Кешіре сақталған бел қасіреті синдромы және оның жіктелуі
Bertolotti's syndrome
Бертолотти синдромы – бел ауруының жиі жіберіліп қалатын себебі. Lumbosacral transitional vertebrae (LSTV) туа пайда болады, көбінесе 20-30 жастан кейін білінеді. ауруы
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бертолотти синдромы – lumbosacral өтпелі омыртқалардың (LSTV) салдарынан туындайтын, көбінесе назардан тыс қалатын арқадағы ауырсынудың себебі. Бұл туа біткен жағдай, бірақ көбінесе 20-30 жасқа дейін ешқандай белгісіз болады. Дегенмен, Бертолотти синдромының кейбір жағдайлары анағұрлым ертерек, жас кезінде белгілі болып көрінеді. Бұл синдромды алғаш 1917 жылы сипаттаған итальяндық дәрігер Марио Бертолоттидің есімімен атаған.
Bertolotti's syndrome is a commonly missed cause of back pain which occurs due to lumbosacral transitional vertebrae (LSTV). It is a congenital condition but is not usually symptomatic until one's later twenties or early thirties. However, there are a few cases of Bertolotti's that become symptomatic at a much earlier age. It is named for Mario Bertolotti, an Italian physician who first described it in 1917.
Презентация
Созылмалы, қайталама бел ауруы, сонымен қатар бүйен ауруы – ең маңызды көрінісі. Жүйке тамырының ауруы байқалады.
A chronic, persistent low back pain along with buttock pain is the most important presentation. Radicular pain is observed.
Патофизиология
Бертолотти синдромы – төменгі бел омыртқасы денесінің сакрализациялануы және ең жоғарғы сакральдық сегменттің люмбализациялануымен сипатталады. Ол төменгі бел омыртқасының көлденең өсіндісінің сакральға толық немесе ішінара, бір жақты немесе екі жақты бірігуін қамтиды, бұл 5-ші бел омыртқаның аралық түріне әкеледі. Маңыздысы, бұл синдром 4-ші бел омыртқа дискісінде ауырсыну тудырады, нәтижесінде 5-ші бел нерві тамырына қатысты "сиатикалық" типтегі ауырсыну пайда болады. Көбінесе аралық омыртқаның бір жағында "кеңейтілген" көлденең өсінді болады, ол сакральмен немесе кейде іліктің сүйегімен толық немесе жартылай байланысқа түседі, ал кейбір жағдайларда екеуімен де байланысады. Бұл бел-сакральдық буынның қозғалысын шектейді немесе өзгертеді. Бұл қозғалыс жоғалғандықтан, аралық омыртқадан жоғары сегменттерде компенсация жасалады, нәтижесінде L4 дискісі деңгейінде үдемелі дегенерация мен жүктеме пайда болады, бұл симптомдарға әкеліп, жақын орналасқан L5 нерві тамырын қабындырып, "сиатикалық" немесе радикулярлық ауырсыну синдромын тудырады. Сколиоз жиі кездеседі.
Bertolotti's syndrome is characterized by sacralization of the lowest lumbar vertebral body and lumbarization of the uppermost sacral segment. It involves a total or partial unilateral or bilateral fusion of the transverse process of the lowest lumbar vertebra to the sacrum, leading to the formation of a transitional 5th lumbar vertebra. Of importance is that this syndrome will result in a pain generating 4th lumbar disc resulting in a "sciatic" type of a pain correlating to the 5th lumbar nerve root. Usually the transitional vertebra will have a "spatulated" transverse process on one side resulting in articulation or partial articulation with the sacrum or at time the ilium and in some cases with both. This results in limited / altered motion at the lumbo sacral articulation. This loss of motion will then be compensated for at segments superior to the transitional vertebra resulting in accelerated degeneration and strain through the L4 disc level which can become symptomatic and inflame the adjacent L5 nerve root resulting in "sciatic" or radicular pain patterns. Scoliosis is frequently found to be associated.
Жіктеу
Бертолотти синдромы Дженкинс классификациясы арқылы жіктеледі. Дженкинс классификациясы 4 санатқа бөлінеді: 1, 2, 3 және 4 типтері, сондай-ақ: L (сол) немесе R (оң) басымдылығы, A (бір жақты), B (екі жақты) немесе C (1-тип және қарсы жақтағы 2-тип анатомиясы немесе 10 мм-ден астам аралық және қарсы жақтағы 3-тип анатомиясы бар 4-тип) + L (сол) немесе R (оң) иық сүйегімен байланыс. 1-тип: Лумбосакральды біріктіруде 10 мм-ден кем, бірақ 2 мм-ден артық аралықтағы диспластикалық көлденең өршіл. 2-тип: 2 мм-ден кем аралықтағы жанындағы көлденең өршілдер арасындағы жалған буын. 3-тип: Лумбосакральды біріктірудегі диск немесе фасеттік буындардың өздігінен бірігуісіз, алада фасетке толық бірігу. 4-тип: бір жақты біріккен жақ пен қарсы жақта әртүрлі жалған буынның болуы (4A, 4B немесе 4C типі).
Bertolotti's Syndrome is classified via the Jenkins Classification. The Jenkins classification is separated into 4 categories: Type 1, 2, 3, and 4 with subclassifications of: L (left) or R (right) prominence, A (unilateral), B (bilateral), or C (Type 2 with Type 1 and contralateral 2 anatomy or Type 4 with a gap > 10 mm and contralateral Type 3 anatomy), + L (left) or R (right) iliac contact. Type 1: A dysplastic transverse process that shows a gap of less than 10mm, but greater than 2mm across the lumbosacral junction. Type 2: Pseudo articulation between adjacent transverse processes with a gap of less than 2 mm. Type 3: Complete fusion lateral to the facet at the ala, without spontaneous fusion of the disk or facet joints, of the lumbosacral junction. Type 4: Presence of unilaterally fused side with varying pseudoarticulation on the contralateral side (Type 4A, 4B, or 4C).
Диагностика
Диагноз дұрыс алынған пациент тарихымен және рентген мен МРТ сияқты бейнелеу зерттеулерімен негізделеді. Лумбосакральдық омыртқаның рентген суреті сүйек аномалиясын анықтауға көмектеседі. МРТ оны растауға көмектеседі.
The diagnosis depends on appropriate patient history backed by imaging studies like X ray and MRI. Lumbosacral spine radiographs help in the identification of the skeletal abnormality. MRI helps in confirmation.
Емдеу
Хирургиялық емес емдеуге белдің төменгі бөлігіне стероид инъекциялары жасау немесе радиожиілікпен сезімталдық абляциясы кіреді. Физиотерапиялық шаралар да ерте сатыларда тиімді болып табылады және олар ұтқырлықты арттыру, жүйкелерді созу және корсет бұлшықтарын күшейту жаттығуларына бағытталған. Барлық консервативтік әдістер таусылған жағдайда ғана хирургиялық араласу көрініс табуы мүмкін.
Non surgical treatments include steroid injections in the lower back or radiofrequency sensory ablation. Physical therapy interventions are also helpful in early cases and are focused around mobilization, neural stretching, and core strengthening exercises. Surgical intervention is usually a last resort if all conservative methods fail.