Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс ақсұлуы Иоанн (шамамен 1242 – 13 желтоқсан 1277), Велф әулетінің мүшесі, 1252 жылдан өліміне дейін Брансвик-Люнебург герцогы болды. Ол бастапқыда ағасы Альберт Биікпен бірлесіп биледі, 1269 жылы герцогтік бөлінгенге дейін, содан кейін Иоанн жаңа құрылған Люнебург княздығының тұңғыш билеушісі атанды.
German noble
John (c. 1242 – 13 December 1277), a member of the House of Welf, was Duke of Brunswick Lüneburg from 1252 until his death. He initially reigned jointly with his brother, Albert the Tall, until the partition of the duchy in 1269, when John became the first ruler of the newly created Principality of Lüneburg.
Өмір
Иоаннның әкесі, Отто Бала, император Фридрих II-ден Саксониядағы Вельфтердің иеліктерін алған Брансвик-Люнебургтің тұңғыш герцогы болды. 1252 жылы қайтыс болғаннан кейін Иоанн герцогтікті үлкен ағасы Альбертпен бірлесіп биледі. Ағайындар герцогтікті кім басқаратыны туралы келісе алмағандықтан, 1267 жылы иеліктерін бөлісуге келісті. 1269 жылы Иоанн өз үлесін таңдау құқығын алды. Ол Ганновер қаласымен бірге солтүстік Люнебург жерлерін таңдап, Люнебург княздығын құрды. Альберт Брансвик-Вольфенбюттельдің оңтүстік жерлерін, сондай-ақ Каленберг пен Геттинген маңындағы жерлерді алды. Осылайша Иоанн Люнебургтің Ескі тармағын, ал оның ағасы Брансвик-Вольфенбюттельдің Ескі тармағын қалыптастырды. Дегенмен, екі княздық Брансвик-Люнебург герцогтығын құруын жалғастырды, ол Император заңына сәйкес бөлінбеген күйде қалды және Вельфтердің әр түрлі тармақтарының барлық княздары Брансвик-Люнебург герцогы атағын иеленді. Шверин графы Гунзелин III-пен болған қатыгез жанжал барысында Иоанн Уэльцен қаласын басып алып, 1270 жылы оның тұрғындарына қалалық құқықтар берді. Ол Люнебург тұз өндірісіне бақылау орнатуға тырысты, бірақ ақырында Люнебург азаматтарына княздығындағы тұз саудасын, негізінен Любекке және Балтық теңізіне дейінгі Ескі тұз жолы арқылы бақылау монополиясын берді. Иоанн 1277 жылдың 13 желтоқсанында қайтыс болды және Люнебургтағы резиденциясындағы Санкт-Михаил шіркеуінің монастырында жерленді. Оның ұлы және мұрагері, Отто II қатаң, әкесі қайтыс болған кезде әлі кәмелетке толмаған еді және 1282 жылға дейін оның ағалары герцог Альберт Ұзын және Верден епископы Конрадтың қамқорлығында болды.
John's father, Otto the Child, was the first Duke of Brunswick Lüneburg, having received the Welf allodial possessions in Saxony from the hands of Emperor Frederick II. After his death in 1252, John ruled the duchy jointly with his elder brother Albert. As the brothers could not agree who should govern the duchy, in 1267 they decided to divide their possession. In 1269 John received the right to choose his part. He chose the northern Lüneburg estates with the city of Hanover, forming the Principality of Lüneburg. Albert received the southern estates of Brunswick Wolfenbüttel with further lands around Calenberg and Göttingen. John thus founded the Old Line of Lüneburg and his brother the Old Line of Brunswick Wolfenbüttel. Nevertheless, the two principalities continued to form the Duchy of Brunswick Lüneburg which remained undivided according to Imperial law and all the princes of the various Welf lines carried the title of Duke of Brunswick Lüneburg. In a fierce feud with Count Gunzelin III of Schwerin, John was able to acquire the settlement of Uelzen, whose residents he vested with town privileges in 1270. He tried in vain to gain control of the Lüneburg Saltworks and finally granted the Lüneburg citizens a monopoly to control the salt trade in his principality, mainly along the Old Salt Route to Lübeck and the Baltic Sea. John died on 13 December 1277 and was buried in the cloister of St. Michael's Church at his Lüneburg residence. His son and heir, Otto II the Strict, was still a minor upon his father's death and remained under the tutelage of his uncles Duke Albert the Tall and Bishop Conrad of Verden until 1282.