Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық романист және драматург (1860–1937)
British novelist and playwright (1860–1937)
Сэр Джеймс Мэтью Барри, 1-ші барон, (/'//b//æ//r//i/; 9 мамыр 1860 – 19 маусым 1937) – шотландтық романист және драматург, ең әйгілісі – Питер Пэннің авторы. Ол Шотландияда туып, білім алған, содан кейін Лондонға көшіп, бірнеше сәтті роман мен пьеса жазды. Ол жерде Льюэллин Дэвис ұлдарымен танысты, олар оған Кенсингтон бағындағы сиқырлы оқиғаларға толы сәби туралы жазуға шабыттандырды (бұл алғаш рет Барридің 1902 жылғы ересектер романы «Ақ құстың кішкентайында» жарияланды), содан кейін «Питер Пэн, немесе Өспейтін бала» пьесасын жазды. Бұл 1904 жылы Вест-Эндте қойылған, мәңгі жас бала мен Уэнди есімді қарапайым қыздың Neverland әлеміндегі оқиғаларын баяндайтын «ертегі пьесасы» болды. Ол жазуда сәтті бола бергенімен, Питер Пэн оның басқа шығармаларын қалыпқа келтірді және Венди есімін танымал етті. Барри Дэвис ұлдарының ата-анасы қайтыс болғаннан кейін оларды ресми түрде асырап алмаса да, оларға қамқорлық жасады. 1913 жылғы 14 маусымда Джордж V оны барондыққа көтерді, ал 1922 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетуде Ардагерлік орденінің мүшесі етті. Өмірінің соңында ол Питер Пэн шығармаларына құқықтарды Лондонның Great Ormond Street балалар ауруханасына сыйлады, ол осы құқықтардан әлі де пайда көруде.
Sir James Matthew Barrie, 1st Baronet, (/'//b//æ//r//i/; 9 May 1860 19 June 1937) was a Scottish novelist and playwright, best remembered as the creator of Peter Pan. He was born and educated in Scotland and then moved to London, where he wrote several successful novels and plays. There he met the Llewelyn Davies boys, who inspired him to write about a baby boy who has magical adventures in Kensington Gardens (first included in Barrie's 1902 adult novel The Little White Bird), then to write Peter Pan, or The Boy Who Wouldn't Grow Up, a 1904 West End "fairy play" about an ageless boy and an ordinary girl named Wendy who have adventures in the fantasy setting of Neverland. Although he continued to write successfully, Peter Pan overshadowed his other work, and is credited with popularising the name Wendy. Barrie unofficially adopted the Davies boys following the deaths of their parents. Barrie was made a baronet by George V on 14 June 1913, and a member of the Order of Merit in the 1922 New Year Honours. Before his death, he gave the rights to the Peter Pan works to Great Ormond Street Hospital for Children in London, which continues to benefit from them.
Балалық шағы мен жасөспірім шағы
Джеймс Мэтью Барри Кирримуирде, Ангуста, консервативті кальвинист отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Дэвид Барри – шамалы табысқа жеткен тоқымашы. Оның анасы Маргарет Огилви сегіз жасында қайтыс болған анасының үй шаруасын өз мойнына алды. Барри он баланың тоғызыншысы болды (екісі оның туылмай тұрып қайтыс болды), олардың барлығы мүмкін болатын кәсіби мансапқа дайындық үшін кем дегенде үш R-ді меңгерді. Ол кішкентай бала болғандықтан, әңгіме айту арқылы назар аударды. 1934 жылғы паспортына сәйкес, оның бойы 161 см (5 фут 31/2 дюйм) болған. Джеймс Барри алты жаста болғанда, оның үлкен ағасы Дэвид (анасының сүйіктісі) 14 жасқа толуға бір күн қалғанда мұз тебу кезінде қайтыс болды. Бұл оның анасын қатты күйретіп, Барри Дэвидтің орнын толтыруға тырысты, тіпті Дэвидтің киімдерін киіп, оның әдетінше ысқырығын қайталап жасады. Бір күні Барри оның бөлмесіне кіргенде, анасы: «Сен бе?» – деп сұрағанын естіді. «Мен ол қайтыс болған баламен сөйлесіп жатыр деп ойладым», – деп жазды Барри анасы Маргарет Огилви туралы (1896) өзінің өмірбаянында, «және мен кішкентай, жалғыз дауыспен: «Жоқ, ол емес, мен ғанамын», – дедім». Барридің анасы өлген ұлының мәңгілікке дейін бала болып қалатынына, ешқашан үлкейіп, оны тастап кетпейтініне көңіл көшірді. Соңында Барри мен оның анасы оның қысқа ғана балалық шағы туралы әңгімелермен және Робинзон Крузо, шотландтық Уолтер Скотттың шығармалары мен «Қажылардың жолы» сияқты кітаптармен көңіл көтерді. Сегіз жасында Барри Глазго академиясына, мектепте сабақ беретін үлкен ағалары Александр мен Мэри Энннің қамқорлығына жіберілді. 10 жасында ол үйіне оралып, Форфар академиясында білімін жалғастырды. 14 жасында ол үйден Думфрис академиясына кетті, тағы да Александр мен Мэри Энннің бақылауында болды. Ол көп оқыды және «пеннилік қорқыныштарды» және Роберт Майкл Баллантайн мен Джеймс Фенимор Купердің шығармаларын жақсы көретін. Думфрис қаласында ол достарымен бірге Моат Брей үйінің бағында уақыт өткізіп, «кейіннен Питер Пэн пьесасына айналған Одиссея сияқты» пираттарды ойнады. Олар драмалық үйірме құрып, оның алғашқы «Банделеро Бандит» пьесасын қойды, бұл мектептің басқару кеңесіндегі дін қызметкерінің қатал айыптауынан кейін шағын дау тудырды. Сондай-ақ «Кішкентай министр» (1891) пьесасын жазды. Бұл әңгімелерде оның атасы бір кезде қатысқан қатал діни секта – «Алд Лайттар» бейнеленген. Осы ерте туындыларға қазіргі заманғы әдеби сыншылар жағымсыз пікір білдірді, оларды Каильярд мектебі деп аталатын сипатқа ие деп санайды, индустрияландырылған 19 ғасырдың шындығынан алыс, провинциалды Шотландияның сезімтал және ностальгиялық бейнесі ретінде қарастырды. Осыған қарамастан немесе осыған байланысты, олар сол кезде Барриді табысты жазушы ретінде танытуға жеткілікті болды. Осы табыстан кейін ол «Better Dead» (1888) романын жеке және өз қаражаты есебінен жариялады, бірақ ол сатылмай қалды. Оның «Томми» романдары, «Сезімтал Томми» (1896) және «Томми мен Гризель» (1900) балалық қиялға беріліп, бақытсыз аяқталатын бала мен жас жігіт туралы болды. Ағылшын жазушысы Джордж Гиссинг 1896 жылғы қарашада біріншісін оқып, «оны жақтырмайтынын» жазды. Осы арада Барридің назары театрға арналған туындыларға көбірек аударылды, Бари мен Х. Б. Марриотт Уотсон жазған Ричард Савиджтің өмірбаянымен басталды; ол тек бір рет қойылды және сынға алынды. Ол дереу Ибсеннің «Адамдық рух» немесе «Қазіргі уақытқа дейін» (1891) драмасын шығарды, ол Хенрик Ибсеннің «Хедда Габлер» және «Жындылар» драмаларының пародиясы болды. 1914 жылға дейін Ұлыбританияда пьесаларға лицензия берілмеген, бірақ сол кезде бір «клуб» қойылымынан сенсация тудырған. Ибсеннің «Адам кейпі» қойылымын Лондондағы «Тул» театрында Уильям Арчер, Ибсеннің шығармаларын ағылшын тіліне аударған адам, көрді. Ол пародияға ыңғайлы болғандықтан, пьесаның әзіл-сықағын ұнатып, басқаларға да ұсынды. Барридің үшінші пьесасы «Уокер, Лондон» (1892) нәтижесінде ол Мэри Анселл есімді жас актрисамен танысты. Ол оған ұсыныс жасады және олар 1894 жылғы 9 шілдеде үйленді. Барри оған 1902 жылғы «Кішкентай ақ құс» романында рөл атқарған Портос деген киелі Бернард шұңқырын сатып алды. Ол өзінің романдарындағы көптеген кейіпкерлерге Анселлдің есімін қолданды. Барри сонымен қатар Ричард Д’Ойли Карте үшін «Джейн Энни» (1893) комикалық операсын жазды, ол сәтсіз болды; ол Артур Конан Дойлді оны қайта қарап, аяқтау үшін көндірді. 1901 және 1902 жылдары ол қатарынан екі сәтті туынды жасады: «Quality Street» пьесасы – соғыстан оралған бұрынғы сүйіктісінің назарын аудару үшін өзінің тартымды қызының рөлін сомдайтын сыйлы, жауапты ескі қыз туралы, ал «The Admirable Crichton» – әйгілі сахналық қойылыммен әлеуметтік мәселелерді көтеріп, шөл даладағы апаттан кейін әлеуметтік тәртібі өзгеретін аристократтық отбасы және олардың қызметшілері туралы әңгіме. Макс Бирбом оны «менің уақытымда британдық театр үшін жасалған ең жақсы туынды» деп атады. «Питер Пэн» кейіпкері алғаш рет «Кішкентай ақ құс» романында пайда болды. Роман 1902 жылы Ұлыбританияда «Hodder & Stoughton» баспасынан, ал АҚШ-та сол жылы «Scribner’s Magazine» журналында жарияланды. Барридің ең танымал және ұзаққа созылған туындысы «Питер Пэн, немесе Өспейтін бала» 1904 жылғы 27 желтоқсанда Уэст-Эндтегі «Duke of York’s Theatre» театрында алғаш рет қойылды. Бұл пьеса көрермендерге Венди есімін таныстырды; ол «Friendy» деп атап, әріптерін дұрыс айта алмайтын Маргарет Хенли есімді қызға шабыттанды. Блумсбери сахналары кеш Виктория және Эдуард дәуіріндегі орта таптың тұрмыстық жағдайының шектеулерін, моральдың күмәнді болатын «Neverland» әлемімен салыстырады. Джордж Бернард Шоу пьесаны «көбінесе балаларға арналған мерекелік ойын-сауық, бірақ шындығында ересектерге арналған пьеса» деп сипаттады, Питер Пэнда терең әлеуметтік метафоралар бар екенін ұсынды. Барри Питер Пэннен кейін сахнада көптеген сәтті туындылар жасады, олардың көптегісі әлеуметтік мәселелерді талқылады, Барри өзінің туындыларын және сенімдерін біріктіре берді. «The Twelve Pound Look» (1910) пьесасы – тәуелсіз табысқа ие болғаннан кейін «типикалық» күйеуін тастап кеткен әйел туралы. «Mary Rose» (1920) және «Dear Brutus» (1917) сияқты басқа пьесалар да мәңгі жас бала туралы идеяны және параллель әлемдерді қайта қарастырады. Барри 1909 және 1911 жылдары лорд-камергердің цензурасына қарсы күреске қатысты, оған көптеген драматургтер қосылды. 1911 жылы Барри «Питер Пэн» пьесасын «Peter and Wendy» романына айналдырды. 1929 жылғы сәуірде Барри «Питер Пэн» туындыларының авторлық құқығын Лондонның жетекші балалар ауруханасы – Great Ormond Street Hospital-ге сыйлады. Авторлық құқықтың қазіргі жағдайы біршама күрделі. Оның соңғы пьесасы «The Boy David» (1936) болды, ол патша Саул мен жас Давидтың Библиядағы оқиғасын бейнелейді. Питер Пэн рөлі сияқты, Давид рөлін де Элизабет Бергнер сомдады, оған арнап Барри осы пьесаны жазды.
James Matthew Barrie was born in Kirriemuir, Angus, to a conservative Calvinist family. His father, David Barrie, was a modestly successful weaver. His mother, Margaret Ogilvy, assumed her deceased mother's household responsibilities at the age of eight. Barrie was the ninth child of ten (two of whom died before he was born), all of whom were schooled in at least the three Rs in preparation for possible professional careers. He was a small child and drew attention to himself with storytelling. He grew to only 5 ft 31/2 in. (161 cm) according to his 1934 passport. When James Barrie was six years old, his elder brother David (their mother's favourite) died in an ice skating accident on the day before his 14th birthday. This left his mother devastated, and Barrie tried to fill David's place in his mother's attentions, even wearing David's clothes and whistling in the manner that he did. One time, Barrie entered her room and heard her say, "Is that you?" "I thought it was the dead boy she was speaking to", wrote Barrie in his biographical account of his mother Margaret Ogilvy (1896) "and I said in a little lonely voice, 'No, it's no' him, it's just me. Barrie's mother found comfort in the fact that her dead son would remain a boy forever, never to grow up and leave her. Eventually, Barrie and his mother entertained each other with stories of her brief childhood and books such as Robinson Crusoe, works by fellow Scotsman Walter Scott, and The Pilgrim's Progress. At the age of eight, Barrie was sent to the Glasgow Academy in the care of his eldest siblings, Alexander and Mary Ann, who taught at the school. When he was 10, he returned home and continued his education at the Forfar Academy. At 14, he left home for Dumfries Academy, again under the watch of Alexander and Mary Ann. He became a voracious reader and was fond of penny dreadfuls and the works of Robert Michael Ballantyne and James Fenimore Cooper. At Dumfries, he and his friends spent time in the garden of Moat Brae house, playing pirates "in a sort of Odyssey that was long afterwards to become the play of Peter Pan. They formed a drama club, producing his first play Bandelero the Bandit, which provoked a minor controversy following a scathing moral denunciation from a clergyman on the school's governing board. and The Little Minister (1891). The stories depicted the "Auld Lichts", a strict religious sect to which his grandfather had once belonged. Modern literary criticism of these early works has been unfavourable, tending to disparage them as sentimental and nostalgic depictions of a parochial Scotland, far from the realities of the industrialised 19th century, seen as characteristic of what became known as the Kailyard School. Despite, or perhaps because of, this, they were popular enough at the time to establish Barrie as a successful writer. Following that success, he published Better Dead (1888) privately and at his own expense, but it failed to sell. His two "Tommy" novels, Sentimental Tommy (1896) and Tommy and Grizel (1900), were about a boy and young man who clings to childish fantasy, with an unhappy ending. The English novelist George Gissing read the former in November 1896 and wrote that he "thoroughly dislike[d it]". Meanwhile, Barrie's attention turned increasingly to works for the theatre, beginning with a biography of Richard Savage, written by Barrie and H. B. Marriott Watson; it was performed only once and critically panned. He immediately followed this with Ibsen's Ghost, or Toole Up to Date (1891), a parody of Henrik Ibsen's dramas Hedda Gabler and Ghosts. Ghosts had been unlicensed in the UK until 1914, but had created a sensation at the time from a single "club" performance. The production of Ibsen's Ghost at Toole's Theatre in London was seen by William Archer, the translator of Ibsen's works into English. Apparently comfortable with the parody, he enjoyed the humour of the play and recommended it to others. Barrie's third play Walker, London (1892) resulted in his being introduced to a young actress named Mary Ansell. He proposed to her and they were married on 9 July 1894. Barrie bought her a Saint Bernard puppy, Porthos, who played a part in the 1902 novel The Little White Bird. He used Ansell's first name for many characters in his novels. Barrie also authored Jane Annie, a comic opera for Richard D'Oyly Carte (1893), which failed; he persuaded Arthur Conan Doyle to revise and finish it for him. In 1901 and 1902, he had back to back successes; Quality Street was about a respectable, responsible old maid who poses as her own flirtatious niece to try to win the attention of a former suitor returned from the war. The Admirable Crichton was a critically acclaimed social commentary with elaborate staging, about an aristocratic family and their household servants whose social order is inverted after they are shipwrecked on a desert island. Max Beerbohm thought it "quite the best thing that has happened, in my time, to the British theatre". The character of "Peter Pan" first appeared in The Little White Bird. The novel was published in the UK by Hodder & Stoughton in 1902, and serialised in the US in the same year in Scribner's Magazine. Barrie's more famous and enduring work Peter Pan, or The Boy Who Wouldn't Grow Up had its first stage performance on 27 December 1904 at the West End’s Duke of York's Theatre. This play introduced audiences to the name Wendy; it was inspired by a young girl named Margaret Henley who called Barrie "Friendy", but could not pronounce her Rs very well. The Bloomsbury scenes show the societal constraints of late Victorian and Edwardian middle class domestic reality, contrasted with Neverland, a world where morality is ambivalent. George Bernard Shaw described the play as "ostensibly a holiday entertainment for children but really a play for grown up people", suggesting deeper social metaphors at work in Peter Pan. Barrie had a long string of successes on the stage after Peter Pan, many of which discuss social concerns, as Barrie continued to integrate his work and his beliefs. The Twelve Pound Look (1910) concerns a wife leaving her 'typical' husband once she can gain an independent income. Other plays, such as Mary Rose (1920) and Dear Brutus (1917), revisit the idea of the ageless child and parallel worlds. Barrie was involved in the 1909 and 1911 attempts to challenge the censorship of the theatre by the Lord Chamberlain, along with a number of other playwrights. In 1911, Barrie developed the Peter Pan play into the novel Peter and Wendy. In April 1929, Barrie gave the copyright of the Peter Pan works to Great Ormond Street Hospital, a leading children's hospital in London. The current status of the copyright is somewhat complex. His final play was The Boy David (1936), which dramatised the Biblical story of King Saul and the young David. Like the role of Peter Pan, that of David was played by a woman, Elisabeth Bergner, for whom Barrie wrote the play.
Әлеуметтік байланыстар
Барри әдеби ортада жүріп, кәсіби әріптестерінен басқа көптеген танымал достары болды. Романшы Джордж Мередит ертедегі әлеуметтік демеушісі болды. Ол сол кезде Самоада тұратын шотландтық Роберт Луис Стивенсонмен ұзақ хат алмасып жүрді. Стивенсон Барриді қонаққа шақырды, бірақ екеуі ешқашан кездеспеді. Барри шотландтық тамырына берік байланысты болды және өз туған қаласы Киримуирге өз қамқорларымен бірге жиі баратын. Барри алғашқы жеке хатшысын таңдағанда, американдық тегі арқылы шотландтық тамыры бар Элизабет Лукасты, Э. В. Лукастың әйелін таңдады. Элизабет Лукас Парижге (Франция) көшкеннен кейін, Барри Синтия Асквитті жеке хатшысы етіп таңдады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Барри Глостерширдегі Стэнвей ауылының жанындағы Стэнвей үйінде қонақтап тұратын. Ол Стэнвейдегі крикет алаңындағы павильонның құнын төледі. 1887 жылы ол ұқсас шектеулі ойын тәжірибесі бар достары үшін әуесқой крикет командасын құрды және оны "Алла акбарри" деп атады, "Алла акбар" сөзінің "Құдай ұлы" екеніне қате түсінікпен (оны "Бізге жәрдем берсін" деп санады). Заманағы ең танымал британдық авторлардың көптегені әр түрлі уақытта командада ойнады, олардың ішінде Х. Г. Уэллс, Рудьярд Киплинг, Артур Конан Дойл, П. Г. Вудхаус, Джером К. Джером, Г. К. Честертон, А. А. Милн, Э. В. Хорнунг, А. Э. В. Мейсон, Уолтер Рэли, Э. В. Лукас, Морис Хьюлетт, Оуэн Семан (Punch редакторы), Бернард Партридж, Джордж Сесил Айвс, Джордж Льюэллин Дэвис (төменде қараңыз) және Альфред Теннисонның ұлы болды. 1891 жылы Барри жаңа құрылған Авторлар крикет клубына қосылды және Дойл, Вудхаус және Милнмен бірге оның крикет командасы - Авторлар XI үшін ойнады. "Алла акбаррилер" мен Авторлар XI 1912 жылға дейін бірге өмір сүрді. Барри Африканы зерттеуші Джозеф Томсонмен және Антарктиканы зерттеуші Роберт Фалькон Скоттпен дос болды. Ол Скотттың ұлы Питердің куәсі болды және Скотттың Оңтүстік полюске жасаған экспедициясының соңғы сағаттарында әйелі Кэтлин мен ұлы Питерге қамқорлық жасауды сұрап, Барриге хат жазған жеті адамның бірі болды. Барри осы хаттан қатты мақтан тұтып, оны өмірінің соңына дейін өзімен бірге алып жүрді. 1896 жылы оның агенті Аддисон Брайт оны Бродвей продюсері Чарльз Фроманмен кездесуге көндірді, ол оның қаржылық демеушісі және жақын досы болды. Фроман Англияда да, АҚШ-та да "Питер Пэннің" тұңғыш қойылымын, сондай-ақ Барридің басқа да пьесаларын қоюға жауапты болды. Ол Солтүстік Атлантикада неміс суасты қайығымен батып кеткен "Люзитания" кемесінде құтқару шөлмегінен бас тартқаны мәлім. Актриса Рита Джоливет Фроман, Джордж Вернон және капитан Алик Скоттпен бірге "Люзитанияның" батып кетуіне куә болды, бірақ ол апаттан аман қалды және Фроманның "Питер Пэннен" цитата келтіргенін еске алды: "Неліктен өлімнен қорқамыз? Бұл өмірдің бізге сыйлайтын ең әдемі оқиғасы". Оның 1917 жылдан бергі хатшысы Синтия Асквит 1908 жылдан 1916 жылға дейін Ұлыбританияның премьер-министрі болған Х. Х. Асквиттің келіні болды. Онымен кездескен соң үш жасар Маргарет ханшайым: "Ол менің ең жақын досым, мен де оның ең жақын досымын", - деп мәлімдеді.
Barrie moved in literary circles and had many famous friends in addition to his professional collaborators. Novelist George Meredith was an early social patron. He had a long correspondence with fellow Scot Robert Louis Stevenson, who lived in Samoa at the time. Stevenson invited Barrie to visit him, but the two never met. Barrie remained tied to his Scottish roots and visited his hometown of Kirriemuir regularly with his wards. When choosing his first personal secretary, Barrie chose E. V. Lucas's wife, Elizabeth Lucas, who had Scottish roots through her American parentage. After Elizabeth Lucas moved to Paris, France, Barrie chose Cynthia Asquith as his personal secretary. After the First World War, Barrie sometimes stayed at Stanway House near the village of Stanway in Gloucestershire. He paid for the pavilion at Stanway cricket ground. In 1887, he founded an amateur cricket team for friends of similarly limited playing ability, and named it the Allahakbarries under the mistaken belief that "Allah akbar" meant "Heaven help us" in Arabic (rather than "God is great"). Some of the best known British authors from the era played on the team at various times, including H. G. Wells, Rudyard Kipling, Arthur Conan Doyle, P. G. Wodehouse, Jerome K. Jerome, G. K. Chesterton, A. A. Milne, E. W. Hornung, A. E. W. Mason, Walter Raleigh, E. V. Lucas, Maurice Hewlett, Owen Seaman (editor of Punch), Bernard Partridge, George Cecil Ives, George Llewelyn Davies (see below) and the son of Alfred Tennyson. In 1891, Barrie joined the newly formed Authors Cricket Club and also played for its cricket team, the Authors XI, alongside Doyle, Wodehouse and Milne. The Allahakbarries and the Authors XI continued to exist side by side until 1912. Barrie befriended Africa explorer Joseph Thomson and Antarctica explorer Robert Falcon Scott. He was godfather to Scott's son Peter, and was one of the seven people to whom Scott wrote letters in the final hours of his life during his expedition to the South Pole, asking Barrie to take care of his wife Kathleen and son Peter. Barrie was so proud of the letter that he carried it around for the rest of his life. In 1896, his agent Addison Bright persuaded him to meet with Broadway producer Charles Frohman, who became his financial backer and a close friend, as well. Frohman was responsible for producing the debut of Peter Pan in both England and the US, as well as other productions of Barrie's plays. He famously declined a lifeboat seat when the RMS Lusitania was sunk by a German U boat in the North Atlantic. Actress Rita Jolivet stood with Frohman, George Vernon and Captain Alick Scott at the end of Lusitania's sinking, but she survived the sinking and recalled Frohman paraphrasing Peter Pan: 'Why fear death? It is the most beautiful adventure that life gives us.' His secretary from 1917, Cynthia Asquith, was the daughter in law of H. H. Asquith, British Prime Minister from 1908 to 1916. After meeting him, the three year old Princess Margaret announced, "He is my greatest friend and I am his greatest friend".
Неке
Барри 1891 жылы актриса Мэри Анселлмен танысты, ол өзінің досы Джером К. Джеромнан өзінің "Уокер, Лондон" пьесасында ойнау үшін әдемі актрисаны сұрады. Екеуі дос болып, 1893 және 1894 жылдары ол қатты ауырғанда оның отбасына күтім жасауға көмектесті. Барри жазылғаннан кейін көп ұзамай Мэри сахнадан кетті. Той ата-анасының үйінде шотландтық дәстүр бойынша өтті. Олардың қарым-қатынасы толыққанды болмады және балалары жоқ. 1895 жылы Баррилер Оңтүстік Кенсингтондағы Глостер жолында үй сатып алды. Барри жақын жердегі Кенсингтон бағында көп серуендеді, ал 1900 жылы жұбайлар 100 Бейсвотер жолындағы баққа тікелей қараған үйге көшті. Мэри интерьер дизайнына бейім болды және екі үлкен қабылдау бөлмесін боялған панельдермен және консерватория сияқты сәнді элементтермен жасап, үйдің бірінші қабатын өзгертуге кірісті. Сол жылы Мэри Суррейдегі Фарнхэмдегі Блэк Лейк Коттеджін тапты, ол жұбайлардың "жасырын орны" болды, онда Барри крикетші достарын және Льюэллин Дэвис отбасын көңіл көтеруге болатын. 1908 жылдың ортасынан бастап Мэри Гилберт Каннанмен (одан жиырма жас кіші және Барридің цензураға қарсы қызметіндегі әріптесі) қарым-қатынаста болды, оның ішінде үй қызметкерлеріне ғана белгілі болған Блэк Лейк Коттеджіне бірге сапар жасады. 1909 жылдың шілдесінде Барри осы қарым-қатынас туралы білгенде, оны тоқтатуды талап етті, бірақ ол бас тартты. Ажырасудың қысымын болдырмау үшін ол Каннанмен енді көріспеуге келіскен жағдайда заңды түрде бөлісуді ұсынды, бірақ ол әлі де бас тартты. Барри адалсыздық негізімен ажырасуға талап етті; ажырасу 1909 жылдың қазан айында мақұлданды. Барри үшін ажырасудың қаншалықты ауыртпалық болғанын білген достары бірнеше газет редакторларына оқиғаны жарияламауды сұрап хат жазды. Нәтижесінде тек үш газет ғана жариялады. Барри Мэриге жыл сайынғы жәрдемақы беріп, тіпті ол Каннанға үйленгеннен кейін де оны қаржылай қолдауын жалғастырды, ол олардың үйлену тойына арналған жеке кешкі ас кезінде тапсырылды. және олардың бес ұлы: Джордж (1893–1915), Джон (Джек) (1894–1959), Питер (1897–1960), Майкл (1900–1921) және Николас (Нико) (1903–1980). Барри 1897 жылы Джордж пен Джек (және кішкентай Питер) және олардың күтімшісі (бала күтушісі) Мэри Ходжсонмен Лондонның Кенсингтон бағында кездесіп, отбасымен танысты. Ол жақын жерде тұрды және жиі өзінің Портос атты киелі Бернард итімен саябақта серуендеді. Ол балаларды құлағын және қастарын қимылдату қабілетімен және әңгімелерімен үнемі көңіл көтертті. Ол Сильвиямен желтоқсан айындағы кешкі ас кезінде ғана кездесті. Ол Барриге Питерге оның әкесінің "Питер Иббетсон" романының басты кейіпкерінің құрметіне есім қойылғанын айтты. Барри Дейвис отбасының тұрақты қонағы және Сильвия мен оның ұлдарының серігі болды, өйткені екеуі де басқа адамдарға үйленген. Қолжазбаның жалғыз сақталған данасы Йель университетінің Бейнеке сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасында сақталады. Питер Пэн кейіпкері Джордж пен Джек көңіл көтеру үшін ойлап табылған. Барри оларды қуанту үшін кішкентай інісі Питер ұша алатынын айтатын. Ол сәбилер туғанға дейін құс болған деді; ата-аналар балалардың ұшып кетпеуі үшін балалар бөлмесінің терезелеріне тосқауылдар қояды. Бұл ұшып кеткен сәби туралы әңгімеге айналды. Артур Льюэллин Дэвис 1907 жылы қайтыс болды, ал "Джим аға" Дэвис отбасына одан да көп араласып, оларға қаржылай көмек көрсетті. (Питер Пэн және басқа да шығармалардан түскен табысы олардың күнкөрісі мен біліміне жеткілікті болды.) 1910 жылы Сильвия қайтыс болғаннан кейін Барри олардың жақында үйленуге бел байлағанын мәлімдеді. Оның өсиеті мұндай ниетті көрсетпеді, бірақ ол "Дж. М. Б." балалардың қамқоршысы және қамқоршысы болсын деді, оның анасы Эмма, інісі Гай дю Мориер және Артурдың інісі Комптонмен бірге. Ол Барриге балалардың күтіміне сенім білдірді және "балалар оған (және олардың ағаларына) толық сеніммен және ашық-жарқын қарым-қатынас жасасын және онымен барлық нәрсе туралы сөйлесін" деген тілегін білдірді. Бірнеше айдан кейін Сильвияның отбасы үшін өсиетті бейресми көшіріп жатқанда, Барри өзін басқа жерге енгізді: Сильвия Мэри Ходжсонның, балалардың күтімшісі, оларға қамқорлық жасауды жалғастыра беруін және "Дженни" (Ходжсонның әпкесіне сілтеме жасап) келіп, оған көмектесуін қалаған; Барри оның орнына "Джимми" деп жазды (Сильвияның лақап аты). Барри мен Ходжсон жақсы қарым-қатынаста болмады, бірақ балалар есейгенге дейін бірлесіп күтім жасады. Барри Дэвис ұлдарымен және одан кейін де басқа балалармен достық қарым-қатынаста болды, және Барри педофил болды деген негізсіз болжамдар пайда болды. Бұл болжамдардың бір көзі "Ақ құс" романындағы бір эпизод, онда басты кейіпкер кішкентай ұлға төсекке киінуге көмектеседі және ұлдың өтініші бойынша бір төсекке жатады. Алайда, Барридің балалармен сексуалдық қарым-қатынас жасағанына немесе сол кезде оның күдік тудырғанына ешқандай дәлел жоқ. Ұлдардың ең кішісі Нико есейгенде Барри ешқашан дұрыс емес әрекет жасаған жоқ деп мәлімдеді. "Менің ойымша, Джим аға ешқашан ешкімге - еркекке, әйелге немесе балаға - 'төменде қозғалыс' сезінген жоқ", - деді ол. "Ол таза адам болды - сондықтан ол Питер Пэнды жаза алды." Оның Дэвис отбасының аман қалған ұлдарымен қарым-қатынасы олардың балалық шағы мен жасөспірім кезеңінен әрі жалғасты. 1912 жылы мамыр айында Кенсингтон бағындағы Питер Пэн мүсіні түнгі уақытта құпия түрде орнатылды және Майклдың кейіпкер ретіндегі ескі суреттерінен жасалуы керек еді. Алайда, мүсінші, сэр Джордж Фрамптон, басқа баладан үлгі алды, Барриді нәтижесімен көңілі толмады. "Бұл Питердегі шайтанды көрсетпейді", - деді ол. Барри ұлдармен байланысты қайғылы оқиғаларға тап болды, олардың екеуі жиырма жасқа толмас бұрын қайтыс болды. Джордж 1915 жылы Бірінші дүниелік соғыста қаза тапты. Майкл, Барри мектепте және университетте оқып жүргенде күнделікті хат алмасып тұрған, 1921 жылы Оксфордқа жақын Санфорд Лок қауіпті жерінде достасы Руперт Бакстонмен бірге суға батып қайтыс болды, 21 жасқа толуына бір ай қалғанда. Барри қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң Питер отбасылық хаттар мен құжаттардан "Морг" құрастырып, отбасы және Барримен қарым-қатынасы туралы өз ойларын қосты. Питер 1960 жылы Слоун Сквер станциясындағы метроның алдына өзін тастап қайтыс болды.
Barrie became acquainted with actress Mary Ansell in 1891, when he asked his friend Jerome K. Jerome for a pretty actress to play a role in his play Walker, London. The two became friends, and she helped his family to care for him when he fell very ill in 1893 and 1894. shortly after Barrie recovered, and Mary retired from the stage. The wedding was a small ceremony in his parents' home, in the Scottish tradition. The relationship was reportedly unconsummated, and the couple had no children. In 1895, the Barries bought a house on Gloucester Road, in South Kensington. Barrie would take long walks in nearby Kensington Gardens, and in 1900 the couple moved into a house directly overlooking the gardens at 100 Bayswater Road. Mary had a flair for interior design and set about transforming the ground floor, creating two large reception rooms with painted panelling and adding fashionable features, such as a conservatory. In the same year, Mary found Black Lake Cottage at Farnham in Surrey, which became the couple's "bolt hole" where Barrie could entertain his cricketing friends and the Llewelyn Davies family. Beginning in mid 1908, Mary had an affair with Gilbert Cannan (who was twenty years younger than she and an associate of Barrie in his anti censorship activities), including a visit together to Black Lake Cottage, known only to the house staff. When Barrie learned of the affair in July 1909, he demanded that she end it, but she refused. To avoid the scandal of divorce, he offered a legal separation if she would agree not to see Cannan any more, but she still refused. Barrie sued for divorce on the grounds of infidelity; the divorce was granted in October 1909. Knowing how painful the divorce was for him, some of Barrie's friends wrote to a number of newspaper editors asking them not to publish the story. In the event, only three newspapers did. Barrie continued to support Mary financially even after she married Cannan, by giving her an annual allowance, which was handed over at a private dinner held on her and Barrie's wedding anniversary. and their five sons: George (1893–1915), John (Jack) (1894–1959), Peter (1897–1960), Michael (1900–1921) and Nicholas (Nico) (1903–1980). Barrie became acquainted with the family in 1897, meeting George and Jack (and baby Peter) with their nurse (nanny) Mary Hodgson in London's Kensington Gardens. He lived nearby and often walked his Saint Bernard dog Porthos in the park. He entertained the boys regularly with his ability to wiggle his ears and eyebrows, and with his stories. He did not meet Sylvia until a chance encounter at a dinner party in December. She told Barrie that Peter had been named after the title character in her father's novel, Peter Ibbetson. Barrie became a regular visitor at the Davies household and a common companion to Sylvia and her boys, despite the fact that both he and she were married to other people. The only surviving copy is held at the Beinecke Rare Book and Manuscript Library at Yale University. The character of Peter Pan was invented to entertain George and Jack. Barrie would say, to amuse them, that their little brother Peter could fly. He claimed that babies were birds before they were born; parents put bars on nursery windows to keep the little ones from flying away. This grew into a tale of a baby boy who did fly away. Arthur Llewelyn Davies died in 1907, and "Uncle Jim" became even more involved with the Davies family, providing financial support to them. (His income from Peter Pan and other works was easily adequate to provide for their living expenses and education.) Following Sylvia's death in 1910, Barrie claimed that they had recently been engaged to be married. Her will indicated nothing to that effect but specified her wish for "J. M. B." to be trustee and guardian to the boys, along with her mother Emma, her brother Guy du Maurier and Arthur's brother Compton. It expressed her confidence in Barrie as the boys' caretaker and her wish for "the boys to treat him (& their uncles) with absolute confidence & straightforwardness & to talk to him about everything." When copying the will informally for Sylvia's family a few months later, Barrie inserted himself elsewhere: Sylvia had written that she would like Mary Hodgson, the boys' nurse, to continue taking care of them, and for "Jenny" (referring to Hodgson's sister) to come and help her; Barrie instead wrote, "Jimmy" (Sylvia's nickname for him). Barrie and Hodgson did not get along well but served together as surrogate parents until the boys were grown. Barrie also had friendships with other children, both before he met the Davies boys and after they had grown up, and there has since been unsubstantiated speculation that Barrie was a paedophile. One source for the speculation is a scene in the novel The Little White Bird, in which the protagonist helps a small boy undress for bed, and at the boy's request they sleep in the same bed. However, there is no evidence that Barrie had sexual contact with children, nor that he was suspected of it at the time. Nico, the youngest of the brothers, denied as an adult that Barrie ever behaved inappropriately. "I don't believe that Uncle Jim ever experienced what one might call 'a stirring in the undergrowth' for anyone—man, woman, or child", he stated. "He was an innocent—which is why he could write Peter Pan." His relationships with the surviving Davies boys continued well beyond their childhood and adolescence. The Peter Pan statue in Kensington Gardens, erected secretly overnight for May Morning in 1912, was supposed to be modelled upon old photographs of Michael dressed as the character. However, the sculptor, Sir George Frampton, used a different child as a model, leaving Barrie disappointed with the result. "It doesn't show the devil in Peter", he said. Barrie suffered bereavements with the boys, losing the two to whom he was closest in their early twenties. George was killed in action in 1915, in the First World War. Michael, with whom Barrie corresponded daily while at boarding school and university, drowned in 1921, with his friend, Rupert Buxton, at a known danger spot at Sandford Lock near Oxford, one month short of his 21st birthday. Some years after Barrie's death, Peter compiled his Morgue from family letters and papers, interpolated with his own informed comments on his family and their relationship with Barrie. Peter died in 1960 by throwing himself in front of an Underground train at Sloane Square station.
Өлім
Барри 1937 жылғы 19 маусымда Манчестер көшесіндегі қарттар үйінде пневмониядан қайтыс болды. Ол Кириемуирде ата-анасымен және екі бауырының қасында жерленген. Оның 9 Brechin Road мекеніндегі туған үйі Шотландияның Ұлттық қорымен мұражай ретінде сақталып келеді. Барри өзінің мүлкінің көп бөлігін хатшысы Леди Синтия Асквитке қалдырды, бірақ барлық «Питер Пэн» туындыларына құқықтарды қоспады (оларға «Кішкентай ақ құс», «Кенсингтон бағындағы Питер Пэн», «Питер Пэн, немесе өспейтін бала» пьесасы және «Питер мен Венди» романы кірді). Оның авторлық құқығын ол бұрын Лондондағы Грейт Ормонд Стрит ауруханасына берген еді. Льюэллин Дэвистің қалған ұлдарына мұра қалдырылып, бұрынғы әйелі Мэри Анселлге өмір бойына жыл сайынғы төлем алуға мүмкіндік жасады. Джеймс пен оның ағасы Уильям Уинтер (сондай-ақ еркін шіркеудің пасторы) екеуі де Кортахиде дүниеге келді. Кортахи Кириемуирдің батысында орналасқан, ал Уинтерлер Огилви отбасымен тығыз байланыста болған.
Barrie died of pneumonia at a nursing home in Manchester Street, Marylebone on 19 June 1937. He was buried at Kirriemuir next to his parents and two of his siblings. His birthplace at 9 Brechin Road is maintained as a museum by the National Trust for Scotland. Barrie left the bulk of his estate to his secretary Lady Cynthia Asquith, but excluding the rights to all Peter Pan works (which included The Little White Bird, Peter Pan in Kensington Gardens, the play Peter Pan, or The Boy Who Would Not Grow Up and the novel Peter and Wendy), whose copyright he had previously given to Great Ormond Street Hospital in London. The surviving Llewelyn Davies boys received legacies, and he made provisions for his former wife Mary Ansell to receive an annuity during her lifetime. James and his brother William Winter (also a Free Church minister) were both born in Cortachy the sons of Rev William Winter. Cortachy is just west of Kirriemuir and the Winters seem closely connected to the Ogilvy family.
Кино, теледидар және сахна
Жоғалған жігіттер (1978). Иан Холм (Дж. М. Барри рөлінде), Эндрю Биркин (авторы). BBC. "The Man Who Was Peter Pan" (1998) – Аллан Книдің пьесасы, Барридің өмірі мен Льюэллин-Дэвис отбасымен арақатынасының жартылай өмірбаяндық нұсқасы. "Finding Neverland" (2004) Джонни Депппен (Дж. М. Барри рөлінде), Кейт Уинслетпен (Силвия Ллевелин-Дэвис рөлінде), Марк Форстердің (режиссер) түсірілімінде, Аллан Книдің пьесасы негізінде. "The Boy James" (2012) – Александр Райттың (Belt Up Theatre) бір актілі пьесасы, оның өмірі мен шығармашылығынан шабыттанған. "Finding Neverland" (2012) – Диана Паулюс қойған, фильм негізіндегі және Мэтью Моррисон мен Лора Мишель Келлидің қатысуымен "Питер Пэннің жаратылуы" мюзиклі.
The Lost Boys (1978). Ian Holm (as J. M. Barrie), Andrew Birkin (writer). BBC. The Man Who Was Peter Pan (1998) is a play by Allan Knee, a semi biographical version of Barrie's life and relationship with the Llewelyn Davies family. Finding Neverland (2004) with Johnny Depp (as J. M. Barrie), Kate Winslet (Sylvia Llewelyn Davies), Marc Forster (director), based on Allan Knee's play. The Boy James (2012) by Alexander Wright (of Belt Up Theatre), is a one act play inspired by his life and work. Finding Neverland (2012) by Diane Paulus, is a musical about the creation of Peter Pan based on the film and starring Matthew Morrison and Laura Michelle Kelly.
Жеке
1913 жылы король Георг V Барриді барондыққа тағайындады. 1922 жылы ол "Еңбек ордені" орденінің мүшесі аталды. 1919 жылы ол үш жылдық мерзімге Сент-Эндрюс университетінің ректоры болып сайланды. 1922 жылы ол Сент-Эндрюсте батылдық туралы атақты ректорлық лекциясын оқыды және Дандидегі Университет колледжіне граф Хейгпен бірге жаңа ойын алаңдарын ашуға барды, онда Барри Хейгке бірнеше доп лақтырды. Ол 1930 жылдан 1937 жылға дейін Эдинбург университетінің канцлері қызметін атқарды. Барри 1930 жылдың 7 маусымында Кириэмуир қаласында өткен салтанатты шарада Кириэмуирдің құрметті азаматы атағын алған жалғыз адам болды, оған бостандық туралы жазылған құжатты сақтаған күміс сандық табыс етілді. Сандық 1929 жылы Эдинбургтегі Брук және Ұлы күміс шеберлері жасаған және Барри үшін маңызды естеліктер сақталған Кириэмуир қалалық үйі, Стратвью, "Трумс терезесі", Кенсингтон бақшасындағы Питер Пэн ескерткіші және Барри крикет павильоны сияқты суреттермен әсемделген. Сандық Кириэмуир қалалық үйіндегі Гленс мұражайына кіретін есікте орналасқан.
Barrie was appointed a baronet by King George V in 1913. He was made a member of the Order of Merit in 1922. In 1919 he was elected Rector of the University of St Andrews for a three year term. In 1922 he delivered his celebrated Rectorial Address on Courage at St Andrews, and visited University College Dundee with Earl Haig to open its new playing fields, with Barrie bowling a few balls to Haig. He served as Chancellor of the University of Edinburgh from 1930 to 1937. Barrie was the only person to receive the Freedom of Kirriemuir in a ceremony on 7 June 1930 in Kirriemuir Town Hall where he was presented with a silver casket containing the freedom scroll. The casket was made by silversmiths Brook & Son in Edinburgh in 1929 and is decorated with images of sites in Kirriemuir which held significant memories for Barrie: Kirriemuir Townhouse, Strathview, Window in Thrums, the statue of Peter Pan in Kensington Gardens and the Barrie Cricket Pavilion. The casket is on display in the Kirrimuir Gateway to the Glens Museum in the Kirriemuir Town House.
Мұра
Лондонның оңтүстік-батысындағы Уандсворттағы Сэр Джеймс Барри атындағы бастауыш мектеп оның құрметіне аталған. Мэриленд штатының Сильвер-Спринг қаласындағы Барри мектебі де оның құрметіне аталған.
The Sir James Barrie Primary School in Wandsworth, South West London is named after him. The Barrie School in Silver Spring, Maryland, is also named in his honour.
Құрметтеулер
2010 жылдың 9 мамырында Google J. M. Barrie-нің 150 жылдығын doodle арқылы тойлады.
On 9 May 2010, Google celebrated J. M. Barrie's 150th Birthday with a doodle.
Мұрағаттық жинақтар
Ж.М. Барри жинағы Бейнеке Сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасында
Ж.М. Барри жинағы Гарри Рэнсом орталығында
J. M. Barrie Collection at the Beinecke Rare Book & Manuscript Library
J. M. Barrie Collection at the Harry Ransom Center