Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Герман Оштоф (18 сәуір 1847 – 7 мамыр 1909) – неміс тіл білімі маманы. Ол үнді-еуропалық тілдерді зерттеу және неограммария мектебіне қатысты. Ол Оштоф заңының авторы ретінде белгілі және үнді-еуропалық сөздердің жасалуы мен морфологиясы туралы көптеген еңбектер жариялаған.
German linguist
Hermann Osthoff (18 April 1847 – 7 May 1909) was a German linguist. He was involved in Indo European studies and the Neogrammarian school. He is known for formulating Osthoff's law, and published widely on Indo European word formation and morphology.
Өмір
Оштоф Берлин, Тюбинген және Бонн қалаларында классикалық филология, герман филологиясы, санскрит және салыстырмалы тіл білімін оқыды. 1869 жылы ол Герман Узенердің шәкірті ретінде Бонн қаласында докторлық диссертациясын қорғады. Осы қалада ол Боннның «Alemannia» студенттік бірлестігінің мүшесі болды. 1871 жылдан бастап Кассель гимназиясында сабақ берді. 1875 жылы Лейпциг университетінде докторантурадан кейінгі емтиханды сәтті тапсырды, ал 1877 жылы Гейдельберг университетінде салыстырмалы тіл білімі және санскриттің доценті атанды. Біраз уақыттан кейін ол Гейдельбергте толық профессорлық қызметке тағайындалды, содан кейін 1894/95 оқу жылында декан, ал 1899–1900 жылдары проректор болып қызмет етті. Оның ғылыми зерттеулерінің негізгі бағыты – үнді-еуропа тілдері. Карл Брюгман және Август Лескинмен бірге ол неограммариандықтардың құрылуына үлкен үлес қосты.
Osthoff studied classical philology, Germanic philology, Sanskrit and comparative linguistics in Berlin, Tübingen and Bonn. In 1869 he obtained his doctorate in Bonn as a student of Hermann Usener. During his time in that city he became a member of the Burschenschaft Alemannia of Bonn. From 1871 onward, he taught classes at the gymnasium in Kassel. In 1875, he successfully completed his postdoctoral habilitation at the University of Leipzig, and in 1877, was named an associate professor of comparative linguistics and Sanskrit at the University of Heidelberg. Shortly afterwards, he was granted full professorship at Heidelberg, where he later served as dean (1894/95) and vice rector (1899–1900). The main focus of his research was in Indo European languages. Along with Karl Brugmann and August Leskien, he was a significant figure in the founding of the Neogrammarians.
Таңдалған шығармалар
Индоевропа тілдері саласындағы морфологиялық зерттеулер (Карл Брюгманмен бірге); (6 том, 1878–1910) – Индоевропа тілдері саласындағы морфологиялық зерттеулер. Неміс, грек, славян және роман тілдеріндегі атау құрамындағы етістік, 1878 – Неміс, грек, славян және роман тілдеріндегі атау құрамындағы етістік. Тілдік форма жасаудағы физиологиялық және психологиялық фактор, 1879 – Тілдік морфогенездегі физиологиялық және психологиялық сәт. Индоевропа тіліндегі келісімнің тарихы, 1884 – Индоевропа тіліндегі келісімдер тарихы.
Morphologische Untersuchungen auf dem Gebiete der indogermanischen Sprachen (with Karl Brugmann); (6 volumes, 1878–1910) – Morphological studies in the field of Indo European languages. Das Verbum in der Nominalcomposition im Deutschen, Griechischen, Slavischen und Romanischen, 1878 – The verb in nominal composition in German, Greek, Slavic and Romance. Das physiologische und psychologische Moment in der sprachlichen Formenbildung, 1879 – The physiological and psychological moment in linguistic morphogenesis. Zur Geschichte des Perfects im Indogermanischen, 1884 – History of perfects in Indo European.