Иоганн Пфеффингер: Немецкий теолог және Реформацияшы

Кіріспе

Неміс дін танушысы Иоганн Пфеффингер (1493 жылдың 27 желтоқсаны – 1573 жылдың 1 қаңтары) – маңызды теолог және протестанттық реформатор.

Өмір жолы мен шығармашылығы

Діни өмірге өзін арнаған Пфеффингер 1515 жылы Зальцбургте аколит болды, жақын арада поддиакон және диакон қызметтерін атқарды. Канондық жасқа қатысты ережелерден босатылып, діни қызметкер ретінде тағайындалды және Рейхенхолл, Саальфельден және Пасауда орналасты, онда оның діни қызметі тез арада үлкен мақұлдауға ие болды. 1523 жылы лютерандық ересіне күдік туғаннан кейін Виттенбергке барды, онда Мартин Лютер, Филип Меланхтон және Бугенгаген оны құшақ жайып қарсы алды. 1527 жылы Соненвальдеге приходтық діни қызметкер ретінде барды, ал 1530 жылы Мейссен епискобынан қуылғаннан кейін Лейпцигке жақын Эйха монастырына көшті, онда оның қызметтеріне приходтан тыс көптеген адамдар қатысты. 1532 жылы Белгернге барды, одан 1539 жылы Лейпцигте Реформацияны аяқтау үшін жіберілді. 1540 жылы оған суперинтендант лауазымы тұрақты түрде берілді. 1542 жылы Глаухаудағы Реформация жұмысын аяқтауға қатысқанмен, Галле мен Бреслауға шақырудан бас тартты. Цензура ретінде Шенктің постикасын одан әрі басып шығаруға рұқсат бермеді. 1543 жылы протестанттық теология ғылымының алғашқы докторы болып бітірді, келесі жылы теология профессоры болды. 1548 жылы Мейссеннің каноны атанды. Саксония герцогы Морис оны протестанттық шіркеу конституциясы мен литургиясын енгізу туралы келіссөздерге тартты. 1543 жылы Лейпциг консисториясының бағалаушысы болып тағайындалғаннан кейін, 1545 жылы Мерзебург епископын діни қызметкер ретінде тағайындау рәсіміне қатысты. Келесі жылы Дрезденде Антон Муса мен Даниэль Грезермен келіссөздер жүргізді және Мейссен диетасында (1548 жылдың шілдесінде), Торгауда (18 қазанда), Альтцеллада (қарашада) және Лейпцигтегі Саксон диетасында (22 желтоқсанда) аралық мәселелерді талқылауға қатысты. Сонымен қатар, сайлаушы Август Пфеффингердің пікірін ресми түрде білдіруді сұрады; және осыған байланысты 1555 жылы ол діни біркелкілікті қамтамасыз ету мақсатында 1549 жылғы уақытша литургияны қайта қолдануды ұсынды. Алайда Меланхтон бұл ұсынысқа қарсы шығып, егер ол қабылданса, одан да көп діни бөлініс туындайды деп есептеді. Пфеффингер 1556 жылы үш консисторияның делегаттарының кеңесу отырыстарына, сондай-ақ 1571 жылғы Дрезден конвенциясына қатысты. Пфеффингердің жазбалары этикалық, аскетикалық және полемикалық сипатта болды. Оның "Propositiones de libero arbitrio" (1555) еңбегі синергетикалық тартысқа себеп болды. Николаус фон Амсдорфқа қарсы ол "Antwort" (Виттенберг, 1558), "Demonstratio mendacii" (1558) және "Nochmals grundlicher Bericht" атты еңбектерін жазды; ал Матиас Флацийге қарсылық білдірді. Ол өзінің ілімдерін 1556 жылғы 3 маусымда жарық көрген "Formula der Bekendnus" құжатының бес бабында жатқызып, оны Виттенбергтегі теологтарға кеңейтілген түрінде ұсынды.

Devoting himself to the religious life, Pfeffinger became an acolyte at Salzburg in 1515, and soon afterward was made subdeacon and deacon. Receiving a dispensation from the regulations concerning canonical age, he was ordained priest and stationed at Reichenhall, Saalfelden, and Passau, where his clerical activity soon found great approbation. Suspected of Lutheran heresy, he went to Wittenberg in 1523, where he was cordially welcomed by Martin Luther, Philip Melanchthon, and Bugenhagen. In 1527 he went as parish priest to Sonnenwalde, and in 1530, when expelled by the bishop of Meissen, he removed to the monastery of Eicha, near Leipzig, where his services were attended by many outside the parish. In 1532 he went to Belgern, whence he was delegated, in 1539, to complete the Reformation in Leipzig. In 1540, he was permanently vested with the office of superintendent. He declined calls to Halle and Breslau, though he took part in completing the work of the Reformation at Glauchau in 1542. In his capacity of censor he prevented further printing of Schenk's postilla. In 1543 he was graduated as the first Protestant doctor of theology, and became a professor of theology in the following year. In 1548 he was made a canon of Meissen. Duke Maurice of Saxony drew him into the negotiations regarding the introduction of a Protestant church constitution and liturgy. Having been appointed assessor in the Leipzig Consistory in 1543, he participated, in 1545, in the consecration of a bishop of Merseburg as one of the ordaining clergy. In the following year he negotiated at Dresden with Anton Musa and Daniel Greser, and took part in the deliberations concerning the Interim at the Diet of Meissen (July, 1548), at Torgau (October 18), at Altzella (November), and at the Leipzig Saxon Diet (December 22). The Elector August likewise sought formal expressions of opinion from Pfeffinger; and in this connection, in 1555, he proposed, with a view to securing religious uniformity, that the Interim liturgy of 1549 should again be used. Melanchthon, however, opposed this suggestion, holding that, were it adopted, additional religious disunion would follow. Pfeffinger also took part in the deliberative proceedings of the delegates of the three consistories in 1556, as well as in the Dresden convention of 1571. Pfeffinger's writings were ethical, ascetic, and polemic. His Propositiones de libero arbitrio (1555) occasioned the outbreak of the synergistic strife. Against Nicolaus von Amsdorf he wrote his Antwort (Wittenberg, 1558), Demonstratio mendacii (1558), and Nochmals grundlicher Bericht; while he opposed Matthias Flacius in his Verantwortung. He embodied his tenets in five articles of the Formula der Bekendnus of June 3, 1556, which he also submitted, in amplified form, to the Wittenberg theologians.