады. 2010 жылдары, концерттік питчте жазылғанмен, сопақтар партиялары көбінесе, бірақ әрқашан емес, тоналдық белгісіз жазылады, шығарманың тональдығына қарамастан: акциденттер сопақшының партиясында да, дирижердің нотасында да нота таяқтарында жазылады. 1977 жылы Венада көрнекті ирандық-австриялық композитор және дирижер Александр Рахбари өзінің "G айналасындағы парсы мистикасы" атты шығармасымен концертті ашты, ол сопақтарға арналған қысқа кіріспемен басталады (B, C, D, E, G тондарымен көйленген бес сопақ). Бірнеше тактіден кейін, басты дауылды күшейту үшін, ол сопақтар педальдарын алға-артқа жылжыту арқылы жасалған тиімді глиссандо эффектін қолданады, B-ден C-ге көтеріліп, содан кейін G-ге дейін төмендейді (глиссандо нотациясын көруге және сопақтардың толық кіріспесін оң жақта тыңдауға болады). Рахбари осы кіріспе бөлімінде бірнеше аччакатураны да қолданады.
"No written kettledrum music survives from the 16th century, because the technique and repertory were learned by oral tradition and were kept secret. An early example of trumpet and kettledrum music occurs at the beginning of Claudio Monteverdi's opera L'Orfeo (1607)." Later in the Baroque era, Johann Sebastian Bach wrote a secular cantata titled Tönet, ihr Pauken! Erschallet, Trompeten!, which translates roughly to "Sound off, ye timpani! Sound, trumpets!" Naturally, the timpani are placed at the forefront: the piece starts with an unusual timpani solo and the chorus and timpani trade the melody back and forth. Bach reworked this movement in Part I of the Christmas Oratorio. Mozart and Haydn wrote many works for the timpani and even started putting it in their symphonies and other orchestral works. Ludwig van Beethoven revolutionized timpani music in the early 19th century. He not only wrote for drums tuned to intervals other than a fourth or fifth, but he gave a prominence to the instrument as an independent voice beyond programmatic use. For example, his Violin Concerto (1806) opens with four solo timpani strokes, and the scherzo of his Ninth Symphony (1824) sets the timpani (tuned an octave apart) against the orchestra in a sort of call and response. The next major innovator was Hector Berlioz. He was the first composer to indicate the exact sticks that should be used—"felt covered", "wooden", etc. In several of his works, including Symphonie fantastique (1830), and his Requiem (1837), he demanded the use of several timpanists at once. The first pedal timpani originated in Dresden in the 1870s and are called Dresden timpani for this reason. In the 2010s, even though they are written at concert pitch, timpani parts continue to be most often but not always written with no key signature, no matter what key the work is in: accidentals are written in the staff, both in the timpanist's part and the conductor's score. By 1977 in Vienna, Alexander Rahbari, an outstanding Iranian Austrian composer and conductor commenced the concert with one of his own compositions entitled, Persian Mysticism Around G which, starts with a short introduction written for timpani (five timpani tuned in B C D E G ). After a few bars fomenting the primary stormy passage, he uses an effective glissando effect produced by the back and forth switching of the timpani pedals, moving from B up to C and then rolling down back to G (You can see the glissando notation and also listen to the whole timpani introduction on the right). Rahbari also makes use of a series of acciaccatura during this opening section.
Оркестрден тыс
Кейіннен тимпандар басқа классикалық музыка ансамбльдеріне, мысалы концерттік топтарға қабылданды. 1970 жылдары дәстүрлі марш-топтар мен концерттік топтардан дами бастаған марш-топтар мен барабан мен керней корпустары марш-тимпандарды қолдана бастады. Концерттік тимпаннан айырмашылығы, марш-нұсқаларында тасымалдауға жеткілікті жеңіл болу үшін шыны талшықтан жасалған қабықшалар болды. Әр ойнаушы бір барабанды алып жүреді, оны қолмен бұрау арқылы реттеуге болатын. Көбінесе күрделі бөлімдерде тимпан ойнаушылары барабандарын кеңейтілетін тіреулер арқылы жерге қойып, дәстүрлі тимпан сияқты орындайтын, бірақ әр барабанға бір ғана ойнаушы болатын. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында марш өнерімен айналысатын ұйымдар тимпандар мен басқа да соққы аспаптарын тұрақты түрде жерге қоюға рұқсат беруі кең таралды. Бұл марш-тимпандардың аяқталуының бастамасы болды: ақырында стандартты концерттік тимпандар футбол алаңына алдыңғы топтың бөлігі ретінде келді, ал марш-тимпандар жиі қолданыстан шығып кетті. Тимпандар әлі де Британ армиясының үй шаруашылығы дивизиясының және француз армиясының Гарде Республикайн атты тобы қолданады. Рок-н-ролл топтары өз дыбыстарын әртараптандыруға тырысқанда, тимпандар студияға жол таба бастады. 1959 жылы Либер мен Столлер Drifters тобының "There Goes My Baby" жазбасында тимпандарды жаңаша пайдаланды. 1960 жылдары The Beatles, Cream, Led Zeppelin, The Beach Boys және Queen сияқты танымал рок-топтарының барабаншылары өз музыкаларына тимпандарды енгізді. Бұл прогрессивті рок музыкасында тимпандарды қолдануға әкелді. Emerson, Lake & Palmer классикалық шығармалардың бірнеше рок-каверлерін жазды, онда тимпандар қолданылды. Rush тобының барабаншысы Нил Пирт Hemispheres (1978) және Permanent Waves (1980) альбомдары мен турларындағы барабанның арсеналын кеңейтіп, тимпандар қосты, ал кейін 1988 жылы "The Rhythm Method" солосында тимпан үлгілерін пайдаланды. Соңғы кезде Muse рок-тобы классикалық негіздегі әндеріне, әсіресе Exogenesis: Symphony, Part I (Overture) әніне тимпандарды қосты. Джаз музыканттары да тимпандармен тәжірибе жасады. Сан Ра оларды кейде өз оркестрінде қолданды (мысалы, 1957 жылы жазылған "Reflection in Blue" және "El Viktor" әндерінде перкуссионист Джим Херндон орындады). 1964 жылы Элвин Джонс Джон Колтрейннің төрт бөлімді композициясындағы A Love Supreme шығармасында барабан жиынтығына тимпандарды енгізді. Allman Brothers Band тобының барабаншысы Буч Тракс тимпандарды қолданды. Сэмюэл Барбердің хорлық шығармасы "Стопчатка және ординанс картасы" үш педальді тимпандарды қолданады, олардың үстінде глиссандо орындалады. Джонатан Хаас - өзін солист ретінде таныстыратын азақтардың бірі. 1980 жылы соло тимпанист ретінде мансабын бастаған Хаас джаз, рок және классикалық сияқты көптеген жанрлардағы музыканы орындауымен танымал. Ол Johnny H. and the Prisoners of Swing деп аталатын өте ерекше джаз тобымен альбом шығарды. Филип Гласс Хаасқа тапсырыс берген Concerto Fantasy шығармасында оркестрдің алдына екі солист қойды, бұл аспаптар үшін ерекше орналасқан жер. Хаас сондай-ақ Сюсманның тимпан мен виолончельге арналған "Айналып жатқан құлау" шығармасын тапсырыс берді.
Later, timpani were adopted into other classical music ensembles such as concert bands. In the 1970s, marching bands and drum and bugle corps, which evolved both from traditional marching bands and concert bands, began to include marching timpani. Unlike concert timpani, marching versions had fiberglass shells to make them light enough to carry. Each player carried a single drum, which was tuned by a hand crank. Often, during intricate passages, the timpani players would put their drums on the ground by means of extendable legs, and perform more like conventional timpani, yet with a single player per drum. In the late 1970s and early 1980s, marching arts based organizations' allowance for timpani and other percussion instruments to be permanently grounded became mainstream. This was the beginning of the end for marching timpani: eventually, standard concert timpani found their way onto the football field as part of the front ensemble, and marching timpani fell out of common usage. Timpani are still used by the Mounted Bands of the Household Division of the British Army and of the Mounted Band of the Garde Républicaine in the French Army. As rock and roll bands started seeking to diversify their sound, timpani found their way into the studio. In 1959 Leiber and Stoller made the innovative use of timpani in their production of the Drifters' recording, "There Goes My Baby." Starting in the 1960s, drummers for high profile rock acts like The Beatles, Cream, Led Zeppelin, The Beach Boys, and Queen incorporated timpani into their music. This led to the use of timpani in progressive rock. Emerson, Lake & Palmer recorded a number of rock covers of classical pieces that utilize timpani. Rush drummer Neil Peart added a tympani to his expanding arsenal of percussion for the Hemispheres (1978) and Permanent Waves (1980) albums and tours, and would later sample tympani in his drum solo, "The Rhythm Method" in 1988. More recently, the rock band Muse has incorporated timpani into some of their classically based songs, most notably in Exogenesis: Symphony, Part I (Overture). Jazz musicians also experimented with timpani. Sun Ra used it occasionally in his Arkestra (played, for example, by percussionist Jim Herndon on the songs "Reflection in Blue" and "El Viktor," both recorded in 1957). In 1964, Elvin Jones incorporated timpani into his drum kit on John Coltrane's four part composition A Love Supreme. Butch Trucks, drummer with the Allman Brothers Band, made use of the timpani. In his choral piece A Stopwatch and an Ordnance Map, Samuel Barber employs three pedal timpani upon which are played glissandos. Jonathan Haas is one of the few timpanists who markets himself as a soloist. Haas, who began his career as a solo timpanist in 1980, is notable for performing music from many genres including jazz, rock, and classical. He released an album with a rather unconventional jazz band called Johnny H. and the Prisoners of Swing. Philip Glass with his Concerto Fantasy, commissioned by Haas, put two soloists in front of the orchestra, an atypical placement for the instruments. Haas also commissioned Susman's Floating Falling for timpani and cello.