Panhard 178: Француздық әскери машина прототипі, Renault, Berliet, Latil сияқты компаниялармен бәсекелесті. Комиссия қабылдады, бірақ түзетулер қажет болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Panhard 178 – бәсекелес компаниялардың бірі – Renault, Berliet және Latil сияқты компаниялар ұсынған жобалардың ішінде Panhard-қа прототип жасауға рұқсат берілді. Басқа компанияларға да прототиптер жасау тапсырылды: Renault екі Renault VZ көлігін, оның ішінде бронетранспортер нұсқасын жасады, Berliet бір Berliet VUB, ал Latil 1934 жылдың сәуірінде жобасын кешіктіріп ұсынды. Panhard көлігі 1933 жылдың қазанында дайын болды және 1934 жылдың қаңтарында Vincennes комиссиясына Panhard voiture spéciale тип 178 деген атпен ұсынылды. Онда Vincennes шеберханасының (Avis) 13,2 мм пулемет мұнарасы орнатылған, себебі жоспарланған мұнара әлі дайын болмаған еді. 1934 жылдың 9 қаңтары мен 2 ақпаны аралығында сынақтан өткеннен кейін, үлгі, белгіленген өлшемдерден үлкен болғандықтан және төрт тоннадан аса салмақ тартқандықтан, комиссия 15 ақпанда шағын түзетулер енгізу шартымен қабылдады. Бәсекелес жобалардың ішінде ең жақсысы деп танылды: мысалы, Berliet VUB сенімді болғанымен, тым ауыр және консервативті еді; Latil нұсқасының жолдан тыс жүру қабілеті болмады. Күзде жетілдірілген прототип, енді түпнұсқаның төменгі табанды бөліктерізсіз, кавалерия тарапынан сынақтан өтті. 1934 жылдың соңында тип AMD Panhard Modèle 1935 деген атпен қабылданды. Сол сияқты, Atelier de construction de Rueil (ARL) құрастырған, қару-жарағымен жабдықталған мұнара да субподрядшылар, негізінен Denain қаласындағы Société française de constructions mécaniques (немесе "Cail") компаниясы арқылы жасалды. Мұнаралардың өндірісі корпус өндірісінен қалып қоятын. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде бұл тапсырыс 35 данаға жетті; бұл мәселені шешуге үміт аз екендігі 1939 жылдың 28 қазанында 1940 жылдың көктеміне жоспарланған өндірістен көрінді: айына қырық мұнараға қарсы елу корпус. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде 219 көлік, оның ішінде прототиптер тапсырылды, 71 данасы кешіктірілді. Дегенмен, өндіріс көлемінің артуы Panhard-қа кем дегенде корпус өндірісіндегі артта қалуды азайтуға мүмкіндік берді. Желтоқсаннан бастап екі кезеңдегі тапсырыстардан көліктер шығарылды: 1938 жылдың 18 қаңтарында жасалған қырық даналық жетінші тапсырыс және 1939 жылдың желтоқсаны мен 1940 жылдың сәуірінде аяқталған сексен даналық сегізінші тапсырыс. Ай сайынғы жеткізілімдер: 1939 жылдың қыркүйегінде тоғыз, қазанда он бір, қарашада он сегіз, желтоқсанда жиырма екі, 1940 жылдың қаңтарында жиырма бес, ақпанда сегіз, наурызда он алты, сәуірде отыз төрт және 1940 жылдың мамырында соңғы отыз дана. Осылайша, Франция үшін AMD 35 стандартты нұсқасының толық өндірілген көлігінің жалпы саны 339 болды. Алайда, үлкен Panhard 178 отбасының барлық көліктерінің жалпы өндірісі одан да жоғары болды, себебі бірнеше стандартты емес нұсқалар болды және Франция үшін барлық өндіріс аяқталмады. Біріншіден, радиолық басқару нұсқасы болды, оның он екі данасы 1937 және 1938 жылдары тапсырыс берілді, хабарламасы 1938 жылдың 9 желтоқсанында шығарылды, 24 көлік 1939 жылдың қазан және желтоқсан айлары аралығында жеткізілді. Келесі нұсқасы – отарлық нұсқасы, оның сегіз данасы өндірілді. Ең маңызды қосымша Солтүстік Африкаға арналған 128 модификацияланған көлікке тапсырыс беруден тұрады. Сонымен қатар, стандартты нұсқаның соңғы екі тапсырысы болды, біреуі 1939 жылдың 22 шілдесінде хабарланды, екіншісі 1939 жылдың 27 қыркүйегінде жасалды, олардың екеуі де Франция үшін тек он төрт корпус жасалатын болды. Соғыстан кейін тағы 176 данасы дайын бөлшектерден Германияның жаулап алушылары үшін құрастырылды, барлығы 729 данаға жетті. Кейінгі болжамдар одан да пессимистік болды: осыған сәйкес, сол күні хабарланған 657 көлік құралына қоса, 1940 жылдың 15 сәуірінде тағы 450 данаға тапсырыс берілді, олардың үштен бірі радиолық нұсқасы, жалпы тапсырыстарды 1107 данаға жеткізді. Көліктің екі бөлігі отқа төзімді қалқамен бөлінген. Жүргізуші алдыңғы бөлігінде, сегіз жылдамдықты беріліс қорабымен және стандартты рульмен орналасқан. Рульді кері бағыттау мүмкін болды, бұл көмекші жүргізушіге артқа қарап отырып, басқаруға мүмкіндік берді. 270-ші көліктен бастап, қозғалтқыш бөлімінің сүйір пішінін жасыратын артқы қанаттарда сақтау жәшіктері орнатылды. Соңғы мұнараларда командирдің қарау тесігі орнына артқа қарайтын эпископ орнатылды.
The Panhard 178 one of the competing companies — the others being Renault, Berliet and Latil — which had put forward proposals, Panhard, was allowed to build a prototype. The other companies also were ordered to build prototypes: Renault constructed two vehicles of a Renault VZ, including an armoured personnel carrier variant, Berliet constructed a single Berliet VUB and Latil belatedly presented a design in April 1934. The Panhard vehicle was ready in October 1933 and presented to the Commission de Vincennes in January 1934 under the name Panhard voiture spéciale type 178. It carried a Vincennes workshop (Avis) 13.2 mm machine gun turret, as the intended one was not ready yet. After testing between 9 January and 2 February 1934 the type, despite having larger dimensions than prescribed and thus being a lot heavier than four tons, was accepted by the commission on 15 February under the condition some small modifications were carried out. Of all the competing projects it was considered the best: the Berliet VUB e. g. was reliable but too heavy and traditional; the Latil version had no all terrain capacity. In the autumn the improved prototype, now lacking the bottom tracks of the original type, was tested by the Cavalry. In late 1934 the type was accepted under the name AMD Panhard Modèle 1935. Likewise the turret, fitted with its armament by the Atelier de construction de Rueil (ARL) was as such again made by subcontractors, mainly the Société française de constructions mécaniques (or "Cail") at Denain. Production of the turrets tended to trail behind that of the hulls; on 1 September 1939 this order backlog had grown to 35; that there was little hope of solving this problem is shown by the production planned on 28 October 1939 for the spring of 1940: fifty hulls as against forty turrets per month. On 1 September 1939, 219 vehicles had been delivered including prototypes, 71 behind schedule. However, production increases soon allowed Panhard to reduce the backlog — at least for the hulls. From December vehicles were produced from two later orders: a seventh of forty, made on 18 January 1938 and completed between December 1939 and April 1940; and an eighth of eighty vehicles delivered from January until the middle of May 1940. The monthly deliveries were: nine in September 1939, eleven in October, eighteen in November, twenty two in December, twenty five in January 1940, eight in February, sixteen in March, thirty four in April and a final thirty in May 1940. The total production of completed vehicles of the standard version of the AMD 35 for France was thus 339. However, the total manufactured of all vehicles of the larger Panhard 178 family was much higher as there were several non standard versions — and not all production was completed for France. Firstly there was a radio command variant, twelve of which had been ordered in 1937 and again in 1938, the notification of which was issued on 9 December 1938, the 24 vehicles being delivered between October and December 1939. The next variant was a colonial version, eight of which were produced. The most important addendum consisted of an order for 128 modified vehicles destined for North Africa. Furthermore, there were two last orders of the standard version, one of twelve notified on 22 July 1939, the second for a hundred made on 27 September 1939, of which both only fourteen hulls would be made for France. After the armistice another 176 were completed, from prefabricated parts, for the German occupier, for a total of 729. Later projections were even more pessimistic: accordingly on top of the 657 vehicles notified at that date, on 15 April 1940 another 450 were ordered, a third of them of the radio version, bringing total orders to 1107. motor had been installed, was built very low, giving the vehicle its distinctive silhouette, with a protruding fighting compartment. Both compartments were separated by a fireproof bulkhead. The driver was in the front, using an eight speed gear box and a normal steering wheel. Steering could be switched into reverse immediately to allow the assistant driver, facing the rear From the 270th vehicle onwards stowage boxes were constructed on the back fenders, obscuring the pointed form of the engine compartment. The last turrets produced also had a backward pointing episcope for the commander, instead of a vision slit.
Пайдалану тарихы
Алғашқы он тоғыз көлігі 1937 жылғы сәуір айында 6e Cuirassiers эскадроны қабылдауға алды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, он бір эскадрильяға 218 көлік берілді. 1940 жылдың көктемінде 21e Escadron d'AMD 35 алдымен Финляндияға және Қысқы соғысқа жіберу жоспарланған, бірақ кейіннен Narvik қаласына Норвегияға Weserübung операциясы кезінде көмек көрсету үшін аттанды. Бұл, шындығында, 5 мамырда бұрынғы 15th Механикаландырылған жаяу әскер дивизиясының сол атаумен жаңа бірлігімен алмастырылатын 4e GRDI эскадроны болды және он үш Panhard 178 көлігімен жабдықталды. 1940 жылғы 10 мамырда Франция шайқасы барысында қолданысқа енген 370-ке жуық дайын көлік болды, ал 15 қыркүйекте Бордодан шыққан Panhard 178 прототипінің алғашқы үлгісі жасалды. 1939 жылдың күзінде жеткілікті моторизацияланған танкіге қарсы құралдары болмағандықтан, бірнеше танк жойғыштарын жасау мәселесі қарастырылды. 1940 жылғы сәуірде Panhard өзінің Voiture spéciale 207 үлгісін ұсынды, ол негізінен артқы бөлігіне қуатты 47 мм SA 37 зеңбірегі орнатылған Panhard 178 көлігі болды. Бұл үлгі әлі де дамып жатқан кезде, мамыр айындағы жағдай және APX3 мұнараларының жетіспеушілігі (Cail зауыты басылып алынғандықтан, көптеген көліктерді "мұнарасыз AMD" түрінде әскерге жеткізу туралы шешім қабылданды) қалған корпусқа жаңа мұнара орнату бойынша жедел бағдарламаны іске қосуға әкелді. 1940 жылғы 29 мамырда Renault компаниясымен байланыс орнатылып, 25 мм зеңбірек үшін ашық мұнара жасау туралы алғашқы идеялар тез арада инженер Жозеф Рестанидің жобалаған, стандартты 47 мм SA 35 танк зеңбірегін орнатуға қабілетті жаңа жабық мұнараға ұласты, оның алғашқы нұсқасы 31 мамырда аяқталды. Үлкен зеңбірекпен жұмыс істеуге жеткілікті орын беру үшін жаңа сегізбұрышты мұнараның артқы бөлігі көтерілді, нәтижесінде ерекше үшбұрышты пішін пайда болды. Қорғаныс қабаты бүкіл периметрі бойынша 25 мм дәнекерленген пластиналардан тұрды және алдыңғы бөлігі кеңістіктік қорғаныспен күшейтілді. Жаңа мұнара, жаңа төрт цилиндрлі қозғалтқыш және EM3/R61 радиостанциясы Panhard 178B деп аталды және Firminy қаласында өндіріске енгізілді; 1945 жылғы 5 қаңтарда 150 данадан алғашқы тапсырыс берілді және 1945 жылғы 31 шілдеде расталды. Алайда, өндіріс басталғанға дейін, кіші 47 мм SA35 зеңбірегі мен пулемет орнату туралы шешім қабылданды. Барлығы 414 көлік құралдары жасалды, осылайша Panhard 178 көліктерінің жалпы саны 1143-ке жетті. Panhard 178B-ге қарамастан, ескі көліктер кейде Panhard 178"A" деп аталады, бірақ бұл атау сол кезде қолданылмаған. B үлгісі Францияда және Сирия, Таити, Мадагаскар және Вьетнам сияқты отарларда қолданылды. Француз әскерлері соңғы рет 1960 жылы Джибутиде 15e Escadron Blindé d'Infanterie de Marine эскадронымен қолданды; Сирия 1964 жылғы ақпанда Дамаск қаласындағы көтеріліс кезінде осы үлгіні пайдаланды.
The first nineteen vehicles were in April 1937 taken into service by 6e Cuirassiers. At the outbreak of the Second World War 218 vehicles were fielded with eleven squadrons. In the spring of 1940, 21e Escadron d'AMD 35 was first destined for Finland and the Winter War but then sent to Narvik to assist Norway during Weserübung. It was in fact the renamed 4e GRDI (that would be replaced by a new unit of the same name in its former parent 15th Mechanised Infantry Division on 5 May) and was equipped with thirteen Panhard 178s. During the Battle of France from 10 May 1940, on which date about 370 completed vehicles were available, the original Panhard 178 prototype, leaving Bordeaux on 15 September, Already in the autumn of 1939, the building of a number of tank destroyers was being considered, as too few units had a motorised anti tank capacity. Panhard in April 1940 proposed its Voiture spéciale 207, basically a Panhard 178 fitted in the back with a rearward facing powerful 47 mm SA 37 gun. This type was still in development when the crisis in May and the lack of APX3 turrets — Cail had been overrun and it had been decided to deliver most vehicles as "turretless AMDs" to the troops — led to an emergency programme to fit the surplus hulls with a new turret type. On 29 May 1940 Renault was contacted and quickly initial ideas of improvising an open topped turret for a 25 mm gun grew into a new closed turret, a design by Engineer Joseph Restany, capable of holding the much more powerful standard 47 mm SA 35 tank gun, a first version of which was finished on 31 May. To provide enough room to operate the larger gun the back of the new octagonal turret was raised, resulting in an extreme wedge shaped profile. The armour consisted of welded 25 mm plates all around, reinforced on the front with a spaced The type with the new turret, a new four cylinder engine and the EM3/R61 radio set was named Panhard 178B and taken into production at Firminy; a first order of 150 was made on 5 January 1945 and confirmed on 31 July 1945. Before actual manufacture started however, it was decided to fit the smaller 47 mm SA35 gun and a machine gun. In total 414 vehicles were manufactured, making for a grand total of Panhard 178 cars of 1143. In contradistinction to this Panhard 178B, older vehicles are sometimes designated Panhard 178"A", though this designation is not contemporary. The B version was used in France and the colonies, such as Syria, Tahiti, Madagascar and Vietnam. The last French use was in Djibouti in 1960 by the 15e Escadron Blindé d'Infanterie de Marine; Syria still used the type in February 1964 during the uprising in Damascus.